ΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ;

Κάθε φορά που μπαίνει ο Δεκέμβριος θεωρητικά νοσταλγούμε την πολυπόθητη μέρα που θα έρθει ο Λυτρωτής για να γεννηθεί μέσα στις καρδιές μας. Ο Θεός κατεβαίνει, Ο άνθρωπος ανεβαίνει για να συναντήσει τον προσωπικό του πλέον Λυτρωτή Χριστό. Σ’ αυτήν την φρικτή και μεγαλειώδη συνάντηση κανένας δεν μπορεί να μείνει απαθής και ασυγκίνητος. Δυστυχώς όμως η φιλοσοφία του κόσμου, ο τρόπος ζωής του, οι στοχασμοί και οι προσδοκίες του δεν εστιάζονται στον πλούτο της φτώχιας της φάτνης της Βηθλεέμ. Άλλα οραματίζεται, άλλα σκέφτεται, για άλλα ενδιαφέρεται. Το πνευματικό περιεχόμενο τον αφήνει ασυγκίνητο. Αρέσκεται και είναι ευχαριστημένος με τα στολίδια και τα φώτα, με τις πλούσιες αγορές, τις ξέφρενες διασκεδάσεις και τα προγραμματισμένα ταξίδια του.

Ξεχαστήκαμε στην πορεία της ζωής μας. Χάσαμε (μέσα σε όλα τα άλλα) και το νόημα της πιο χαρούμενης γιορτής. Δήθεν εκσυγχρονισμένοι και ολοκληρωτικά ξενο – επηρεασμένοι βάλαμε ένα Χ σε όσα νιώθαμε και ξέραμε και μετατρέψαμε τα Χριστούγεννα σε πάρτι με μπόλικη ψυχική και σωματική κραιπάλη. Η άγια γιορτή έγινε ρεβεγιόν, γεμιστή γαλοπούλα, τυπικές και ανούσιες ευχές με SMS, τσιφτετέλια στα μπουζούκια, άχρηστα δώρα χωρίς αγάπη και γλυκιά προσμονή.

Πού πήγε η μαγεία; Η πραγματική μαγεία, όχι αυτή που προσπαθούμε κάθε χρόνο με το ζόρι να δημιουργήσουμε σαν σκηνικό σε κακόγουστη ταινία. Δεν σου λείπει; Μήπως να ξεδιπλώναμε το κουβάρι από την αρχή;

 

 

Ερχονται τα Χρι­στού­γεν­να καί  η Πρω­το­χρο­νι­ά. Μέ­ρες γι­ορ­τής, μέ­ρες χα­ράς. Θά γε­μί­σουν μέ φώ­τα καί στο­λί­δι­α οι δρό­μοι τής πό­λης καί τά σπί­τι­α μας, θά ξε­χυ­θού­με στά μα­γα­ζι­ά νά α­γο­ρά­σου­με δώ­ρα γι­ά μάς καί τούς δι­κούς μας, θά κλεί­σου­με θέ­σεις σέ ε­στι­α­τό­ρι­α καί θέ­α­τρα, θά παί­ξου­με χαρ­τι­ά «γι­ά τό κα­λό», θά φά­με γα­λο­πού­λες καί άλ­λα κα­λού­δι­α, θά πι­ού­με μέ­χρι νά έρ­θου­με στό κέ­φι, καί κα­θώς ο λα­μπε­ρός δη­μο­σι­ο­γρά­φος α­πό τήν τη­λε­ό­ρα­ση θά μι­λά γι­ά τό πνεύ­μα τών Χρι­στου­γέν­νων μέ υ­πό­κρου­ση τό silent night, θά ευ­χη­θού­με χα­μο­γε­λώ­ντας : «ευ­τυ­χί­α, χα­ρά, υ­γεί­α, ει­ρή­νη γι­ά ό­λο τόν κό­σμο, χρό­νι­α πολ­λά», χω­ρίς δυ­στυ­χώς νά ξέ­ρου­με ποι­ός θά πρα­γμα­το­ποι­ή­σει όλες αυ­τές τίς ευ­χές.

Χάσαμε τό νόημα τής γιορτής καί έμειναν τά στολίδια. Ξεχάσαμε τήν Τεσσαρακοστή καί τήν νηστεία της πού μάς προετοιμάζουν γιά τά Χριστούγεννα καί περιμένουμε απλώς μερικές μέρες ξεκούρασης, κοιτώντας ανυπόμονα τά ημερολόγιά μας, κι ύστερα παραπονιόμαστε πώς δέν καταλάβαμε πότε έφτασαν καί πότε πέρασαν τά Χριστούγεννα. Στήν Εκκλησία λίγοι πάμε, αφού συνήθως ξενυχτάμε γιά νά «ξεφαντώσουμε». Βγάλαμε τόν Θεό στήν άκρη καί ζούμε τήν γιορτή τών εμπόρων, όπως συνέβη καί στούς δυτικούς αδελφούς μας εδώ καί δεκαετίες. Τό ενδιαφέρον μας περιορίστηκε στό πού θά πάμε, τί θά φάμε καί τί θά καταναλώσουμε, ξεχνώντας τήν δυστυχία καί τήν φτώχεια πού υπάρχει δίπλα μας.

Ο τρόπος ζωής μας άλλαξε καί μαζί του μοιραία χάθηκε καί η πανέμορφη γραφικότητα τών Χριστουγεννιάτικων εθίμων μας. Όμως τό πιό ανησυχητικό είναι πώς αποϊεροποιήσαμε τήν γιορτή τών Χριστουγέννων καί μείναμε χωρίς νόημα. Ακόμα καί εμείς οι Χριστιανοί κάποιες φορές πιάνουμε τούς εαυτούς μας νά ενδιαφερόμαστε πιό πολύ γιά τήν γυαλιστερή επιφάνεια τής γιορτής καί νά μένουμε στά εξωτερικά τής λατρείας, χωρίς να συγκλονιζόμαστε από τό μήνυμα πού φέρνει η γέννηση τού Χριστού στήν ζωή μας.

 

Χριστούγεννα και φέτος. Χριστούγεννα έτους 2017. Δύο χιλιάδες δέκα και επτά  χρόνια πέρασαν από τότε που Εκείνος, από αμέριστη αγάπη για το πλάσμα Του, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, εξ άκρας συλλήψεως, για να το σώσει από τη δουλεία της αμαρτίας.

 

Γενέθλια λοιπόν. Γενέθλια δίχως τούρτα. Δίχως πάρτι και φανταχτερά events. Δίχως δώρα. Δίχως ευχές. Γενέθλια μοναχικά. Γιορτάζουμε Γενέθλια χωρίς τον Εορτάζοντα. Εκείνος στέκει και μας κοιτά. Εκείνος που ενδύθηκε με σπάργανα, λες και τα είχε ανάγκη, είναι απών από τις εκδηλώσεις.

 

Ο κόσμος κινείται πανικόβλητος. Τρέχει να αγοράσει, τα απαραίτητα, πλέον, για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Λιγότερα από πέρυσι. Λένε φταίει η κρίση. Ίσως και να είναι έτσι για τα ολιγοστά στο τραπέζι υπάρχοντα εδέσματα.

 

Όμως όταν εορτάζουμε χωρίς τον Εορτάζοντα τότε ποιος φταίει; Η κρίση; Η Τρόικα; Ο μειωμένος μισθός; Τι δικαιολογία μπορούμε να βρούμε όταν δεν πηγαίνουμε στο σπίτι Του (Εκκλησία) να Του ευχηθούμε και να γίνουμε κοινωνοί του Σώματος και του Αίματός Του; Τι δικαιολογία θα βρούμε αν δεν Του προσφέρουμε το δώρο της καρδιάς μας(προσευχή, κερί, πρόσφορο); Ποια δικαιολογία; Υπάρχει δικαιολογία; Όλες οι ώρες της ημέρες δικές μας. Για Εκείνον τίποτα; Ούτε πέντε λεπτά;

Δυστυχώς, μέσα στον σκοτεινό κόσμο που ζούμε, σ’ έναν κόσμο που κυριαρχεί το μίσος, η αδικία, η διχόνοια, το κακό συμφέρον, πολλοί άνθρωποι, που δεν φοβούνται να μαρτυρούν την πίστη τους, ακόμα προσπαθούν να ψάξουν το «άστρο της Βηθλεέμ.» Αυτό που θα τους οδηγήσει στον νεογέννητο Χριστό μας. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τυφλωθεί από τα «καλά και συμφέροντα» της υλικής ζωής και δεν μπορούν να βρουν αυτό το φως. Το φως που θα τους οδηγήσει στην Αιώνια Χαρά, στην Ελπίδα για την Αιώνια Ζωή και στον «ορισμό της Αγάπης», τον Κύριό μας, της οποίας την αληθινή έννοια, δεν μπορεί κάποιος να τη βρει στον κόσμο του σήμερα, στον οποίο κυριαρχεί ο καταναλωτισμός και ο υλισμός, βάζοντας την πνευματική αγάπη στο περιθώριο.

 

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο. Να κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό! Σαν να μας λέει ο Χριστός: «Γιορτάζεις για μένα, χωρίς εμένα.» Είναι τόσο τραγικό, ιδίως στη δύσκολη εποχή που ζούμε, να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, χωρίς τον ίδιο τον Κύριό μας, μέσα στην καρδιά μας. Αυτά που μας απασχολούν είναι τα ρεβεγιόν, πού θα διασκεδάσουμε, τι δώρο θα μας φέρει ο «Άη-Βασίλης»… Και το χειρότερο; Από ανθρώπους που συμμετέχουν στην ενεργή ζωή της Εκκλησίας και στα μυστήριά της και μάλιστα δηλώνοντας ότι είναι «αφοσιωμένοι χριστιανοί». Θεωρούν ότι το να πας Εκκλησία τα Χριστούγεννα, είναι πλέον κάτι το πεπερασμένο, κάτι που το έκαναν μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι πριν από αυτούς. Για προσφορά και αγάπη προς τον συνάνθρωπό τους; Ούτε λόγος! Χριστούγεννα γι’ αυτούς, είναι το στόλισμα του δέντρου και (το πολύ-πολύ) να τοποθετήσουν και μια φάτνη, «έτσι για το έθιμο». Πέρα από αυτό, τίποτε άλλο!

Η γέννηση του Χριστού ως μυστήριο της θείας οικονομίας είναι ξένο για το λογικό μας, παράδοξο για τη ζωή μας, ανήκει σε μία άλλη διάσταση, σε μία άλλη συχνότητα. Για να συντονιστούμε μαζί του και να πιάσουμε το κανάλι του, μας χρειάζεται Πνεύμα άγιο. Και σ’ αυτό ακριβώς έρχεται να μας βοηθήσει η Εκκλησία του Χριστού. Με το τρόπο της μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί στη Βηθλεέμ. Μας βάζει μέσα στο σπήλαιο και μας γονατίζει μπροστά στη φάτνη.

 

Ήδη έχει αρχίσει η περίοδος των Χριστουγέννων που όλοι με λαχτάρα περιμέναμε. Άραγε πώς θέλουμε να τα εορτάσουμε; Κοσμικά ή πνευματικά; Αλλά  ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους

 

Ασφαλώς τα Χριστούγεννα έχουν νόημα βαθύτατα πνευματικό, άγιο και σωτήριο. Γιατί μ’ αυτά δεν εορτάζουμε ένα οποιοδήποτε γεγονός, αλλά την ίδια την εμφάνιση, με σάρκα και οστά του Θεού στη γη κι ανάμεσά μας. Μας τίμησε ιδιαίτερα με την επίσκεψή Του αυτή, υπέροχα, ανυπέρβλητα, μοναδικά, καθώς ένωσε την δική μας ανθρώπινη φύση με τη δική Του τη Θεϊκή.

 

Λοιπόν, ας προετοιμαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε για τα πνευματικά Χριστούγεννα. Μας είναι απαραίτητη η ευφροσύνη τους. Αυτό το προάγγελμα της Ουράνιας Βασιλείας. Αυτή η απόδειξη ότι μέσα μας ο Χριστός γεννήθηκε. Για να γιορτάσουμε Χριστούγεννα πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι τα Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα είναι η τέλεια στιγμή, για να γιορτάσουμε την αγάπη του Θεού και της οικογένειας, και να δημιουργήσουμε αναμνήσεις που θα διαρκέσουν για πάντα. Ο Ιησούς είναι τέλειος, απερίγραπτο δώρο του Θεού. Το εκπληκτικό είναι, ότι όχι μόνο είμαστε σε θέση να λάβουμε αυτό το δώρο, αλλά είμαστε σε θέση να το μοιραστούμε με τους άλλους, τόσο κατά την περίοδο των Χριστουγέννων, όσο και οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου.

 

Αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων: Ποτέ δεν είμαστε πια μόνοι.

 

 

Το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι το πνεύμα της αγάπης, της γενναιοδωρίας και της καλοσύνης. Φωτίζει την εικόνα του παραθύρου της ψυχής, και μας ωθεί να κοιτάξουμε έξω από την πολυάσχολη ζωή του κόσμου ώστε να δείξουμε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους ανθρώπους, παρά για τα πράγματα”.

 

Θα πρέπει να υπενθυμίσω στα παιδιά, ότι πρέπει να παραμείνουν κοντά στην έννοια των Χριστουγέννων. Μερικές φορές χρειάζεται λίγη προσπάθεια, αλλά είναι κάτι που αξίζει τον κόπο.

Σας φάνηκε ενδιαφέρον; Κοινοποιήστε το και σε άλλους:Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on Pinterest

Εάν επιθυμείς μπορείς από κάτω να γράψεις το δικό σου σχόλιο αλλά και ονόματα που θέλεις να διαβάζονται κατά την ώρα της προσκομιδής.

Σχόλια