ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ; ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ;

 

Πολλές φορές και πολύ συχνά ακούω την φράση ..κάθε πέρσι και καλυτέρα  και κάθε φέτος και χειρότερα.

Ομολογώ ότι έτσι είναι.

Το χειρότερο είναι ότι προτιμήσαμε να παρασυρθούμε από το να αντισταθούμε. Επιτρέψαμε στον εαυτό μας  να παραδοθεί  στο ταγκαλάκι όπως λέει και ο γέροντας Παϊσιος.

Πως όμως το καταφέραμε αυτό?

Το καταφέραμε γιατί  διώξαμε τους καλούς λογισμούς και φέραμε τους κακούς λογισμούς. Οι λογισμοί είναι αρχή του πολέμου του διαβόλου εναντίον μας. Και ο πόλεμος αρχίζει με την προσβολή του λογισμού, προχωρεί στη συγκατάθεση και τελειώνει με την διάπραξη της αμαρτίας. Πως προσβάλλεται ο άνθρωπος από τους λογισμούς, ή ποιον τρόπο χρησιμοποιούν οι δαίμονες για να μας προσβάλλουν με τους λογισμούς?  Η πανουργία των δαιμόνων, που θέλουν να σπείρουν μέσα μας χίλιους δυο ακάθαρτους λογισμούς, είναι απερίγραπτη. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται και το πιο ασήμαντο γεγονός της ζωής μας, η την πιο απίθανη περίπτωση, ή εφευρίσκει τον πιο παράξενο τρόπο για να μας μολύνει. Οι ψυχές των ανθρώπων, όσο είναι μολυσμένες από την αμαρτία, και σκοτεινές από τα πάθη, δεν μπορούν να δουν ούτε ή μία την άλλη, ούτε τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει καθαρή ψυχή για να έχει καλούς λογισμούς. Ποια όμως είναι καθαρή ψυχή?

Είναι η ψυχή που είναι γεμάτη φως και καθόλου σκότος. Είναι η ψυχή που είναι αγνή οπό την πορνεία. Είναι η ψυχή που δεν ζητάει τίποτα για εκείνη. Είναι η ψυχή που είναι γεμάτη θάρρος. Είναι η ψυχή που δεν σκέφτεται κακό. Είναι η ψυχή που δεν λογαριάζει τα πάθη. Είναι η ψυχή που αρνείται τον εαυτό της. Είναι η ψυχή που έχει εγκράτεια. Είναι η ψυχή που δίνει χωρίς να παίρνει καν λόγια. Είναι η ψυχή που για το Κύριο θα κήρυττε σ’ όλο τον κόσμο.  Είναι η ψυχή που περιμένει τον Κύριο μέχρι να επιστρέψει. Είναι η ψυχή που δεν φοβάται να αφήσει τον τόπο της για τον Κύριο. Είναι η ψυχή που έχει πατρίδα της τον παράδεισο. Είναι η ψυχή που χύνει ποτάμι δακρύων από μέσα της. Είναι η ψυχή που μετανοεί πραγματικά. Είναι η ψυχή που πιστεύει χωρίς αμφιβολία. Είναι η ψυχή που συμφωνεί σε όλες τις κακολογίες που τις λένε. Είναι η ψυχή που υμνεί ακατάπαυστα τον Κύριο ότι και αν κάνει. Είναι η ψυχή που έχει σύνεση. Είναι η ψυχή που δεν έχει καθόλου υπερηφάνεια. Είναι η ψυχή που υπακούει στο θέλημα του Θεού όποιο και αν είναι αυτό. Είναι η ψυχή που υπομένει τα πάντα για τον Θεό. Είναι η ψυχή που αγαπά.

Επομένως η καθαρή ψυχή έχει μέσα της φως, αυτό το φως είναι το δέντρο των αρετών. Τον σπόρο τον φύτεψε ο Κύριος. Εμείς τον ποτίζουμε και ο Κύριος είναι ο ήλιος που το κάνει να αναπτυχθεί.

Αυτόν τον σπόρο που φύτεψε ο Κύριος μόνο οι ελεύθερες ψυχές με του καλούς λογισμούς και τα καθαρά μάτια μπορούν να τον δουν.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι  λίγοι έως και ελάχιστοι  οι άνθρωποι με αυτά τα χαρίσματα.

Εγώ λοιπόν, θα σου μιλήσω για εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους και μοναδικούς, με τις ελεύθερες ψυχές και τα καθαρά μάτια.

Εκείνους τους λίγους, που τα μάτια τους είδαν πολλά και η ψυχή τους έγινε πολλές φορές κομμάτια, μα είχαν μέσα τους, εάν θέλεις  την μαγκιά και τη δύναμη να τα μαζέψουν ένα ένα και να αρχίσουν από την αρχή.

Για κόλλα όμως δεν χρησιμοποίησαν ούτε απωθημένα, ούτε κακία, ούτε ζήλια.

Για κόλλα έβαλαν τα θραύσματα από κάθε φορά που κάποιος «μικρός» πέρναγε, έσπαγε κι έφευγε.

Και ξέρεις γιατί έσπαγε;

Γιατί δεν μπορούσε να την καταλάβει.

Δεν γινόταν να αποδεχτεί την αλήθεια της.

Δεν γινόταν να αποδεχτεί πως αυτή η ψυχή, δεν είχε έρθει για να κάνει κακό. Δεν είχε έρθει για να βλάψει, να καταστρέψει.

Είχε έρθει να αγαπήσει. Ούτε καν να αγαπηθεί.

Κι όταν πια δεν της άφηνε τίποτα να αγαπήσει, έφευγε.

Κι επειδή εκείνος ήταν λίγος, μικρός κι ανόητος και δεν κατάφερε ποτέ να την καταλάβει, την χτύπαγε με τα ίδια της τα όπλα.

Με την αγάπη της την ίδια. Κι εκείνη έσπαγε, κομματιαζόταν.

Κι όταν πια δεν είχε κάτι άλλο να σπάσει κι έφευγε, εκείνη αναγεννιόταν κι εκείνος γινόταν ακόμα πιο τοσοδούλης.

Δεν κατάλαβε βλέπεις ποτέ πως η ψυχή της, ήταν αέρας που δεν μπορούσες να τον χωρέσεις στο καλούπι σου.

Δεν κατάλαβε ποτέ πως η ελευθερία της ήταν αδιαπραγμάτευτη, γι’ αυτό και θεωρούσε δεδομένη και τη δική σου την ελευθερία.

Αναζητούσε ζεστασιά και της αρκούσαν πάντα τα λίγα, τα απλά, τα ήρεμα.

Μια αγκαλιά, μια αλήθεια.

Η πολλή βουή την ενοχλούσε και οι πολλοί την καταπίεζαν.

Με τα «πρέπει» και τα «περίπου» δεν συστήθηκε ποτέ.

Έκανε ότι ήθελε, όπως το ήθελε, όταν το ήθελε και το έκανε πολύ!

Δεν είχε όριο! Όταν έμπαινε στο παιχνίδι, θα έπαιζε μέχρι τελικής πτώσης.

Δεν έχανε ποτέ.

Γιατί ακόμα κι όταν έχανε, σε είχε κερδίσει.

Σε είχε κερδίσει γιατί είχε μείνει ελεύθερη και ανυπότακτη.

Μια ψυχή είναι ελεύθερη  και ανυπότακτη στον διάβολο όταν έχει τα όπλα και ξέρει πώς να τον πολεμήσει.

Αν ανοίξουμε το ιερό Ευαγγέλιο, μέσα σε αυτό θα βρούμε όλους τους τρόπους, με τους οποίους μπορούμε να πολεμήσουμε και να αντιμετωπίσουμε όχι έναν διάβολο, αλλά χίλιους διαβόλους. Πάντοτε βέβαια με την βοήθεια και την συμπαράσταση του Αγίου Θεού. Έρχεται η θεία Χάρις, την οποία επικαλούμεθα δια της Ευχής, συμμαχεί μαζί μας, και κάνουμε τον αγώνα μας κατά του διαβόλου, με τα μέσα που έχει ορίσει και ορίζει η Εκκλησία μας.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ