ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Λίγοι είναι οι άνθρωποι που αισθάνονται να αφεθούν, αισθάνονται να εκτεθούν, αισθάνονται να ζήσουν με καθαρά, αγνά συναισθήματα. Γιατί το μόνο που βλέπεις παντού, είναι ανθρώπους που κρατούν ταμπέλες για άλλους ανθρώπους, για να τους ξεχωρίζουν και να τους βάζουν σε κουτάκια, το ένα πλάι στο άλλο, κι αυτό προκαλεί φόβο. Μου θυμίζουν αυτοί οι άνθρωποι, άτομο ψυχικά άρρωστο, που ζει σε έναν ιδεοψυχαναγκασμό και τον ηρεμεί η αδιάκοπη κατηγοριοποίηση!

 

Άραγε κάπου εκεί στην παράνοιά του, κάπου εκεί στα κουτάκια του, βάζει σε μια θεσούλα κι εκείνον ή εκείνος είναι ο μόνος κατάλληλος να κρίνει και να τοποθετεί ταμπέλες στους άλλους ανθρώπους; Άνθρωποι έτσι, άνθρωποι αλλιώς, άνθρωποι με χίλιους δυο χαρακτηρισμούς. Τους πιάσαμε κι εμείς με τα μολύβια στα χέρια και τους στήσαμε στον τοίχο, τους αποκωδικοποιήσαμε ξανά και ξανά. Όλοι στην πυρά, εμείς στην απέξω να τους βλέπουμε να καίγονται από το δικό μας κάρβουνο.

 

Όταν κάποιον τον γεμίζεις χαρακτηρισμούς και δεν σταματάς να τον χτυπάς, του αφαιρείς την ελευθερία του, τον χώρο του να πειραματιστεί, του στερείς να πετάξει, γιατί του ξεριζώνεις λίγο λίγο τα φτερά του. Του θυμίζεις συνέχεια τα λάθη του και δεν του αναγνωρίζεις κανένα σωστό.  Γιατί τόση λύσσα, τόση μανία με τα αρνητικά των ανθρώπων, λες και δεν έχουν κανένα θετικό;

Αν μπορείς να φθονείς, να κριτικάρεις με τόση ευκολία, τι σε εμποδίζει να αγαπάς και να προβάλεις τα θετικά ενός ατόμου με εξίσου τόση ευκολία;

Πριν κρίνεις κάποιον άνθρωπέ μου, κάνε μία στάση στα άδυτα της ψυχής του. Πέρασε από τα σοκάκια της καρδιάς του. Βάδισε στο παρελθόν του. Φτάσε μέχρι το παρόν του. Και ακολούθησε βήμα με βήμα την διαδρομή του.

 

Πριν σκορπίσεις το δηλητήριό σου σκέψου με πόσα θεριά παλεύει και πόσες μάχες έχει αντέξει. Πόσους ανήμερους φόβους προσπαθεί να ημερέψει. Πόσες ανασφάλειες  αγωνίζεται να γαληνέψει. Πόσα και ποια άγρια τέρατα του κατατρώνε τα σωθικά. Αναλογίσου πόσα όρνεα απομυζούν τη δική του σάρκα και οστά. Πως καταφέρνει να στέκεται παλικαρίσια μετά από κάθε λάβωμα. Μάθε πως αντιστέκεται στην δειλία και την αχαριστία. Πως αντιμετωπίζει την κακία και τη μικροψυχία. Πόσες φορές έχει γίνει λιώμα μπροστά στο ψέμα και την υποκρισία. Και πως κρέμεται από μία κλωστή μα μένει σταθερός σε κάθε αρχή και αξία.

Μην κατακρίνεις κανένα από την εικόνα αν δεν έχεις επίγνωση της δικής του ουσίας. Αν δεν γνωρίζεις ποιες εμπειρίες του έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα. Ποια βιώματα και ποιες αναμνήσεις έχουν χαράξει τη δική του πορεία. Και ποια δύσκολη καθημερινότητα του στιγματίζει την προσωπικότητα.

 

Πριν κατηγορήσεις κάποιον μπες στην δική του αρένα και διάνυσε την δική του πορεία. Μπες στην ύπαρξή του και άδειασέ την. Βίωσε τις δικές του άσχημες εμπειρίες. Αφέσου στα σκοτεινά μονοπάτια των σκέψεών του. Άσε τα σκοτάδια που παλεύει να σε κυριεύσουν. Τους τρόμους που τον καθηλώνουν να σε αναστατώσουν. Τα βάσανά του να σε σημαδέψουν. Κοίτα πως μαζεύει κάθε φορά τα θρύψαλα της ψυχής του. Πως ενώνει ένα-ένα τα κομμάτια της ύπαρξής του. Πως βρίσκει τη δύναμη να φτάνει στο τέρμα και να ξεκινά από την αφετηρία. Πως κρύβει τη μοναξιά του κάτω από την πολυκοσμία και με ποιο τρόπο αντιμετωπίζει στην εγκατάλειψη και τη προδοσία. Άπλωσε το χέρι σου και ψηλάφισε τις πληγές του. Άφησε τα καυτά του δάκρυα να κυλήσουν στο δικό σου πρόσωπο. Σκούπισέ τα με την συγχώρεσή σου.  Νιώσε τον πόνο του να  ξεσκίζει τα σωθικά σου. Τα συναισθήματά του να σε συνταράσσουν. Τα αισθήματά του να σε συγκλονίζουν. Και μην προτρέχεις σε αβάσιμα συμπεράσματα από το ομοίωμα αν δεν έχεις κοιτάξει κατάματα τη δική του αλήθεια.

Γιατί  άνθρωπέ μου μαγκιά δεν είναι να κατηγορείς, να κρίνεις και να κατακρίνεις. Αλλά να έχεις την δύναμη και το θάρρος να το κάνεις κοιτώντας τον άλλο στα μάτια. Να μη χαμηλώσεις το βλέμμα σε κάθε κατηγορία που θα του καταλογίσεις. Να μην ντραπείς σε κάθε χαρακτηρισμό που θα προφέρεις. Να μην αποστρέφεις την ματιά σου σε κάθε καταλογισμό ευθύνης που θα του αποδώσεις. Και πάνω από όλα να είσαι σίγουρος ότι είσαι πιο άξιος, πιο ικανός και καλύτερος από αυτόν.

Αυτό άνθρωπε μου για να το καταφέρεις χρειάζεται η αρετή της καλοσύνης. Γιατί, όμως, είναι δύσκολη αρετή της καλοσύνης; Γιατί  εμείς δέν θέλουμε λίγο νά ζοριστούμε. Νά αφήσουμε δηλαδή τήν άνεση, τήν καλοπέραση, τήν φιλαυτία. Οπότε μάς φαίνεται πολύ δύσκολο αυτό πού ζητάει ο Χριστός. Βέβαια, άν κανείς αρχίσει νά αγωνίζεται, νά πολεμάει λίγο τήν φιλαυτία του καί φτάσει σ ένα σημείο, θά έλεγα, κάπως κρίσιμο, από εκεί καί μετά είναι πολύ πολύ εύκολα τά πράγματα.

Είναι γεγονός ότι στίς μέρες μας δύσκολα νά βρείς άνθρωπο πού ν αγαπάει τόν Θεό, νά εργάζεται γιά τήν δόξα τού Θεού, νά θέλει νά προβάλλεται ο Θεός καί όχι ο εαυτός του. Ακόμα καί στούς ανθρώπους τής Εκκλησίας. Γι αυτό καί δυσκολευόμαστε νά πάμε στόν Θεό. Γιατί όλα τά πάθη είναι ουσιαστικά, ένα εμπόδιο στήν αγάπη πρός τόν Θεό. Είναι μιά κίνηση αντίθετη. Όλες οι κακίες χωρίζουν τόν άνθρωπο από τόν Θεό καί τόν εμποδίζουν νά πάει πρός τόν Θεό.  Τον εμποδίζουν να πάει στον Θεό και τον οδηγούν στον διάβολο.

Μην κρίνεις, εξ ιδίων, τα αλλότρια!

Μην κρίνεις, μην αξιολογείς, βάσει των δεδομένων σου, τους άλλους!

Όλοι είμαστε ίσοι, ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί. Έτσι, κανείς από εμάς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κάποιον άλλον για το οτιδήποτε.  Αν ο καθένας από εμάς φρόντιζε να διορθώσει την αρνητική πλευρά της φύσης του, δαμάζοντάς την, η γη θα ήταν ένας πολύ καλύτερος κόσμος.  Ένας κόσμος χωρίς πόνο, άγχη και στεναχώριες.

ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια