ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΚΟΣΤΙΖΕΙ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 2

Όλα ξεκινούν με ένα μαγικό συναίσθημα που σε σπρώχνει, μια αόρατη δύναμη, τη θέληση.

Όπως τότε, που πιτσιρικάς ακόμα, σκαρφάλωνες ατσούμπαλα στην κούνια κι έβαζες τα δυνατά σου να φτάσεις στο υψηλότερο σημείο του ορίζοντα, απλά για να πηδήξεις.

Θέλω, θα πει μπορώ.

 

Θέλω κάτι τόσο πολύ, που το πιστεύω, του δίνω πνοή, το δημιουργώ.

Είναι τέτοια και τόση η δύναμη που ασκεί πάνω μου αυτή η μικρή λεξούλα, που αποκτώ την αντοχή και την επιμονή να κάνω πράξη ακόμη και όσα ονειρεύομαι.

Θέλω, σημαίνει προσπαθώ ακατάπαυστα όσες τούμπες κι αν φάω στην πορεία.

Οι μελανιές μου δεν είναι μόνιμες και θέλω τόσο πολύ, που από τούμπα σε τούμπα, δεν χάνω σταγόνα από τον ενθουσιασμό και την πίστη μου.

Είναι ανεξάντλητη δύναμη η θέληση, όσο και η δημιουργικότητα.

Για αυτό και υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, που ζουν χωρίς τα πόδια, τα χέρια, τα μάτια τους!

Γιατί αγαπούν τη ζωή, γιατί η ψυχή τους θέλει κι έτσι το κορμί βρίσκει δύναμη να κρατηθεί όρθιο, ακόμα και γεμάτο πληγές.

Και φορούν τα σημάδια τους περήφανα, χωρίς να νιώθουν ηττημένοι, γιατί ποτέ τους δεν παραιτήθηκαν.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις, ούτε να αποτυγχάνεις.

Πονάει και κοστίζει, αλλά όχι τόσο ώστε να μην βρίσκεις τη δύναμη να ξαναπροσπαθήσεις.

Η ζωή που μας δόθηκε, είναι συνεχής αγώνας, μια ακόρεστη πείνα για να βρούμε αγάπη και να της δώσουμε νόημα. Αρκεί να θέλουμε, πολύ.

 

Η δύναμη της ψυχής και του νου δεν είναι ένα χάρισμα που κάποιοι το έχουν και κάποιοι όχι. Είναι μια διαδικασία εξέλιξης, πνευματικής και γνωστικής, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε περισσότερο τη ζωή και να ανησυχούμε λιγότερο για τα προβλήματα. Ενισχύοντας ψυχικά τον εαυτό μας εκπαιδεύουμε το νου μας να ξεχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο, να θέτει προτεραιότητες, να μην εστιάζει στα λάθος πράγματα και να σέβεται περισσότερο τον ίδιο του τον εαυτό. Η ψυχική ενδυνάμωση είναι μια διαδικασία βελτίωσης του εαυτού μας και είναι εφικτή από τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε ότι οι πράξεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας υπόκεινται στον δικό μας έλεγχο.

 

Τα προβλήματα της ζωής και οι δυσκολίες είναι αναπόφευκτα. Το να μεμψιμοιρούμε και να λυπόμαστε όμως τον εαυτό μας, για όλες τις αντιξοότητες με τις οποίες παλεύουμε, σίγουρα δεν θα μας βοηθήσει να τις διαχειριστούμε. Αν έχουμε την τάση της αυτολύπησης, να  προσπαθήσουμε  να την αντικαταστήσουμε  με την ευγνωμοσύνη. Σίγουρα η ζωή μας δεν είναι απλώς μια σωρεία προβλημάτων αλλά έχουμε  και στηρίγματα, καθώς και θετικά στοιχεία. Οι ψυχικά δυνατοί άνθρωποι δεν σπαταλούν τον χρόνο και την ενέργειά τους σκεπτόμενοι το πρόβλημα αλλά εστιάζουν στο να βρούνε λύσεις. Δεν αποποιούνται τη δύναμή τους.

 

Μπορεί να είναι πραγματικά δελεαστικό να κατηγορούμε τους άλλους ή τις περιστάσεις για τα προβλήματά μας. Πάρτε πίσω τη δύναμή σας αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για το πώς σκέφτεστε, αισθάνεστε και συμπεριφέρεστε. Η ενδυνάμωση του εαυτού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να χτίσετε ψυχική ανθεκτικότητα και να διαμορφώσετε τη στάση ζωής που εσείς θέλετε.

 

Το ζητούμενο ποιο είναι?

Το ζητούμενο είναι πως θα κρατήσω την ψυχή μου δυνατή και καθαρή.

Ο άνθρωπος  επιβάλλεται να θέσει  ερωτήματα στον εαυτό του.

 

Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ξεγυμνώσει την ψυχή του από όσα τον βαραίνουν; Να βρει τον προορισμό του; Να βάλει κάτω όλα τα βιώματά του και να ρίξει στο κενό όλα τα αρνητικά που στοιχειώνουν την ψυχή του από όσους θέλησε να βοηθήσει και να στηρίξει; Είναι μήπως η ανάγκη να αδειάζει τόσο πολύ, που τώρα πια και να θέλουν να την πληγώσουν να μην μπορούν να βρουν σημείο να πετύχουν;

 

Μια ψυχή άδεια και πληγωμένη, μπερδεμένη, ανήσυχη, μια ψυχή που πασχίζει να ξανανιώσει δυνατά αλλά κάτι τη κρατά. Δεν ενθουσιάζεται πια εύκολα, έχει παραδοθεί στα παιχνίδια του μυαλού που δεν έχουν τελειωμό. Μια ψυχή που περιμένει εκείνη την λύτρωση, αυτή που καταβάθος ξέρει ποια είναι αλλά δε θα την παραδεχτεί, παρά μόνο την νύχτα όταν θα κοιμούνται όλα γύρω της. Kυρίως αυτά που την βασανίζουν.

Δεν πρέπει να ξεχνάς πως είσαι ψυχή με σώμα κι όχι σώμα με ψυχή. Να φροντίζεις και να προστατεύεις την ψυχή σου. Να την φτάνεις ψηλά και να την εξελίσσεις για να αγαπά χωρίς να την αγαπούν. Να μην αλλοιώνεται η ικανότητά της να διατηρείται για πάντα αθώα.

 

Μην αφήνεις κανέναν να σου την βρωμίζει κι αν αυτό συμβεί, να το αντιλαμβάνεσαι με το νου και να δίνεις χρόνο στην ψυχή σου να καθαρίσει και να ηρεμήσει. Να της δίνεις τροφή να μεγαλώσει τα φτερά της και να ξαναπετάξει προς τον προορισμό της.

 

Δυστυχώς όμως. Ο άνθρωπος η ξέχασε η δεν θέλει πια να δίνει τροφή στην ψυχή γιατί τον κυριάρχησε η υλη. Προς Θεού. Δεν είμαι εναντίον της ύλης. Όπως θέλει το σώμα την υλη όμως,  θέλει και η ψυχή την τροφή της. Αυτήν την τροφή στερήσαμε από την ψυχή μας και χωρίς τροφή, δεν έχει την δύναμη να πετάξει προς τον προορισμό της. Εδώ μπορεί κάποιος να ρωτήσει. Ποια είναι η τροφή της ψυχής?

Θα αναφερθώ σε κάποια παραδείγματα τα οποία τα ζω μέσα στην καθημερινότητα.

Πολλές φορές όταν μας προσβάλουν γινόμαστε θεριό ανήμερο γιατί μας θίξανε τον εγωισμό. Άρα λοιπόν εδώ κυριαρχεί ο εγωισμός από την ταπείνωση.

Συνήθως κάνουμε κάτι καλό για να το δουν οι άλλοι και να μας θαυμάσουν δίνοντας μας τα εύσημα παριστάνοντας τους κάποιους. Αυτό το καλό το κάνουμε για να κερδίσουμε κάτι άρα το κάνουμε με ιδιοτέλεια.

 

Πολλά θα μπορούσα να πω αλλά δεν το κάνω για να μην σας κουράσω.

Το αποτέλεσμα δεν  θα αλλάξει εάν δεν αποφασίσουμε να ταΐσουμε την ψυχή μας.

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί νιώθουμε ένα τεράστιο κενό στη ζωή μας? Κάτι φαίνεται να μας λείπει.

 

Αισθανόμαστε ψυχικά κενοί με κάτι το ανικανοποίητο χωρίς τη σχέση με τον άπειρο Θεό ή τουλάχιστον την αναζήτηση του σε πρώτη φάση.

 

Μία ψυχή γεμάτη πάθη και σαπίλα. Την αφήνουμε απεριποίητη.

 

Αγνοούμε ότι της χρειάζεται πνευματική τροφή. Ορισμένοι μάλιστα αγνοούν ακόμη και την ύπαρξή της.

 

Τελικά ακόμη κι αν ένας άνθρωπος τα έχει όλα (όσον αφορά τα υλικά αγαθά) μπορεί να αισθάνεται πληρότητα;

 

Φυσικά και όχι.

 

Η ψυχή είναι φτιαγμένη να ζητά την πληρότητά της και ενώ φαινομενικά δείχνει μία σχετική ικανοποίηση όταν γεύεται αγαθά, συνήθως δεν αργεί να φανεί το απέραντο κενό από τα κενά.

 

Μπορεί σε βάθος να ικανοποιείται με σκουπίδια; Σαφώς όχι.

 

Όπως λοιπόν δεν θα τροφοδοτούσαμε ποτέ τον κινητήρα του οχήματός μας με λάθος καύσιμο από αυτό που προβλέπει ο κατασκευαστής του, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή.

 

Πως θα τη θρέψουμε και με ποίες προϋποθέσεις θα γίνει η συνάντηση με το Δημιουργό της;

Αυτό εξαρτάται από μία σειρά πραγμάτων, αλλά κυρίως από τη θέληση μας να βρούμε τη φυσική τροφή της ψυχής που δεν είναι άλλη από το Θεό τον ίδιο.

Μια τέτοια ψυχή δεν φοβάται.

Μια ψυχή που δε φοβάται καταρχήν μάχεται, φοράει τις ασπίδες της και πέφτει στον αγώνα, όχι στο παρασκήνιο άλλα πρώτη και πολεμά. Προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς φιλέκδικα αισθήματα, χωρίς να θέλει να παρασημοφορηθεί. Μια καθάρια γενναία ψυχή, που με τρόπο ταπεινό, απλώς προσπαθεί να επιβιώσει. Δεν νιώθει θυμό.

 

Είναι γενναία και ηρωική χωρίς τυμπανοκρουσίες και τσαρλατανισμούς, είναι αληθινή και αξιακά όμορφη, αγνή όπως ακριβώς γεννήθηκε, σχεδόν ολόλευκη. Δεν κολακεύεται εύκολα από λόγια, προτιμά να σκύβει το κεφάλι ευλαβικά και δεν κάνει θόρυβο στο πέρασμά της. Δεν ονειρεύεται παλάτια, φτιασίδια, δεν καθυποτάσσεται σε υλικά κομψοτεχνήματα, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτά δεν αρκούν για να την  ζεστάνουν. Εκείνη προτιμά να κουρνιάζει στην αγκαλιά άλλων ψυχών και αυτό ακριβώς επιδιώκει στο διάβα της ζωής της. Παραμένει ελεύθερη.

 

 

 

Δίνει απλόχερα όχι για να γίνει αρεστή, ξέρει άλλωστε ότι είναι και εφήμερη, τι νόημα θα είχε, είναι έξυπνη. Έξυπνη όμως, όχι πονηρή. Είναι ανθεκτική παρότι πονάει πολύ. Εκείνη αντέχει και ξανά δίνει. Λιγάκι επιφυλακτικότερα αυτή τη φορά, αλλά δίνει, θα της περάσει σύντομα!

 

Ορθώνει το ανάστημα και μιλά, δε σιωπά, δε δειλιάζει να πει αυτό που νιώθει, αυτό που θέλει να εκφράσει, ασφαλώς και πάντα με αβροφροσύνη και όχι με μυστικοπαθή και πλάγιους τρόπους. Κοινώς δε γουστάρει τις μπηχτές, είναι ευγενική, μαλακιά στο λόγο της, δεν κρίνει, δε δικάζει, εκείνη ξέρει και συγχωρεί. Βασικά επιλέγει να προχωρήσει.

 

Μια τέτοια ψυχή ερωτεύεται, χαμογελά διάπλατα, γίνεται εκείνη παραμυθία μιας άλλης φοβισμένης και παραδόπιστης ψυχής. Σιγά σιγά χωρίς να βιάζεται παραμένοντας ψύχραιμη. Δε γερνά αυτή η ψυχή. Δε συμβουλεύει μονάχα θέλει να μάθει κι άλλα.

Ήταν και παραμένει σοφή. Μια τέτοια λοιπόν ψυχή, δε σταματά να υπάρχει στο χωροχρόνο και ευτυχώς, αφήνει πίσω της κάποιους που τη θαύμασαν και θέλησαν να της μοιάσουν.

 

Και αν σκέφτεστε ότι τέτοιες ψυχές είναι φανταστικές και ότι η περιγραφή αυτή αποτελεί καθ’ υπερβολήν άγια και ανύπαρκτη, όντως δε γνώρισα και πολλούς με μια τέτοια ψυχή, όμως την ώρα της αποτύπωσης των παραπάνω γραμμών, σίγουρα είχα έναν άνθρωπο με μια τέτοια ψυχή στη σκέψη μου.…άρα υπάρχει ελπίδα!.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ