Πάτερ Θεόφιλος: Πως κατάντησα έτσι;

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

Καθόμουν στην πολυθρόνα και  παρακολουθούσα  το δελτίο ειδήσεων των 8 , σαν σε ομίχλη , σαν σε νάρκη , όλο τα ίδια και τα ίδια.     Ο ένας δημοσιογράφος να μαλώνει με άλλους δημοσιογράφους και να παρεμβαίνουν άλλοι δημοσιογράφοι και στο τέλος μάλωναν όλοι μαζί,   τζερτζελές να γίνεται , και όλοι μαζί να τα βάζουν άλλοι με την κυβέρνηση και άλλοι με την αντιπολίτευση – που ήταν κάποτε  κυβέρνηση, σκίζοντας τα ρούχα τους  για τους «άτιμους» πολιτικούς και το πώς κατάντησαν την έρμη τούτη χώρα και τους ταλαίπωρους πολίτες της ξεχνώντας βέβαια το πόσο παλαιότερα τους λιβάνιζαν για τους «δικούς τους λόγους» βεβαίως , βεβαίως .

 

Ξαφνικά όπως χάζευα τις ειδήσεις την προσοχή μου τράβηξε μια αξιοπρεπέστατη ηλικιωμένη κυρία που μιλούσε στον  ρεπόρτερ και απαντούσε σε κάποια ερώτηση.

Με 400 euro τον μήνα πώς να ζήσω , όταν έχω 200 euro ενοίκιο ; Ξέρεις παιδί μου πόσες φορές το σκέφτομαι να δώσω μια να πέσω στις ρόδες ενός αυτοκινήτου να τελειώνω ;

 

Συγκλονίστηκα ….

Και άρχισε το μυαλό   μου να λειτουργεί , να βάζει ερωτήματα , να κάνει συγκρίσεις , να θυμάται .

Πριν 35 χρόνια κόχλαζε το αίμα μέσα μου .

Έτρεχα , αγωνιζόμουν , είχα ιδέες , πάλευα για αυτές .

Δούλευα και παράλληλα ασχολιόμουν με τα κοινά για ότι πίστευα , σωστό η λάθος δεν έχει σημασία , πάντως πίστευα .

Τώρα ;

ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΕΤΣΙ ;

Λάτρης του καναπέ ….

Κάποτε πίστευα πως ήμουν Έλληνας πολίτης αυτής της χώρας

Τώρα είμαι το υπ’ αρίθμ. Α  123456 δελτίο ταυτότητας

Κάποτε πίστευα πως δουλεύοντας δικαιούμαι ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης

Τώρα είμαι ο υπ’ αρίθμ. 123456789 ΑΜΚΑ του ΙΚΑ

Κάποτε πίστευα πως θα έρθει η ώρα να βγω στη σύνταξη , να απολαύσω τα εγγόνια μου

Τώρα δεν ξέρω αν θα προλάβω κι αν θα με αφήσουν.

Κάποτε πίστευα ότι τα Ίμια και εκατοντάδες άλλα Ίμια , ο ουρανός και θάλασσα τους είναι Ελληνικά .

Τώρα είναι γκρίζες ζώνες .

Κάποτε άκουγα Ελληνικά στους δρόμους με γέλια παιδιών που έπαιζαν.

Τώρα μόλις νυχτώσει κλείνομαι μέσα και ακούω ξένους κατακτητές να περπατάνε φωνάζοντας στους δρόμους «μου», και τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν

Κάποτε ήμουνα ενεργός πολίτης.

Τώρα είμαι ένας αριθμός στατιστικής.

Κάποτε είχα όνειρα και ελπίδα.

Τώρα ….

Σιωπή .

Έχω αγανακτήσει και δεν αναφέρομαι στην κατάσταση πανικού που επικρατεί τον τελευταίο καιρό και τα ναι ή όχι που πέφτουν βροχή. Αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Δεν κάνουμε τίποτα για εμάς.

 

Λάθος… δεν κρατάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Όπου βρεθώ και όπου σταθώ βλέπω άτομα προσκολλημένα και απορροφημένα σε μια οθόνη. . Στο μετρό, στον δρόμο και ποτέ δεν σκοντάφτουν! Να μου το μάθουν και εμένα. Συνεχίζω… στην δουλεία, στην καφετέρια, στο εστιατόριο ακόμα και στην παραλία. Παντού. Πως το κάνουμε αυτό; Γιατί δεν γυρίζουμε μια φορά το βλέμμα μας όταν δύει ο ήλιος να τον χαζέψουμε και προτιμάμε να τον δούμε μέσα από μία φωτογραφία καλά φιλτραρισμένη μέσω του Instagram;

 

Πως καταντήσαμε έτσι; Να ζητάμε likes. Να ζητάμε την προσοχή των πολλών. Να κάνουμε βιτρίνα την ζωή μας. Να δείχνουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι.

Τώρα μπορεί να με ρωτήσεις γιατί τα γράφω.

Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία φυσικά. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε και τι αξία έχει αυτό που γράφω; Πού, πώς και τι θα βοηθήσει; Πουθενά, τίποτα και κανέναν προφανώς.

 

 

Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολα  αλλά  εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε δυσκολότερα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις πρέπει να είναι τόσο περίεργες και  τόσο δύσκολες ; Όλα τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν αποφασίσουμε να φέρουμε στην ψυχή μας και στην καρδιά μας ότι διώξαμε και αφαιρέσαμε.

 

 

Ας αφήσουμε όλοι λοιπόν τις δήθεν συμπεριφορές μας και ας γίνουμε πιο ήρεμοι, πιο ειλικρινείς, πιο αληθινοί, και, γιατί όχι πιο χαρούμενοι!  Κανείς από μας δεν θέλει να του λένε ψέματα, τότε εμείς γιατί λέμε; Ας μπούμε στη θέση του ανθρώπου που εμείς οι ίδιοι αναγκάζουμε να επωμιστεί την άσχημη συμπεριφορά μας για να δούμε εμείς πως θα νοιώθαμε. Και την επόμενη φορά ας σκεφτούμε πριν αντιδράσουμε, ίσως έτσι να γίνουμε όλοι καλύτεροι για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους γύρω μας.

 

Ποιος τολμά να το κάνει όμως;

Δεν το κάνει κανείς γιατί όλοι επιθυμούμε να γίνει κάτι καλύτερο χωρίς να θέλουμε εμείς να γίνουμε καλύτεροι.

Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε, η κοινωνία μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εκτός των πολλών και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που περνάμε, παράλληλα η αμαρτία γιγαντώνεται, όσο πάει και νομιμοποιείται.

 

Διεστραμμένοι άνθρωποι, ψευτομέντιουμ και μάγοι διαφόρων ειδών και εγκληματίες πάσης φύσεως, προβάλλονται ακόμα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δώσουν τη γνώμη τους για πολύ λεπτά ζητήματα, όπως η οικογένεια, τα παιδιά, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι ειλικρινείς σχέσεις των ανθρώπων.

 

Εκεί ακούμε τα πιο απογοητευτικά συμπεράσματα και τους πιο παράλογους σχεδιασμούς για το μέλλον της κοινωνίας μας. Θέλουν να καταργήσουν κάθε τι που είναι σωστό και δοκιμασμένο και να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους σύστημα κατά τις επιθυμίες της σάρκας τους.

Τρανταχτό παράδειγμα, ο γάμος. Κάποτε έριξαν την ιδέα να καταργηθεί ο θεσμός του γάμου και προσπάθησαν να βρουν ένα υποκατάστατο. Πρότειναν πολλές λύσεις, ελεύθερη συμβίωση, συμβολαιογραφική πράξη, ανύπαντρες μητέρες και άλλα τέτοια. Εκείνες που πλήρωσαν περισσότερο από όλους αυτές τις ψεύτικες θεωρίες, είναι οι κοπέλες που πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν μητέρες χωρίς να τελέσουν κανένα γάμο. Έκαναν ένα παιδί, έγιναν μητέρες χωρίς επίσημο πατέρα και προσπάθησαν να κάνουν οικογένεια. Με αποτέλεσμα τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα οποία φροντίζουν για τους πάσχοντες και αναξιοπαθούντες ανθρώπους να μην παραλείπουν στη λίστα τους να βάζουν και τις ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες απεδείχθη ότι είναι απροστάτευτες και οπωσδήποτε αξιολύπητες και φυσικά τα παιδιά τους που μεγαλώνουν ορφανά από πατέρα. Πόσο διαφορετικά τα έφτιαξε ο Θεός τα πράγματα. Ο Θεός δημιούργησε το θεσμό του γάμου με απόλυτη αρμονία και γι’ αυτό είναι αναντικατάστατος, όπως είναι και τα μάτια μας και τα αυτιά μας και όλα τα μέλη του σώματός μας.

Αντικαθίσταται το μάτι μας με κανένα ψεύτικο; Το χέρι μας; Το νύχι μας; Τίποτα δε μπορεί να αντικατασταθεί χωρίς καταστροφή και κακό αποτέλεσμα.

Νόμιζαν μερικοί ότι όσο απομακρυνόμαστε από τις διδασκαλίες του Χριστού, από το Ευαγγέλιο που είναι η απόλυτη αλήθεια, τόσο πιο πολύ εκσυγχρονιζόμαστε και θα ζήσουμε καλύτερα και πιο ελεύθερα. Στην πράξη όμως, το αποτέλεσμα μας δείχνει το αντίθετο. Όσο απομακρυνόμαστε από τις εντολές και τους κανόνες του Χριστού, τόσο πιο πολύ εκφυλιζόμαστε και δυστυχούμε.

Χρειαζόμαστε τον Ιησού Χριστό σήμερα, παρά ποτέ άλλοτε. Ας γυρίσουμε λοιπόν κοντά του.

Τον χρειαζόμαστε όχι μόνο στα σημερινά οικονομικά προβλήματα, αλλά κυρίως για τη σωτηρία της ψυχής μας και τότε θα δούμε το χέρι Του και στην οικογένειά μας και στην πατρίδα μας ακόμα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, σαν τον «άσωτο υιό», ο οποίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία του πατέρα του «μετά πορνών» και κατάντησε να βόσκει γουρούνια ζητώντας μισθό λίγα ξυλοκέρατα, που και αυτά δεν του τα δίνανε, επέστρεψε στον οίκο του πατέρα του και ζήτησε να γίνει ένας απλός δούλος, για να χορταίνει τουλάχιστον «άρτον».

Βεβαίως δεν τα γράφω όλα αυτά για να αλλάξει το καθεστώς των ανθρώπων ή η κοινωνία και οι νόμοι του κράτους που επιτρέπουν τα διαζύγια, τις εκτρώσεις, τις μοιχείες και όλα αυτά τα κακά. Αλλά τα γράφω για να γνωρίσουμε  και να κάνουμε  το θέλημα του Θεού όσοι θέλουμε  να ζήσουμε  μια ευλογημένη ζωή και να φθάσουμε  κάποια ημέρα στο περιβάλλον του Ουράνιου Πατέρα.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ