ΠΩΣ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΖΩΗ. ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Κάποτε ένας φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, ενώ καλλιεργούσε το χωράφι του, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού που κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια.

Αμέσως παράτησε τα εργαλεία του κι έτρεξε προς το μέρος ενός βούρκου, απ’ όπου προέρχονταν οι φωνές. Τι να δει; Ένα τρομοκρατημένο αγόρι, βυθισμένο κιόλας μέχρι τη μέση στη λάσπη, πάλευε μάταια να ελευθερωθεί ουρλιάζοντας. Χωρίς αργοπορία ο αγρότης έσωσε το αγόρι, που σίγουρα θα πέθαινε αργά και βασανιστικά.

Την επομένη, μια φανταχτερή άμαξα με δύο άλογα σταμάτησε μπροστά από την αγροικία του. Κατέβηκε ένας καλοντυμένος ευγενής κύριος, που του συστήθηκε ως ο πατέρας του αγοριού που είχε σώσει ο αγρότης.

– Θα ήθελα να σας ανταμείψω για την πράξη σας, είπε ο κύριος. Σώσατε τη ζωή του γιου μου.

– Όχι, δεν είναι δυνατόν να πληρωθώ για ότι έκανα, απάντησε ο Σκωτσέζος αγρότης, απορρίπτοντας την προσφορά. Την ίδια στιγμή, στην πόρτα του χαμόσπιτου εμφανίστηκε ο γιός του αγρότη.

– Αυτός είναι ο γιός σας; Ρώτησε ο καλοντυμένος κύριος.

– Μάλιστα, απάντησε με υπερηφάνεια ο αγρότης.

– Θα κάνουμε μια συμφωνία. Αφήστε με να προσφέρω στο γιο σας το ίδιο επίπεδο μόρφωσης που απολαμβάνει ο δικός μου. Αν ο μικρός μοιάζει στον πατέρα του τότε, χωρίς αμφιβολία, μεγαλώνοντας θα γίνει κάτι για το οποίο και οι δυο μας θα υπερηφανευόμαστε.

Έτσι κι έγινε.

Ο γιος του αγρότη παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από τη φημισμένη ιατρική σχολή του νοσοκομείου της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο.

Έπειτα από την αποφοίτηση του, ανακάλυψε την πενικιλίνη. Το όνομα του Αλεξάντερ Φλέμινγκ.

Ο γιος του ευγενούς κυρίου, που σώθηκε από το βούρκο, χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία μετά από χρόνια. Ο μόνος τρόπος να σωθεί ήταν τότε η πενικιλίνη.

Ποιό ήταν το όνομα εκείνου του ευγενούς κυρίου; Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ. Το όνομα του γιού του; Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ!

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή. Ο αμόρφωτος αγρότης, πατέρας του πατέρα της πενικιλίνης, έσωσε τη ζωή ενός παιδιού, που, μεγαλώνοντας, θα κυβερνούσε τη Μεγάλη Βρετανία και θα ονομαζόταν, διεθνώς, «Πατέρας της Νίκης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η έμπρακτη ευγνωμοσύνη του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία του Φλέμινγκ, που ανακάλυψε την πενικιλίνη, που θα έσωζε – για δεύτερη φορά – τη ζωή του γιου του Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Μια θαυμαστή ιστορία δυο διάσημων προσωπικοτήτων, που – κι επειδή ήταν διάσημοι – έγινε γνωστή.

Πραγματικά, ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης έκανε ένα καλό με αγνότητα καρδιάς, χωρίς υπολογισμό, γιατί πίστευε απλά στη δύναμή του. Και το καλό αυτό πήγε ανυπολόγιστα μακριά.

Αυτό εκφράζει και ο λαός μας με τη γνωστή παρότρυνση «Κάνε το καλό και ρίχ’το στο γιαλό».

Αυτό σημαίνει άνθρωπος. Για να γίνει όμως κάποιος άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει την ζωή και τι είναι η ζωή.

 

 

Τι είναι τελικά η ζωή?

Σου υπόσχομαι ότι θα σου πω την δική μου γνώμη.

Δεν είναι μια η ζωή αλλά δυο είναι η ζωές. Δηλαδή μια ζωή με δυο όψεις.

Την άσχημη και την όμορφη.

 

Θα σου πω πρώτα για την άσχημη ζωή.

Ξέρω ότι σου είπαν χιλιάδες φορές , εκατοντάδες άνθρωποι πως η ζωή είναι ωραία. Επίσης γνωρίζω ότι εσύ έχεις αντίθετη γνώμη. Ναι συμφωνώ μαζί σου. Δεν σου κάνω πλάκα. Η ζωή δεν είναι ωραία.

Υποσχέθηκα όμως να σου πω την γνώμη μου για την ζωή , έτσι πρόχειρα όπως μου έρχεται στο νου αυτή την στιγμή.

Ζωή είναι η απελπισμένη προσπάθεια χιλιάδων ανθρώπων να βρουν μια θέση στην σκακιέρα της καταναλωτικής κοινωνίας . Ένα μεροκάματο. Δουλειά για ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια τους και ένα πιάτο φαί. Και για να το πετύχουν διακινδυνεύουν την ίδια τους τη ζωή. Όλα ή τίποτα.

Ζωή είναι η συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων και εκλεκτών που στον “ελάχιστο” ελεύθερο χρόνο τους κάνουν και κάποιες φιλανθρωπίες… έτσι για την φοροαπαλλαγή βρε αδερφέ και για το “μπράβο” ορισμένων.

Ζωή είναι οι κατασχέσεις σπιτιών, οι υποκριτές και οι ψεύτες που προσπαθούν να σε ξεγελάσουν, οι αλαζόνες και οι υπερήφανοι που σε βλέπουν και σε θεωρούν κατώτερο, σπίτια χωρίς ρεύμα, οικογένειες που πίνανε, ασθενείς που δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία, άνθρωποι που οδηγούνται στην αυτοκτονία, ο άνθρωπος ο μονάχος και ο άστεγος, άνθρωποι που οδηγούνται στα ναρκωτικά και στην πορνεία, άνθρωποι που κλέβουν και δολοφονούν, άνθρωποι που δεν βρίσκουν το δίκιο τους, άνθρωποι απελπισμένοι και εγκαταλελειμμένη, άνθρωποι άνεργοι, άνθρωποι που μεταναστεύουν σε ξένα κράτη, και οι (άνθρωποι) που είναι υπεύθυνη για όλα αυτά.

Αυτή είναι η άσχημη ζωή.

 

Τώρα θα σου πω για την όμορφη ζωή.

Ζωή είναι και το λουλούδι που άνθισε μέσα από μια ρωγμή τσιμέντου. Έτσι κόντρα σε όλες τις προγνώσεις!

Ζωή είναι το χέρι του πατέρα που είναι απλωμένο , σταθερά , σε περίπτωση που χρειαστεί να στηρίξει το παιδί του. Ο παραλογισμός της μάνας για την ασφάλεια και την ευτυχία των παιδιών.

Ζωή είναι η ησυχία, η απεραντοσύνη του σύμπαντος. Η ταχύτητα του κομήτη. Η λάμψη των άστρων μια ανέφελη βραδιά.

Είναι το κουράγιο του πονεμένου , η ελπίδα του καταδικασμένου.

Ζωή είναι το τέλος της μέρας. Αυτή η υπέροχη ώρα που όλα είναι ροζ-μενεξεδί. Η αποδοχή της μέρας που πέρασε και η ελπίδα γι’ αυτή που θα ξημερώσει.

Είναι ότι κουβαλάνε οι πέντε σου αισθήσεις χωρίς να έχεις χρόνο και πολυτέλεια να αναλύεις συνεχώς. Το αποδέχεσαι και προχωράς. Έτσι απλά.

Η ζωή είναι ένα σύνολο από παράδοξα γεγονότα. Πεντακόσιοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να σώσουν έναν άνθρωπο και ταυτόχρονα σε ένα άλλο σημείο του πλανήτη ένας άνθρωπος σκοτώνει πεντακόσιους… έτσι για ένα τίποτα.

Ζωή είναι η αγκαλιά του “καλού” σου , οι όρκοι του για παντοτινή αγάπη… μέχρι την επόμενη μέρα που ξαφνικά του “πέρασε”! Ποτέ μην πιστεύεις το ” για πάντα”. Όλα είναι εφήμερα . Όλα είναι προσωρινά.

Ζωή είναι να κλαίς από ευτυχία και να γελάς νευρικά για το κακό που σε βρήκε.

Να σκας από δραστηριότητες και να σκας από πλήξη.

Να κλαις για τα χαμένα χρόνια και να γελάς για όλα τα αστεία που βρήκες στον δρόμο σου. Γιατί δεν υπάρχουν χαμένα χρόνια. Έζησες όλα όσα πόθησε η ψυχή σου.

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο,  η ζωή είναι το παρελθόν μας και το τώρα. Οι αναμνήσεις μας είναι η κληρονομιά του μυαλού και της ψυχής. Δυσάρεστες, ευχάριστες, αξέχαστες, είναι εκείνες που οδηγούν το τιμόνι των επιλογών μας μελλοντικά. Βοηθούν στο να αποφύγουμε κακοτοπιές και να προσεγγίσουμε τις ευοίωνες καταστάσεις για μας.

Αναπολείς την ευτυχία που χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου. Τίποτα δεν θα είναι όπως τότε, αλλά σίγουρα μπορείς να το κάνεις να γίνει καλύτερο από πριν.  Το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής στιγμών δεν σταματάει ποτέ να παράγει αναμνήσεις. Ψυχή και νους άρρηκτα συνδεδεμένα.  Στιγμές και αναμνήσεις μοναδικά πλασμένα.

Η τέχνη της ζωής , δεν είναι να συντηρούμε απλά και να ικανοποιούμε το σώμα μας. Η τέχνη της ζωής είναι να μάθουμε να είμαστε άνθρωποι. Οι προκλήσεις της ζωής είναι μια δοκιμασία , μια απίστευτη ευκαιρία να αποδείξουμε στην πράξη το ποιοι είμαστε και το τι μπορούμε να κάνουμε. Είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να εξελίξουμε τις αρχές και τα πιστεύω μας. Όσο μεγαλύτερη η δοκιμασία τόσο μεγαλύτερη είναι και η δύναμη που αντλούμε από αυτήν και τόσο πιο αποτελεσματική η βελτίωση μας.

Δεν είμαστε υπεράνθρωποι! Κουραζόμαστε , νιώθουμε άρρωστοι , θυμώνουμε , κλαίμε , πονάμε ,νιώθουμε αδυναμία , γελάμε , χαιρόμαστε , ερωτευόμαστε! Τις μέρες που αισθανόμαστε ευτυχισμένοι πρέπει να τις απολαμβάνουμε αλλά ποτέ να μην ξεχνάμε ότι εκείνες τις μέρες που η δυστυχία χτυπάει την πόρτα μας εξελισσόμαστε! Γιορτάστε τον θυμό σας , το κλάμα σας , την απογοήτευση σας , την μοναξιά σας , την στεναχώρια σας γιατί εκείνη την στιγμή γίνεστε καλύτεροι άνθρωποι. Μεταξύ του πόνου και του τίποτα προτιμείστε τον πόνο και διδαχτείτε από αυτόν. Ταξιδέψτε , γιατί κανένας χάρτης δεν μπορεί να σας δείξει όλα αυτά που το ταξίδι θα σας προσφέρει , καλά και κακά! Ο άγγελος και διάβολος που κρύβεται στον καθένα μας , η χαρά και η λύπη , ο πόνος και η ευτυχία μπορούν να γίνουν τα μέσα που θα μας κάνουν πραγματικούς ανθρώπους. Αρκεί να μάθουμε να τα βιώνουμε στο μέγιστο . Αρκεί να μάθουμε να διδασκόμαστε από αυτά.

 

Και θα κλείσω με ένα ερώτημα που μου έθεσε κάποιος φίλος.

Με ρώτησε το εξής.

Ωραία και καλά όλα αυτά που λες αλλά τι ρόλο παίζει η θρησκεία στο νόημα της ζωής;

 

Ξεκινώ την απάντησή μου σε αυτό το ερώτημα θυμίζοντας πως δεν είμαι θεολόγος ούτε ιερέας κάποιας κατηγορίας η κάποιου πανεπιστημίου. Ένας  αγράμματος παππάς είμαι σε ένα μικρό χωριό των 150 ψυχών, οπότε δε θα απαντήσω σε ένα ερώτημα, που είναι μακριά από τις  μέχρι τώρα γνώσεις μου. Αυτές τις λίγες γνώσεις που απέκτησα από την μέχρι τώρα πορεία της ζωής μου.

Μπορώ, όμως, να τοποθετηθώ ως προς το πόσο βοηθά η θρησκεία αυτούς, που πιστεύουν, σε μία νοηματοδότηση της ζωής τους ακόμη κι όταν συναντούν δυσκολίες.

Όταν, λοιπόν, κανείς πιστεύει στο Θεό και δίνει χώρο στη θρησκεία επιτρέπει στις δυσκολίες (δηλαδή στη μαύρη καρέκλα, που συμβολίζει τη ζωή) να έχουν χώρο στη ζωή του χωρίς όμως  να αποδιοργανώνεται. Παίρνει θάρρος, ελπίζει, εξηγεί ή προσπαθεί να εξηγήσει τα προβλήματα μέσα από τη θρησκεία και είναι αισιόδοξος. Πιστεύει πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο και πως θα βγει κάτι θετικό από όλο αυτό, που βιώνει.

Η πίστη νοηματοδοτεί, επίσης, την αξία της ζωής και σκιαγραφεί τη ζωή μετά το θάνατο οπότε προσανατολίζει τον πιστό σε μελλοντικές καταστάσεις και του δίνει ελπίδες για μια ζωή με νόημα.

Πολλοί ιερείς ανακουφίζουν τους πιστούς μέσα από συζητήσεις και αποτελούν στήριγμα για αυτούς στις επώδυνες στιγμές της ζωής τους.

Δε θα μπω στη διαδικασία του να χαρακτηρίσω ως ‘σωστό’ ή ‘λάθος’ το ρόλο της θρησκείας στο νόημα της ζωής παρά μόνο θα θυμίσω σε όλους σας πως ευτυχισμένος και ολοκληρωμένος είναι ο άνθρωπος, που επιλέγει αυτό, που θα του δώσει εσωτερική ηρεμία, ευτυχία και ισορροπία. Αν, λοιπόν, αυτό είναι η θρησκεία και οι εξηγήσεις, που παρέχει για το νόημα της ζωής, τότε είναι προνομιούχος αυτός, που το απολαμβάνει.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ