ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Πιστεύεις στα θαύματα;

Πιστεύεις ότι μπορούν να γίνουν θαύματα;

Ίσως να έχεις, ήδη, δει θαύματα και να τα θαύμασες ή απλά να τα παράβλεψες.

Τι είναι θαύμα;

Τα θαύματα είναι μια εξαίρεση, σύμπτωση, ίσως, το λένε μερικοί. Τα θαύματα είναι κατά κανόνα ανεξήγητα, σε κάνουν να κοιτάς ψηλά. Κάποιοι είναι πραγματικά αντίθετοι ότι μπορούν να υπάρξουν θαύματα γιατί, όλα πρέπει κάπως να έχουν μια αρχή, ένα σκοπό και ένα στόχο, και γιατί, όλα πρέπει κάπως να τα εξηγούμε, να τα κατανοούμε.

 

Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε και να κατανοήσουμε τα πάντα; Το πώς γεννιέται, μεγαλώνει και ωριμάζει ένα παιδί δεν είναι ένα θαύμα;

Δεν είναι ένα θαύμα ότι το σύμπαν στέκεται και συντηρείται και δεν καταρρέει;

Ότι η γη περιστρέφεται κι έτσι κάθε πρωί ο ήλιος ανατέλλει ξανά;

 

Θαύματα υπάρχουν και τα θαύματα δεν μπορείς να τα κατανοήσεις, δεν μπορείς να τα συλλάβεις μερικά δεν μπορείς καν να τα κοιτάξεις στα μάτια, απλά πρέπει να τα πιστέψεις.

Νομίζω ότι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα είναι ότι ο ύψιστος Θεός που είναι Άγιος και Δίκαιος και δεν υπάρχει τίποτα κακό γύρω Του, μου δίνει το δικαίωμα να είμαι παιδί Του. Με προσκαλεί σε μια άμεση σχέση αγάπης μαζί Του.

 

Και μετά, είναι και το επόμενο θαύμα που δεν μπορώ να κατανοήσω, ότι ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού, ήρθε σ’ εμάς εδώ στη γη. Έγινε άνθρωπος, έγινε φτωχός, αγάπησε και συγχώρησε, υπέφερε και πέθανε στο σταυρό του Γολγοθά, πήρε αυτό το δύσκολο μονοπάτι της θυσίας για να ανοίξει δρόμο για σένα και για μένα προς τον Θεό. Αλλά δεν έμεινε στον τάφο, αντιθέτως, νίκησε το θάνατο και ανέβηκε στον ουρανό όπου κάθεται στο θρόνο Του και μας περιμένει έτσι ώστε όλοι όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν να ζήσουν μια μέρα μαζί Του, στην αιωνιότητα.

 

Αυτό είναι ένα θαύμα για μένα. Και συλλογίζομαι πως εγώ δεν χρειάζεται να δώσω κάτι στο Θεό, πως μου τα προσφέρει όλα δωρεάν. Αυτό είναι ένα δώρο και πρέπει να το αποδεχθώ ή να το απορρίψω και ΤΙΠΟΤΑ απ’ ότι θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ή να Του δώσω θα ήταν αρκετό ή θα μπορούσε ποτέ να μ’ απαλλάξει από την ενοχή μου και την αμαρτία μου. Απλά, πρέπει να πιστεύω σ’ αυτό το θαύμα.

Να πιστέψω ότι ο Ιησούς μέσω του θανάτου Του αφαίρεσε όλες μου τις αμαρτίες και μου χάρισε αιώνια ζωή μέσω της Ανάστασής Του.

 

Ένα θαύμα – ο Θεός μου δίνει ζωή και ελευθερία χωρίς να κάνω κάτι εγώ.

Ένα θαύμα – ο Θεός με απαλλάσσει από την ενοχή μου, μέσω του Γιου Του.

Ένα θαύμα – ο Θεός μου χαρίζει άφθονη ζωή.

Ένα θαύμα – ο Θεός δίνει νόημα στη ζωή μου.

Και τώρα μπορώ, επιτέλους, να είμαι αυτός που είμαι.

Ένα θαύμα – ο Θεός ακούει τα λόγια που Του απευθύνω, κρατά κάθε υπόσχεση που μου δίνει και ρίχνει φως μέσα στο σκοτάδι μου.

 

Ένα θαύμα ή όχι;

Πιστεύεις στα θαύματα; Θαυμάζεις βλέποντας τα θαύματα, ακόμα; Ή τα θαύματα έγιναν για σένα καθημερινά δεδομένα, ξεθωριασμένα και σκονισμένα, καλύτερα να ανησυχείς για το αύριο, αντί να σκέφτεσαι τα χιλιάδες θαύματα που ο Θεός κρατά στα χέρια Του και θέλει να σε πλουτίσει μ’ αυτά!

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα και πιστεύω, επίσης, ότι δεν μπορώ να ανταποδώσω τίποτα, αλλά ότι ο Θεός μου τα δίνει δωρεάν,  επειδή μ’ αγαπά χωρίς αντάλλαγμα.

Δεν καταλαβαίνω και πολλά αλλά βασικά, έτσι είναι τα θαύματα, απίστευτα, ακατανόητα και απερίγραπτα.

 

Τώρα συνειδητοποιώ ότι για όλα αυτά τα θαύματα, ναι, μπορώ να δώσω κάτι στο Θεό, την καρδιά μου, τη ζωή μου, αυτά θέλω να Του δώσω. Κι αν ζω σε στενή σχέση μαζί Του τότε θα δω περισσότερα θαύματα και θα θαυμάζω όλο και περισσότερο το μεγαλείο και την αγάπη του Θεού μου.

 

Μέσα στην καρδιά μας βρίσκεται η Πηγή μας, η Ζωτική αυτή Δύναμη που αποκαλούμε Θεό.

Χρειάζεται να εξελίξουμε την συνειδητότητα μας για να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική μας φύση και την απεριόριστη Δύναμη και ενέργεια που μπορούμε ν’ αντλήσουμε από την Πηγή μας.

Γεννιόμαστε μέσα στην ύλη και αισθανόμαστε ξεκομμένοι, αν εξελιχθούμε πνευματικά και ανακαλύψουμε την Δύναμη που έχουμε μέσα μας, τότε δεν έχουμε ανάγκη από τίποτα άλλο.

Οφείλουμε στα παιδία μας,  να τα μάθουμε να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, να τα μάθουμε να εμπιστεύονται την Ζωτική Δύναμη που υπάρχει μέσα τους και να τους διδάξουμε πως με την Προσευχή και τον οραματισμό θα έρχονται σ’ επαφή μαζί της, έτσι ώστε να κάνουν πραγματικότητα όλα τους τα όνειρα και να μεταμορφώσουν σε Παράδεισο τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Πως φθάνουμε στο θαύμα; Πρέπει να ξεπεράσουμε τις συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε καθημερινά. Την προσωπική μας αμφιβολία, την αναξιότητα μας, τον λήθαργο και την κόπωση, τις φωνές που μας λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ικανοί ή ότι αυτό είναι ανέφικτο.

Θαύμα γίνεται όταν ανοίξουμε την καρδιά μας και έλθουμε σ’ επαφή με την Πηγή μας.

Εξελίσσοντας τη συνειδητότητα μας. Εξέλιξη της συνειδητότητας μας σε ανώτερο επίπεδο, μας αλλάζει αυτόματα το ενεργειακό μας πεδίο. Η συνειδητότητα είναι ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας που πρέπει να στραφούμε όταν αναζητάμε θεραπεία, ευτυχία, ευημερία.

Τα πάντα βρίσκονται μέσα μας. Τα πάντα είναι εφικτά, διότι τα πάντα υπάρχουν ήδη μέσα μας, απλώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Μόνο ο εγωισμός κι ο φόβος που δημιουργεί, μπορεί να μας απομακρύνει από την ικανοποίηση των ονείρων μας.

Τι χρειάζεται για να απαλλαγούμε από τον εγωισμό μας και τον φόβο που δημιουργεί:

Πίστη στο Θεό και στον εαυτό μας, που είναι κομμάτι του Θεού.

Η προσευχή και ο οραματισμός, σε συνδυασμό με την πίστη ότι αυτό που προσευχόμαστε έχει γίνει ήδη πραγματικότητα.

Προσφορά στους συνανθρώπους μας και στο Σύμπαν, μόνον με την προσφορά η ζωή μας έχει νόημα.

Μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, αρκεί να το πιστέψουμε ότι υπάρχει κι ότι μπορούμε να το φέρουμε στην ζωή μας, αρκεί να το ενσωματώσουμε στην πραγματικότητα μας.

Για να δει ο άνθρωπος το θαύμα πρέπει να μάθει να προσεύχεται.

Μάθε να προσεύχεσαι στο Θεό όχι μόνο στις ώρες της προσευχής, μα κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αφού Εκείνος βρίσκεται παντού. Από τη διαρκή μνήμη του Θεού θα πλημμυρίσει την καρδιά σου μια ανέκφραστη ειρήνη.

Θα κλείσω το κείμενο με μια αληθινή ιστορία.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ… ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ

 

 

Ήταν ένα απλό ζεστό καλοκαιρινό πρωινό. Ο ήλιος λαμπρός, «έστεκε» κιόλας ψηλά, ρίχνοντας τις ακτίνες του και ζεσταίνοντας τα σπίτια, τις αυλές, την πλάση. Τα ωδικά πουλιά κελαηδούσαν όλο χάρη κι έμοιαζε σαν να δοξολογούσαν το Θεό για το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό.

 

Οι άνθρωποι, βιαστικοί, είχαν ξεχυθεί στους φαρδείς δρόμους της πόλης, για να πάνε στις δουλειές τους, ενώ το δροσερό αεράκι, σαν μια απαλή αύρα, δρόσιζε τα πρόσωπα και ανακούφιζε το σώμα από τη ζέστη. Όλα στη μεγάλη πόλη ήταν απλά, οικεία, καθημερινά. Όλα έμοιαζαν να είναι ίδια, όπως και την προηγούμενη μέρα.

 

Εκείνο το πρωινό υποσχόταν πως θα ήταν μια υπέροχη ημέρα. Τίποτα δεν προϊδέαζε για το τι θα γινόταν. Κανένα σημάδι δεν υπήρχε που να φανέρωνε πως η ημέρα δε θα κυλούσε μέσα στη σφαίρα της απλής τυπικής καθημερινότητας των ανθρώπων.

 

Για το σπίτι της κυρίας Βαρβάρας η ημέρα εκείνη ήταν ιδιαίτερη. Έμελλε να γινόταν ξεχωριστή… Η κυρία Βαρβάρα, μητέρα τριών κοριτσιών, ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη. Σε ένα μήνα ακριβώς θα πάντρευε τη μια της κόρη. Το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι ήταν γιορτινό.

 

Η μητέρα με τις δυο της κόρες συζητούσαν για τις χαρές του γάμου. Οι κοπέλες είχαν αποφασίσει να πάνε το επόμενο πρωινό να αγοράσουν τα κατάλληλα ενδύματα για τη μεγάλη μέρα. Γέλια και χαρούμενες φωνές ηχούσαν στο σπίτι… Η δεύτερη κόρη, η Ελπίδα, θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο και το μεσημέρι θα γύριζε στο σπίτι, για να οργανώσουν το πρόγραμμα των αγορών…

 

Ενώ όλα κυλούσαν αρμονικά, γύρω στο μεσημέρι, ο καιρός άρχισε να αλλάζει όψη. Πυκνά σύννεφα έκρυψαν το πρόσωπο του λαμπρού ήλιου. Οι ζεστές ακτίνες του έπαψαν να αγγίζουν τη γη. Ο ουρανός άρχισε με ταχύτατους ρυθμούς να σκοτεινιάζει, ενώ δυνατός αέρας άρχισε να φυσάει με μανία. Μέσα σε λίγα λεπτά τίποτα δε θύμιζε το καλοκαιρινό πρωινό. Η ημέρα έμοιαζε να είναι χειμωνιάτικη. Δεν άργησαν να ακουστούν οι πρώτες ιαχές της βροντής, ενώ ο σκοτεινιασμένος ουρανός φωτιζόταν σποραδικά από κεραυνούς, που άφηναν στο πέρασμά τους τρομερό ήχο και έμοιαζε σαν να σχίζουν τον ουρανό.

 

Πολύ γρήγορα έπεσαν και οι πρώτες χοντρές στάλες βροχής, που ολοένα και αυξάνονταν σε αριθμό και ταχύτητα. Δεν μπορούσες πια να διακρίνεις τίποτα. «Θεέ μου, τι είναι αυτό που γίνεται» πρόφεραν κάποια χείλη, ενώ ο αέρας, φθάνοντας τα 11 μποφόρ, ούρλιαζε και ξεσπούσε με ορμή, σαν να ήθελε να γκρεμίσει τα πάντα στο πέρασμά του… Οι περαστικοί άρχισαν να τρέχουν να προλάβουν να πάνε σπίτια τους, στις οικογένειές τους, να νιώσουν ασφαλείς…

 

«Μητέρα, να κλείσω το παράθυρο;», ακούστηκε η λεπτή φωνή της μικρότερης κόρης της κυρίας Βαρβάρας, που μπρος σ’ αυτόν το χαλασμό, φοβήθηκε. Η απόκριση της μάνας καθησυχαστική, απλή, αλλά και μεγαλειώδης μαζί: «Παιδί μου», της είπε με απόλυτη πίστη και ηρεμία, «ο Θεός δεν πειράζει κανέναν, δεν κάνει κακό σε κανένα».

 

Ύστερα γύρισε τα μάτια της προς τον ουρανό και έστειλε στον Ύψιστο σύντομα λόγια προσευχής και ικεσίας, λόγια σωτήρια: « Θεέ μου, φύλαξε όλου του κόσμου τα παιδιά και τα δικά μου» και έκλεισε τη σύντομη, μα θερμή προσευχή της με το σημείο του σταυρού. Εκείνη την ώρα η κυρία Βαρβάρα οπλίστηκε έναντι της τρομερής καταιγίδας, με δύο πανίσχυρα όπλα, την προσευχή και τον τίμιο σταυρό…

Η ώρα περνούσε και η Ελπίδα δεν είχε γυρίσει ακόμα. Μα να, τη σιωπή του δωματίου έσπασε το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Η μάνα σηκώνει το τηλέφωνο, μα σε λίγο φαίνεται να τρέμουν τα χέρια της, το πρόσωπό της αλλάζει όψη. Τα χείλη προφέρουν μια φράση πονεμένη: «Πού την έχουν;». Το τηλέφωνο κλείνει και η κυρία Βαρβάρα βιάζεται να φύγει. Το δύσκολο καθήκον της μάνας την καλεί, μπαίνει πάνω και μπροστά από όλα τα συναισθήματα…

 

Στο τηλέφωνο ήταν ένας αξιωματικός της αστυνομίας, που της ανακοίνωσε το τρομερό συμβάν: Η κόρη της, Ελπίδα, μόλις 25 ετών, βρισκόταν σοβαρά τραυματισμένη στο νοσοκομείο.Καθώς γύριζε στο σπίτι της, περνώντας κάτω από μια τετραώροφη πολυκατοικία, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκε να είναι καταπλακωμένη από τσίγκους, που έπεσαν από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας, από 20 μέτρα ύψος.

 

Ο δυνατός αέρας σήκωσε την τσίγκινη σκεπή και την έριξε με απίστευτη δύναμη και ορμή πάνω στην κοπέλα. Όσοι είδαν το συμβάν πάγωσαν. «Θεέ μου, το κορίτσι!!», ψέλλισαν τα χείλη και ζητούσαν να γίνει το θαύμα, να γίνει πραγματικότητα το ανθρωπίνως αδύνατο, να ζει η κοπέλα. Όμως, γίνεται να επιζήσει άνθρωπος μετά από τέτοιο χτύπημα;

 

Το ασθενοφόρο ήρθε πολύ γρήγορα και μετέφεραν το σοβαρά τραυματισμένο κορίτσι στο νοσοκομείο. Όταν η μάνα έφτασε εκεί, την είχαν στο χειρουργείο. Συγγενείς, φίλοι μα και άγνωστοι, που είχαν δει το συμβάν, έσπευσαν να δώσουν κουράγιο στην τραγική μητέρα, να πουν ένα λόγο παρηγοριάς, να ενισχύσουν τις ελπίδες και την πίστη της.

 

Επιτέλους, το χειρουργείο τελείωσε. Ο γιατρός πλησίασε τη μητέρα και της είπε: «Κυρία μου, η κόρη σας ήταν πολύ τυχερή, διότι μεταφέρθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο και χειρουργήθηκε αμέσως, αφού εκείνη την ώρα το χειρουργείο ήταν ελεύθερο. Μην ανησυχείτε!». Λέγοντας αυτά ο γιατρός, απομακρύνθηκε, ενώ η μάνα έστεκε ακόμα εκεί. Σίγουρα η ψυχή της εκείνη την ώρα θα δόξαζε τον Θεό.

 

Ο γιατρός και το προσωπικό της είχαν μιλήσει για «τύχη». Όμως εκείνη σίγουρα γνώριζε πως αυτό που αυτοί αποκαλούσαν «τύχη», ήταν η Θεία Πρόνοια. Η προσευχή και ο σταυρός που έκανε, προστάτευσε το παιδί της κι έτσι έγινε το θαύμα, που τα χείλη παρακαλούσαν, αλλά το ανθρώπινο μυαλό απέκλειε…

 

Εγώ πιστεύω στα θαύματα!

Πιστεύεις, κι εσύ, στα θαύματα;

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε