ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΘΕΟΣ;

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 3

 

Το καταφύγιο τών απίστων, είναι ένα επιχείρημα που διαρκώς ακούμε από αυτούς, σε κάθε μεγάλη καταστροφή όπου πεθαίνουν αθώοι άνθρωποι, κυρίως παιδιά: «Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει αν υπάρχει; Γιατί αφήνει τόσα παιδιά να πεθαίνουν αβοήθητα καθημερινά;» Και σε αυτό το επιχείρημα, νομίζουν ότι βρήκαν το τέλειο άλλοθι τής άλογης απιστίας τους.

 

Οι άθεοι που κάνουν αυτά τα ερωτήματα, δεν είναι άπιστοι εξ’ αιτίας τών ερωτημάτων αυτών. Η απιστία είναι ΕΠΙΛΟΓΗ τής κακής του προαίρεσης. Τα ερωτήματα αυτά τα χρησιμοποιούν μόνο ως ΑΛΛΟΘΙ, για να δικαιολογήσουν την κακή και παράλογη αυτή επιλογή που έκαναν, να θεωρήσουν τον Θεό ανύπαρκτο!

 

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, να κατηγορεί κάποιος έναν θεό που πιστεύει ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ; Γιατί αν είχαν καλή προαίρεση, θα έβρισκαν τις απαντήσεις, καθώς απαντήσεις ΥΠΑΡΧΟΥΝ! Αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να τις αναζητήσουν. Οι ερωτήσεις τους για τη «μη επέμβαση τού Θεού», δεν διατυπώνονται ως πραγματικό παράπονο ή έστω απορία, αλλά ως ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ για να καλύψουν την απιστία τους! Χωρίς να ενδιαφέρονται πραγματικά για τις απαντήσεις, αποφάνθηκαν τελεσίδικα ότι ο Θεός δεν υπάρχει, και ως απόδειξη αυτού, παρουσιάζουν τη μη επέμβασή Του στον κόσμο. Και όταν ακόμα ακούσουν την απάντηση, ΘΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΘΟΥΝ ως απλή δικαιολογία, γιατί δεν τους ενδιαφέρει πραγματικά. Θα προτιμήσουν οτιδήποτε αρνητικό και συκοφαντικό εναντίον τού Θεού, παρά την απλή και καθαρή αλήθεια που θα ακούσουν.

Αλλά ας έρθουμε και στα δικά μας.

Όλοι μας λέμε που είναι ο Θεός;  Γιατί τα επιτρέπει αυτά ο Θεός; Πότε θα έρθει ο Θεός;

Ξέρετε κάτι;

Στην τελική ποιον κοροϊδεύουμε;  Τον εαυτό μας τους άλλους η τον Θεό;

Ο Θεός δεν έφυγε. Εμείς θελήσαμε να φύγουμε από Αυτόν. Άλλωστε δεν χρειάζονται λόγια για να δικαιολογηθούμε. Αυτό το ομολογούν οι πράξεις μας.

Επικράτησε η ευημερία και όπου επικρατεί ευημερία δεν υπάρχει «προσβάσιμος» χώρος για θεό. Ο Θεός εκθρονίζεται!.. Και πολλοί νομίζουν ότι Τον «γκρεμίζουν» από τα σύννεφα!..

 

Δυστυχώς ο άνθρωπος επέλεξε να ζήσει χωρίς Θεό και ότι συμβαίνει είναι αποτέλεσμα που έφερε  αυτή η επιλογή.  Χωρίς θεό ο άνθρωπος έγινε υπέρμετρα εγωιστής!.. έγινε ατομικιστής!.. Νομίζει ότι αξίζει όσο πολλοί άνθρωποι μαζί!.. Θα μου επιτραπεί να πω -και μάλιστα χωρίς περιστροφές – ότι ο σημερινός άνθρωπος έγινε ανάλγητος και αριβίστας!.. Δεν διστάζει δηλαδή, προκειμένου να επιτύχει του σκοπού του, να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, ακόμη και να εκδώσει τη γυναίκα του ή τη φίλη του ώστε να ικανοποιήσει τις ακόρεστες φιλοδοξίες του!..

Το πρόβλημα έχει φθάσει πλέον στο «μη χειρότερα». Ο άνθρωπος αισθάνεται ότι έχει μπει στη γη και μόνο το χέρι του είναι απέξω για να ζητήσει βοήθεια!.

Κι όλα αυτά γιατί;

 

Γιατί, απλούστατα, διώξαμε το Θεό απ’ την καρδιά μας και στη θέση Του βάλαμε τον μαμωνά, τον διάβολο.  Αγωνιζόμαστε για τα πάντα. Αγωνιζόμαστε για να φτιάξουμε σπίτι, αγωνιζόμαστε να πάρουμε αυτοκίνητο, αγωνιζόμαστε να φτιάξουμε δεύτερο σπίτι, εξοχικό, για να πηγαίνουμε τα σαββατοκύριακα και τις γιορτές για να παίρναμε όμορφα. Αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε.  Σε όλα αυτά που είναι ο Θεός?  Δεν υπάρχει Θεός γιατί τον διαγράψαμε  με ένα  Χ  .   Έχω γράψει πολλές φορές ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι «πετάξαμε το Θεό κι αρπάξαμε τις πέτρες». Το βλέπετε και σεις τι γίνεται με τους πολιτικούς που πρόδωσαν τις προσδοκίες και τα όνειρα των πολιτών και τώρα τους παίρνουν με τις πέτρες.

Δυστυχώς καταντήσαμε όλοι μας «κινούμενα αγάλματα».  Χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς αισθήματα! Στην προσπάθειά μας να βρούμε το χρυσό, χάσαμε τον άνθρωπο!

Τα πάντα για το χρήμα. Τα πάντα προκειμένου να περάσουμε εμείς καλά και για τους άλλους δίπλα μας που πονάνε και υποφέρουν από φτώχεια και δυστυχία.

 

 

Όλοι μας διαμαρτυρόμαστε και παραπονιόμαστε για την άσχημη κοινωνία.  Και ρωτώ. Εμείς δεν δημιουργήσαμε την άσχημη κοινωνία;  Γιατί λοιπόν διαμαρτυρόμαστε;

Ο  δρόμος που ακολουθήσαμε, απομακρύνοντας τον Θεό απ’ την καρδιά μας, δεν ήταν ο καλύτερος.  Κάνοντας άθεη μια κοινωνία, καταντήσαμε μια πραγματική ζούγκλα. «Γκρεμίζοντας» τον Χριστό από τα σύννεφα (και μιλάω για την ελληνική ορθόδοξη κοινωνία) νομίσαμε ότι θα φέρουμε τη «χρυσή βροχή», που θα βλαστήσει εκ νέου στις καρδιές μας και θα καρποφορήσει παντού η ελπίδα, η αισιοδοξία και η αγάπη!..

Τι κρίμα, όμως.  Αντί για «χρυσή βροχή» ήρθαν ανεμοστρόβιλοι, καταιγίδες, απέραντοι κι ατέλειωτοι κατακλυσμοί.

Ξέρεις κάτι? Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει είμαστε όλοι μας ένοχοι απέναντι στον Θεό. Ο Θεός μας δημιούργησε για να έχουμε μια προσωπική σχέση μαζί Του, αλλά εμείς τον απορρίψαμε και αυτή η σχέση αποκόπηκε. Αυτή η απόρριψη του Θεού και το χτίσιμο της ζωής μας γύρω από οτιδήποτε άλλο, είναι αυτό που η Αγία Γραφή αποκαλεί αμαρτία. Εκδηλώνουμε αυτή τη συμπεριφορά με το να είμαστε εγωιστές προς τους άλλους, ανυπακούοντας φανερά το Θεό, ή απλά αγνοώντας Τον. Παρόλο που μας αξίζει να αποκοπούμε για πάντα από το Θεό, εξαιτίας της αγάπης Του έστειλε τον Ιησού Χριστό να πληρώσει την τιμωρία για τις δικές μας αμαρτίες πεθαίνοντας πάνω στο σταυρό. Μέσω του Ιησού ο Θεός έχει γεφυρώσει το χάσμα που μας χώριζε από Αυτόν και προμήθευσε τον τρόπο για να συγχωρεθούμε και να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας μαζί Του.

 

Όσο μένουμε μακριά του και απομακρυνόμαστε από Αυτόν  αυτό είναι ένα έγκλημα κατά του εαυτού μας.

Η πιο μεγάλη καταστροφή του κόσμου είναι ότι άνθρωπος εναντιώνεται στον Θεό

Πολλές ειδήσεις στις εφημερίδες, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση μάς θυμίζουν πως ο κόσμος δεν πάει καλά. Είναι βέβαια εύκολο να παραπονιόμαστε για τη βία, την αδικία, το χάος και τα λάθη στην κοινωνία, αλλά πριν να καταδικάσουμε τους άλλους, θα έπρεπε πρώτα να πληροφορηθούμε τις πραγματικές αιτίες.

 

Ο Θεός είχε πει πως η επαφή μαζί Του διακόπτεται αν δεν υπακούσουμε και έτσι κι έγινε. Σε  αυτήν την φριχτή στιγμή χωριστήκαμε από το Θεό και έτσι είμαστε πνευματικά νεκροί. Και από τότε υπάρχει σαν τελικό αποτέλεσμα και ο φυσικός θάνατος.

 

Ποιος όμως τολμά να είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του;

 

Είμαστε  ειλικρινείς, γεμάτοι αγάπη, χωρίς να βάζουμε πρώτο τον εαυτό μας, δηλαδή χωρίς καμία ενοχή; Ο Θεός ξέρει την απάντηση σ’ αυτές τις ερωτήσεις και αν είμαστε ειλικρινείς, το ίδιο κι εμείς. Γιατί όλοι έχουμε  αμαρτήσει και βρισκόμαστε  μακριά από την δόξα του Θεού . Αυτή είναι η πραγματικότητα και σε αυτήν την πραγματικότητα και τα αποτελέσματά της, θα πρέπει να σταθούμε και εμείς αντιμέτωποι.

 

Μήπως λοιπόν  ήρθε ο καιρός, λοιπόν, για επιστροφή;   Επιστροφή στο Θεό και τις ρίζες μας.  Να αισθανθούμε και πάλι άνθρωποι και όχι πέτρες.  Να μαλακώσει εκ νέου η καρδιά μας και ν’ αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας.

Μ αυτόν τον συνάνθρωπο, που κάποτε τρώγαμε μαζί, μιλούσαμε μαζί, τραγουδούσαμε μαζί, παίζαμε μαζί και είμαστε μαζί σαν άνθρωποι, σαν Έλληνες και σαν χριστιανοί.

Να ξαναγίνουμε άνθρωποι! Με καρδιά, με ψυχή και αισθήματα!. Να πλημμυρίσει η καρδιά μας από αγάπη!

 

 

Αυτό  θα το καταλάβουμε καλύτερα αν κάποια στιγμή θελήσουμε να πάμε σε κάποιο ξωκλήσι και μιλήσουμε μονάχοι μας με τον Θεό και την καρδιά μας.

Εκεί που οι μέλισσες θα στριφογυρίζουν πάνω στα πράσινα χαμόκλαδα ή στα πλουμιστά άνθη, που μοσκοβολούν, στα πύρινα δάκρυα, που θα χύνονται από τα μάτια μας, καθώς θ’ ανάβουμε το μικρό κεράκι στην Παναγία, ίσως ξαναβρούμε τον πραγματικό εαυτό μας. Τον πραγματικό μας άνθρωπο. Αυτόν που κρύβαμε μέσα μας επί χρόνια ολόκληρα και κάποιοι άλλοι ήρθαν να μας τον κλέψουν.

 

Ναι!. Είναι βέβαιο. Τότε θα ξαναβρούμε τον Θεό. Θα ξανασυναντήσουμε τον Θεό.  Τον Ιησού Χριστό, που θα έχει για μας ανοιχτή την αγκαλιά Του.  Αυτόν που πλέον δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ! Μα ποτέ!

ΑΥΤΟ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣΕΙΣ.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ