ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΩΡΑ;

αναρτήθηκε σε: ΘΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ | 0

Πρόσφατα με απασχόλησε πολύ ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους άλλους, από το πιο απλό στο πιο σύνθετο. Από μία ερώτηση που μπορεί να κάνεις σε έναν άγνωστο, ζητώντας μία πληροφορία, έως τη χάρη που ζητάς σε ένα συνάδελφο στο γραφείο. Αυτό που συνειδητοποίησα ήταν πέρα για πέρα απογοητευτικό. Οι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί τόσο πολύ στο μικρόκοσμό τους που έχουν ξεχάσει τι πάει να πει σεβασμός και στοιχειώδης ευγένεια ή καλοσύνη απέναντι σε ένα άλλο ανθρώπινο ον.

Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και μία σύγχρονη τάση σκέψης που θέλει το μοντέρνο άνθρωπο επιθετικό για να «πετύχει». Μία τάση που μάλλον προέκυψε παραφράζοντας τη γνωστή φράση «Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς» σε «Η τύχη βοηθά τους θρασείς». Κι αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας αυτό ακριβώς θα δούμε. Ένα μάτσο θρασύτατες οντότητες που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και καθορίζουν τις μοίρες άλλων.

Τελικά άρχισα να διαπιστώνω ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Είδα πολλούς να αποτυγχάνουν, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο με αποτέλεσμα αντί για συνεργάτες, φίλους και δικούς τους ανθρώπους να καταλήγουν με κοπάδια εχθρούς, έτοιμους να τους κατασπαράξουν με την πρώτη ευκαιρία.

 

Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ορισμένες αρετές είναι σημαντικότερες κι από το θάρρος ακόμα, όπως η αποφασιστικότητα, η επιμονή, η εσωτερική δύναμη του καθενός και η καλοσύνη. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να κατανοήσουν την εκπληκτικά μεγάλη δύναμη της καλοσύνης. Και δε μιλάω για την προσποιητή, για εκείνη την ψεύτικη που αδειάζει πάνω σου ένα κουβά μέλι με μόνο στόχο τελικά να σε προσφέρει γεύμα στις μέλισσες. Μιλάω για εκείνη που πηγάζει από μέσα σου, που βγαίνει από την ψυχή. Εκείνη που σε σπρώχνει κάθε φορά που ένας άγνωστος ζητάει τη βοήθειά σου να χαμογελάσεις και να τον βοηθήσεις γιατί έτσι νιώθεις. Και γιατί μπορείς. Η πραγματική καλοσύνη είναι η έκφραση ενός ισχυρού και γενναιόδωρου πνεύματος που γεννιέται από τη συμπάθεια στο συνάνθρωπο και την πεποίθηση στο δίκαιο μιας υπόθεσης ή ενός αγώνα.

 

Ο άνθρωπος, αδελφοί μου, υπέταξε τα κύματα. Αντιμετώπισε τα στοιχεία της φύσεως, κατέκτησε τους αιθέρες, εκμηδένισε τις αποστάσεις, πάτησε σε άλλο άστρο τη σελήνη, εξερεύνησε σημαντικά το διάστημα, πραγματοποίησε προόδους ονειρώδεις σε όλους τους τομείς της επιστήμης και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Και όμως! Αυτός ο καταπληκτικός άνθρωπος του αιώνα μας, ο κατακτητής των άστρων,  δείχνει μια εξίσου καταπληκτική αδυναμία. Δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει τον εαυτό του, τη σκέψη του, τις αισθήσεις του, τα κατώτερα ένστικτά του. Νικιέται μπροστά σε απίθανα γελοίους πειρασμούς. Δεν μπορεί, επί παραδείγματι, παραδίνεται και γίνεται ράκος ηθικής κατάπτωσης για μια ασήμαντη ηδονή, διστάζει ή και αρνείται να αγωνισθεί για να αποκρούσει την πιο μικρή ηθική δοκιμασία. Λυγίζει και στην ελάχιστη ακόμη παρουσία του κακού και παρασύρεται στο ρεύμα του. Αυτός που κυριαρχεί στις φυσικές δυνάμεις, ο νικητής και εκπορθητής των πιο μεγάλων επιστημονικών μυστικών, γίνεται ένας γεμάτος ντροπή ηττημένος μπρός σε απίθανα μικρά ελαττώματα και κακίες. Νικιέται από το θυμό, το τυχερό παιχνίδι, το ψέμα, την αισχρολογία. Γονατίζει μπρός σε ανάξιες λόγου δοκιμασίες.

Και αυτό γιατί έχει προσανατολίσει τον εαυτό του ο σύγχρονος άνθρωπος λανθασμένα. Κυνηγά την ικανοποίηση και τη χαρά, μα δεν τα βρίσκει παρά μόνο όταν θελήσει να ικανοποιήσει τη ψυχή του.

Στη ζωή πολλοί άνθρωποι θα μας βλάψουν, θα μας κάνουν κακό και θα μας αδικήσουν. Και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανένα μας.

Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να περνάμε την υπόλοιπη ζωής μας μέσα στην γκρίνια και τη μουρμούρα, για το πόσο άδικη είναι η κοινωνία. Άδικη ή δίκαιη, αυτή είναι και εμείς θα πρέπει να μάθουμε να πηγαίνουμε πιο κάτω. Δεν εννοώ, ότι όσοι αδικούν, θα πρέπει να μένουν ατιμώρητοι και χωρίς συνέπειες. Αυτό είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Κοινωνία χωρίς νόμους και δικαιοσύνη είναι αδύνατο.

 

Σε προσωπικό επίπεδο όμως, και από κάποιο σημείο και πέρα, θα πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να βαδίζουμε το δικό μας δρόμο. Γιατί η κακία που κρατάμε για τους άλλους, η αυτολύπηση που νοιώθουμε για τον εαυτό μας, και η μαυρίλα που μας πλακώνει γιατί κάποιος, για τους δικούς του λόγους ή και από ανοησία, μας έβλαψε, μόνο καλό δεν μας κάνει.

 

Βλέπω ανθρώπους στα τριάντα τους, στα σαράντα τους, να είναι πικραμένοι και να τα βάζουν με τους γονείς τους ακόμα, γιατί δεν τους βοήθησαν σε κάτι ή τους στέρησαν κάτι άλλο. Και το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία, γιατί αυτοί σήμερα είναι σε αυτό χάλι. Αυτό όμως, που δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι, άλλο πράγμα είναι η εξήγηση και άλλο πράγμα η δικαιολογία. Το δικαίωμα της δικαιολογίας το χάνουμε, μας αφαιρείται, από την στιγμή που ενηλικιωνόμαστε.

 

Από εκεί και πέρα, το τί κάνουμε, το τί σκεφτόμαστε και το τί νοιώθουμε είναι δική μας ευθύνη και υπόθεση. Μόνο αν πάρουμε το 100% της ευθύνης της ζωής μας, θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την κακία που νοιώθουμε στην ψυχή μας. Μόνο αν μάθουμε να συγχωρούμε, θα απελευθερωθούμε και θα συνεχίσουμε στο δικό μας ταξίδι. Γιατί όσο κρατάμε την κακία, άλλο τόσο μας κρατάει και αυτή. Εγκλωβιζόμαστε στον αρνητισμό, στο μίσος και στην κλάψα, με αποτέλεσμα, να αποσυντονιζόμαστε, να μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν και σε κάτι που μόνο κακό μας κάνει.

 

Βάλτε τη συγχώρεση στο πρόγραμμά σας. Λίγα πράγματα αξίζει να τα κουβαλάτε μαζί σας. Ειδικά όταν σας ψυχοπλακώνουν και σας βασανίζουν χωρίς τελειωμό. Η κακία είναι βάρος στην ψυχή. Αφήστε το φως της συγχώρεσης να σας λυτρώσει. Με το να κρατάτε κακία, τον εαυτό σας τιμωρείτε. Αυτός που σας έβλαψε, μπορεί και να μην το καταλαβαίνει ή να μην το θυμάται ή να μην υπάρχει.

Πότε θα φθάσει, χριστιανοί μου, η στιγμή και η ώρα εκείνη που θα βλέπουμε τις κακίες και τα ελαττώματά μας να υποχωρούν, να διαπιστώνουμε πως ξεπερνάμε τις κακές συνήθειές μας, τον εγωϊσμό να τον αντικαθιστά η ταπείνωση και να ανεβαίνουμε βήμα  βήμα τα σκαλοπάτια της αρετής, της πίστεως,  της θυσίας για το κοινό καλό; Δεν είναι αδύνατον. Με το Χριστό μαζί δεν είναι ακατόρθωτο. Μη διστάζουμε να ξεκινήσουμε και αποφασιστικά να πούμε: « Μαζί θα περπατούμε Χριστέ μας». Έτσι ο δρόμος γίνεται ίσιος κι ανάλαφρος ο κόπος, γιατί η χάρη του Κυρίου που θα συναγωνίζεται μαζί μας, δεν θα μείνει χωρίς αποτέλεσμα. Δεν πάει χαμένη. Μόνο άν ανοίξουμε την πόρτα σε Αυτόν.  Αμήν

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ