ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΥΧΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΤΟ ΦΟΡΟΥΝ

 

Αξιοπρέπεια και σεβασμός, δυο έννοιες ταυτόσημες η μια προς την άλλη.

Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός έχει να κάνει με τον ίδιο σου τον εαυτό, και κρίνεται με τις σχέσεις σου ως προς τους άλλους και μέσα από το περιβάλλον σου. Η αξιοπρέπεια είναι τις περισσότερες φορές άμεσα συνδεδεμένη με την ανατροφή του, την παιδεία που λαμβάνει κάθε άτομο από την παιδική ηλικία καθώς και από τα ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκα του κάθε άτομου.

Κινητήριοι μοχλοί για την διατήρηση της αξιοπρεπείας είναι η αυτοεκτίμηση και ο ορθολογισμός που σε κρατάνε μακριά από τον υπερβολικό εγωισμό.

Η  αξιοπρέπεια είναι ένα βαθύ αίσθημα δικαιοσύνης που δεν σου επιτρέπει να υπερβαίνεις τις ηθικές αρχές σου και πάνω από όλα τον αυτοσεβασμό σου.

Ο σεβασμός, δεν αποδεικνύεται  αξιωματικά, είναι προσόν του καθενός και κερδίζεται με το σπαθί, της συναίνεσης, της ειλικρινείας και της ουσιαστικής παιδείας.

 

 

Δεν χρειαζόμαστε άτομα με φαρμακωμένη σκέψη, δηλητηριασμένη επιβολή και κρίση. Η έλλειψη σεβασμού στρατολογεί αδιάφορους και αλαζόνες πολίτες, φίλους, συγγενείς, συνεργάτες, εργοδότες, ανδρόγυνα και σχέσεις.

Πολλοί από εμάς, οι περισσότεροι θα έλεγα χρησιμοποιούμε την λέξη αξιοπρέπεια.

Πόσοι όμως γνωρίζουν τι θα πει αξιοπρέπεια; Εδώ γελάμε. Το ποσοστό που γνωρίζει τι θα πει αξιοπρέπεια είναι αποκαρδιωτικό.

Βλέπεις, όλοι πασχίζουν να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα, να τα στείλουν σε πανεπιστήμια και να τους κάνουν επιστήμονες.

 Για όλα πασχίζουν αλλά, δεν φρόντισαν να μάθουν στα παιδιά τους τι σημαίνει αξιοπρέπεια, υπόληψη, σεβασμός, φιλότιμο.

Αυτά κανένα σχολείο και κανένα πανεπιστήμιο δεν τα διδάσκει. Αυτά τα κληρονομείς από τους γονείς, από τον παππού και την γιαγιά. Αυτά τα διδάσκει μόνο η ζωή.

Αξιοπρεπής λογίζεται αυτός που είναι συνεπής στις αξίες και τα ιδανικά του, τα οποία καθορίζονται από την ηθική του, την συγκρότηση του και την αυτοεκτίμηση του. Κάποιοι μπερδεύουν  την «Αξιοπρέπεια» με τον «Καθωσπρεπισμό».

Ο «Καθωσπρεπισμός» είναι μια υποκριτική στάση που επιβάλει κάποιος στον εαυτό του η στους άλλους και υιοθετείτε συνήθως από άτομα συνειδητής υποκρισίας για να γίνουν αρεστοί προς τους άλλους. Την  χρησιμοποιούν δηλαδή  ως «μέσον» για να γίνουν κοινωνικά αποδεκτοί, δείχνοντας μια άλλη προσωπικότητα για να επωφεληθούν  καταστάσεις.

Ο σεβασμός ανήκει στα ευγενή  αισθήματα και δεν έχει να κάνει με άτομα «ρηχά» και «δήθεν».

 

 

Στις μέρες μας ο σεβασμός ψυχορραγεί απέναντι στην αγένεια, ιδίως στις νέες γενιές. Καλή είναι η θεωρία του «σέβομαι και εκτιμώ» στα  λόγια, αλλά ως προς την ουσία της πράξης υπάρχει χάος.

Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια δεν κατασπιλώνει υπολήψεις, ούτε κατασυκοφαντεί την τιμή των ανθρώπων για χάρη μιας δήθεν και εφήμερης τρόπον τινά εξουσίας. Δεν προσβάλει πρόσωπα σωστά και έντιμα και δεν κάνει βορά τα του οίκου του, έναντι του  νεανικού και ανώριμου χαρακτήρα του, προς τέρψη προσωπικών φιλοδοξιών.

Ο άνθρωπος που κομίζει αξιοπρέπεια και ήθος χαρακτηρίζεται από μετριοπάθεια, εγκράτεια, χαμηλό προφίλ, κρατημένη και ισορροπημένη συμπεριφορά, μακριά από αλαζονείες και επάρσεις.

Εν κατακλείδι, ο άνθρωπος παγιδεύεται εύκολα γύρω από τις πλάνες του, βλέποντας τον εαυτό του ως ατελή και να τον προικίζει με φανταστικές ιδιότητες, θέτοντας τον εαυτό του σε λάθος ιεραρχία από την θέση που έτυχε να του δώσουν. Έτσι, με την ισχνή και παροδική «εξουσία» που πήρε τιμωρεί αλλήλους σε υποδεέστερες θέσεις.

Ο Νίτσε είχε πει.

«Όποιος  τιμωρείται ,δεν είναι πια εκείνος που έχει κάνει την πράξη. Είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος.»

 

 

Η αξιοπρέπεια είναι κάτι πολύ σπάνιο.

Ένα γραφείο ή μία αξιοσέβαστη θέση δίνουν αξιοπρέπεια. Είναι σαν να φοράς γραβάτα. Η γραβάτα, το κοστούμι, το πόστο, δίνουν αξιοπρέπεια.

Ένας τίτλος ή μια θέση δίνουν αξιοπρέπεια.

Ξεγύμνωσε όμως τους ανθρώπους απ’ όλα αυτά και θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία τού να μην είσαι τίποτα. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΛΑΧΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ, και με το να είναι κάτι, παίρνουν θέση στην κοινωνία που θεωρείται σεβαστή. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες, έξυπνοι, πλούσιοι, επιστήμονες, άγιοι, κι όποιος δε μπορεί να καταταγεί σε μια κατηγορία αναγνωρισμένη από την κοινωνία, θεωρείται πρόσωπο περιθωριακό.

ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν ευτυχισμένοι στη ζωή. Αυτή όμως μας, αντιστέκεται τις περισσότερες φορές.

Το τρίπτυχο των αρετών που θα σε βοηθήσουν να κατακτήσεις την ευτυχία είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη.

Η πίστη είναι η κατευθυντήρια δύναμη και η σταθερή γραμμή πλεύσης στον αγώνα της ζωής σου.

Η ελπίδα πάλι θα σε παρηγορεί, θα σε ενθαρρύνει, θα σε δυναμώνει, θα σε καλεί ξανά στον αγώνα για νέες κατακτήσεις.

Η αγάπη είναι ο μοναδικός τρόπος να λύσεις όλα σου τα προβλήματα να γευτείς τις χαρές της ζωής και να λυτρωθείς από τη θλίψη.

Ωστόσο καμία αρετή δεν είναι αρκετή εάν δεν συνοδεύεται και με τον αγώνα σου. Γι’ αυτό χρειάζεσαι επίσης φιλότιμο και αξιοπρέπεια.

Αυτά τα δυο θα συμβάλλουν στο να γίνεις ένας ανώτερος άνθρωπος που δεν θα καταφεύγει σε λύσεις «πλάγιες», ανέντιμες ή βλαπτικές για του άλλους.

 

 

Ένα ναι κι ένα όχι που πάντοτε θα παίζουν και θα αλληλοδιώκονται σε μια εποχή που ούτε  κι αυτή γνωρίζει να το αποτυπώσει ακριβώς. Ένα ναι ή ένα όχι για να σωθεί μια αξιοπρέπεια που ούτως ή άλλως σήμερα έχει χαθεί η αξία της και η παρουσία της.

Πάντοτε η ανθρώπινη  αξιοπρέπεια ήταν το πρώτο θύμα των δύσκολων καιρών ή συγκυριών.  Ξεκινά με την αμφισβήτηση των λέξεων και την αξιοπιστία των εννοιών που εμπεριέχουν ιδανικά, συνεχίζεται με τα ασήμαντα και την προβολή τους. Πάψαμε την αυτοκριτική μας, χάσαμε το φιλότιμό μας,  ενταχθήκαμε στο αυτονόητο και επενδύσαμε σ΄ένα θαύμα που δεν έρχεται…..και ούτε θα ρθει.

Προσπαθήσαμε όλοι να γίνουμε κάτι , όχι με την δουλειά μας και τον ιδρώτα μας, αλλά πιάνοντας μια καρέκλα και πίνοντας έναν μόνιμο καφέ, αμπελοφιλοσοφώντας  και ξεχνώντας πως με το να είσαι ένα τίποτα ίσως σημαίνει να είσαι ελεύθερος από την ιδέα του να είσαι κάτι.

Σύνηθες φαινόμενο η αυτοπροβολή και αυτοπραγμάτωση τρώγοντας σιγά και  ύπουλα σάρκες άλλων ώστε να επιβληθεί με κάθε τρόπο ο δικός μας κόσμος, δόξα και μωροδοξία που είναι συνώνυμο της κενοδοξίας. Δεν αρκούν μόνο οι τσέπες μας να ναι γεμάτες, και μάλιστα όταν  μια χώρα ολόκληρη βυθίζεται στη απόλυτη φτώχεια και στέρηση. «Ατιμάζεις, ατιμάζεις τον εαυτό σου και την ψυχή σου. Και δεν θα σου μείνει πια καιρός να τον τιμήσεις.

Μια στιγμή μονάχα κρατά η ζωή του καθενός, και η δική σου σχεδόν πέρασε κιόλας, και εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, παρά αποθέτεις την καλή σου μοίρα στις ψυχές των άλλων.» θα μας θυμίσει ο Μάρκος Αυρήλιος  στο έργο του «Έις εαυτόν». Όπως και τη σπουδαία ρήση «Σαν να πρόκειται τώρα αμέσως να φύγεις από τη ζωή, έτσι να πράττεις κάθε φορά, έτσι να μιλάς έτσι να σκέφτεσαι.».

 

Αξιοπρέπεια, η υπόληψη και το φιλότιμο είναι λέξεις που χάνονται και εγκαταλείπονται.

 

Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά-« καταδικάστηκα» είπε ο Σωκράτης στην απολογία του «όχι επειδή δεν μπόρεσα να σας πω τα κατάλληλα λόγια , αλλά επειδή δεν μπόρεσα να φανώ θρασύς και αναιδής, και επειδή δεν θέλησα να σας πω πράγματα που θα ακούγατε πολύ ευχαρίστως, να κλαίω και να οδύρομαι, να πράττω και να λέω πολλά άλλα, κατά τη γνώμη μου ανάξιά μου, σαν αυτά που έχετε συνηθίσει να ακούτε από άλλους»….

Αξιοπρέπεια, ένα ρούχο για λίγους…..

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια