ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

Σε σένα , που τόσο αυθόρμητα σε κατακρίνω. Σε σένα , που με τα απότομα λόγια μου σε πίκρανα. Σε σένα , που με τον φουντωμένο μου εγωϊσμό ,δεν αποδέκτηκα την διαφορετική γνώμη σου. Σε σένα , που με την ιδιομορφία του χαρακτήρα σου ,δεν σε ανέχομαι με αγάπη.

Σε σένα , που με την άπρεπη συμπεριφορά μου , σε πλήγωσα ανεπανόρθωτα. Σε σένα , που ενώ τόσο με νοιάζεσαι ,ποτέ δεν σου έδωσα την ανάλογη αξία και σημασία.

Σε σένα , που τόσο υποφέρεις με τα δικά σου προβλήματα ,όμως ποτέ μου δεν κάθησα να σε ακούσω με υπομονή. Σε σένα , που ενώ μου δίνεις τόση αγάπη και κατανόηση ,

ποτέ μου δεν το εκτίμησα. Σε σένα , που προσεύχεσαι και αγωνιάς για μένα. Σε σένα , που νοιάζεσαι και ρωτάς πώς περνώ. Σε σένα , που ποτέ δεν σου ‘δωσα σημασία.

Σε σένα που αγνόησα την ύπαρξη σου ,σε σένα , που προσπέρασα αδιαφορώντας.

Μα και σε σένα , που δεν σ΄αγάπησα όσο έπρεπε , που δεν σε κατανόησα , που δεν σε κατάλαβα ,  που δεν σου  ‘δωσα λίγο από το χρόνο μου , ώστε να γίνει η αγάπη μου φωλιά να σε ζεστάνει και να σε μεγαλώσει εντός της …

Σε σένα , αγαπημένο μου παιδί , αγαπημένε σύντροφε και συνοδοιπόρε της ζωής μου , αγαπημένε μου φίλε και φίλη, αγαπημένοι μου γονείς , αγαπημένα μου αδέλφια , αγαπημένε μου συνάδελφε , αγαπημένε μου γνωστέ και άγνωστε , αγαπημένοι μου αναγνώστες.

Σε όλους εσάς , οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , γιατί ο εγωϊσμός μου δεν με  αφήνει να ανταποκριθώ στην αγάπη σας , και στην ευγένεια της καρδιάς σας .

Οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , απέναντι σε ένα αξεπλήρωτο χρέος

που συσσωρεύθηκε στο ταμείο της καρδιάς μου .

Εύχομαι ο Κύριος να μου χαρίσει Το Μέγα Του Έλεος , και να συγχωρέσει την αθλιότητα της ψυχής μου .

Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά που για χρόνια με ανέχεστε και συμπορεύεστε μυστικά και αθόρυβα μαζί μου.

Είναι άθλος, κατόρθωμα και ευλογία να αποδέχεσαι τον άλλον.

Το να μπορείς να αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.

Για όλους εμάς που αγωνιζόμαστε στον κόσμο αυτό είναι το τραίνο που θα μας οδηγήσει Στον Ουρανό.

Στα Μοναστήρια οι μοναχοί έχουν άλλο πολύ πιο δύσκολο αγώνα. Παλεύουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά με τον πονηρό , που βρίσκεται διαρκώς ενώπιών τους. Και έχουν τον γέροντά τους που πρέπει να κάνουν υπακοή …

Εμείς , στον κόσμο , έχουμε άλλου είδους αγώνα. Να αποδεχθούμε τον αδελφό μας

με τα ελαττώματά του. Να τον αγαπήσουμε , χωρίς να θέλουμε να τον αλλάξουμε …

Είτε αυτός είναι ο σύντροφός μας , ο σύζυγός μας , το παιδί μας ,ο φίλος μας , ο συνάδελφος μας , ο προϊστάμενος μας , ο κάθε διπλανός μας.

Για μας , ο γέροντάς μας είναι αυτός ο  ” άλλος ”   ο αδελφός μας.

Έχουμε οικογένεια ; Έχουμε το γέροντά μας , που δεν είναι άλλος από το σύζυγό μας , το παιδί μας.

Με αυτούς συνεργαζόμαστε , σε αυτούς θα κάνουμε υπακοή.

Αυτούς θα  αγαπήσουμε , αυτούς θα διακονήσουμε , αυτούς θα κατανοήσουμε,χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πολλή γκρίνια.

Μπορεί να είναι δύσκολα τα πιο πάνω μα  αυτά θέλει ο Θεός από τον καθένα μας.

Όλοι μας έχουμε τοποθετηθεί εκεί που πρέπει να υπηρετήσουμε, εκεί που πρέπει να αγωνιστούμε ,εκεί που θα δείξουμε τι κρύβουμε εντός μας,  τον κρυφό , μα τον αληθινό μας εαυτό.

Με μιά φράση :

” Το   « μ α ζ ί »   , θέλει δουλειά πολλή ! «

Καλή Δύναμη σε όλους μας φίλοι μου.

Με Τη βοήθεια Του Αγαπημένου μας Ιησού όλα μπορούμε να τα κατορθώσουμε .

Το κλειδί : … ” ταπείνωση ” !

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια