ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΙ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ;

Όλοι ψάχνουμε στη ζωή μας την ευτυχία, αλλά σπάνια τη βρίσκουμε. Αφιερώνουμε άπειρες ώρες της ζωής μας ψάχνοντας για τη σωστή δουλειά ή για να έχουμε δίπλα μας τον σωστό άνθρωπο. Δυστυχώς, όμως, κάπου σε αυτό το μεγάλο ταξίδι χάσαμε το δρόμο, με αποτέλεσμα ο σύγχρονος άνθρωπος να μην είναι ευτυχισμένος.

Αρχικά, οι άνθρωποι της εποχής αυτής ξέρουν ότι ο πλούτος και τα χρήματα δε φέρνουν την ευτυχία. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί μεθούν από την απόλαυση που νιώθουν όταν ξοδεύουν χρήματα και εθίζονται. Βασίζονται απόλυτα στα υλικά αγαθά αντί για τα πνευματικά με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε πρωτόγονα πλάσματα που το μόνο που θέλουν είναι να πλουτίσουν.

Η ανθρωπιά αρχίζει σιγά σιγά να εξαφανίζεται κι έτσι οι άνθρωποι μετατρέπονται σε μηχανές κέρδους. Δεν ενδιαφέρονται τι συνέπειες έχουν οι πράξεις τους στους άλλους, αρκεί αυτοί να έχουν κέρδος. Το χρήμα και ο πλούτος δε φέρνουν ευτυχία αλλά βία. Είναι γνωστό ότι είναι η νούμερο ένα αιτία πολέμων σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Το χειρότερο κομμάτι, όμως, είναι ότι οι νέοι επηρεάζονται. Είναι δυστυχώς ένα από τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, αφού ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι πραγματικά. Έτσι, όταν αρχίζουν να χρησιμοποιούν το χρήμα, αρχικά βιώνουν μόνο τις θετικές επιδράσεις, όπως είναι η δυνατότητα για καλύτερες σπουδές και η αίσθηση αυτοπεποίθησης που έχουν λόγω των χρημάτων.

Δυστυχώς, όμως, τα χρήματα τελειώνουν λόγω του άκρατου καταναλωτισμού και υλισμού, με αποτέλεσμα κάποιος στην προσπάθειά του να τα διατηρήσει να ωθείται σε εγκληματικές ενέργειες. Κι ακόμα, άμα αποκτήσει περισσότερα χρήματα, να τα σπαταλά σε νόθη ψυχαγωγία, διότι δεν έχει την αίσθηση της αξίας του χρήματος, αφού δεν εργάζεται για να τα αποκτήσει.

Αυτά τα μικρά “πράσινα πραγματάκια” παίρνουν την αξία τους από εμάς. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να αφήσουμε τα αντικείμενα να κουμαντάρουν τη ζωή μας. Πρέπει να υψώσουμε το ανάστημά μας αντί να θεοποιούμε το χρήμα. Γιατί, όσα καλά και να έχει, πάντα θα ακολουθούν άλλες τόσες άσχημες συνέπειες!

 

 

Γιατί, όμως, είναι δυστυχισμένος ο σύγχρονος άνθρωπος; Είναι δυστυχισμένος, γιατί επέλεξε συνειδητά και ελεύθερα να ζήσει μακριά από τον Θεό.

Ωστόσο, το να είναι κάποιος δυστυχισμένος δεν αποτελεί επιλογή για έναν χριστιανό!

 

Ο άνθρωπος ζει την δυστυχία, γιατί δεν επιτυγχάνει την ευτυχία. Αλλά αυτές οι δύο λέξεις, δυστυχία και ευτυχία, περιέχουν στην σύνθεσή τους την έννοια της τύχης.

 

Η έννοια αυτή, όμως, δεν μπορεί να θεμελιωθεί ούτε αγιογραφικά ούτε με άλλο θεολογικό τρόπο.

 

Η πίστη στην «τύχη» φανερώνει μια μοιρολατρία και μια ανεύθυνη παραίτηση από την ζωή. Γεγονός, που επιβεβαιώνεται με την καταφυγή πολλών ανθρώπων σε καφετζούδες, χαρτορίχτρες, μέντιουμ, αστρολόγους και άλλους ομότεχνους, οι οποίοι βιομηχανοποίησαν την ανθρώπινη αγωνία και εμπορεύονται αδιάντροπα δήθεν προβλέψεις, καλοτυχία, εξευμένιση του κακού, αλλαγή της τύχης. Σε αυτούς καταφεύγουν, δυστυχώς, και πολλοί αφελείς ακατήχητοι χριστιανοί!

 

Αντί να καταφύγουν σε Εκείνον, που είναι ο Ίδιος η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή.

 

Η δε απομάκρυνση και αποστασία από Αυτόν σημαίνει ακριβώς την δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος προσπάθησε να μετρήσει την ευτυχία με οικονομικούς και χρηματιστηριακούς δείκτες, με καταναλωτικά αγαθά, με απολαύσεις και ανέσεις.

 

Και αυτά σημαίνουν με την σειρά τους την καλλιέργεια και την φανέρωση ενός άθεου υλισμού, ενός ανέλπιδου μηδενισμού, ενός ιδιόμορφου μονοφυσιτισμού, που νοιάζεται αυτονομημένα για το σώμα και αγνοεί την ψυχή του ανθρώπου.

 

Μοναδική απάντηση στην δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου αποτελεί η πρόταση της Εκκλησίας. Επιστροφή στον Χριστό. Μετάνοια. Αγώνας και άσκηση.

 

Αναζήτηση της χαράς στην πηγή της, που είναι ο Ίδιος ο Κύριος.

Για να τελειώσει, λοιπόν, η ανθρώπινη δυστυχία, χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος μόνο δύο βήματα. Πρώτο βήμα, η διάγνωση της αποστασίας του ανθρώπου από τον Θεό ως πνευματικής αιτίας της ανθρώπινης δυστυχίας.

 

Δεύτερο βήμα, η επιστροφή εν μετανοία σε Αυτόν και η αποκατάσταση της σχέσεως με ενσυνείδητη μυστηριακή ζωή. Αν γίνουν αυτά τα δύο βήματα ως έκφραση συνέργειας του ανθρώπου στο θείο θέλημα, τότε όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον Πανάγαθο Θεό.

Οι διακοπές υποτίθεται πως είναι ότι καλύτερο για τον άνθρωπο. Έτσι λοιπόν και τα Χριστούγεννα.  Ψώνια, ωραία φαγητά, ρούχα, εκδηλώσεις, φώτα, πάρτι, χαρές, ωραία μουσική, οικογένεια, φίλοι!

Επειδή νιώθουμε ότι όλοι γύρω μας είναι ευτυχισμένοι, αυτό μας κάνει να νιώθουμε χάλια, γιατί νιώθουμε ότι είμαστε το μόνο “μαύρο” μίζερο και προβληματικό πρόβατο της κοινωνίας!

 

Στην πραγματικότητα όμως, πολλοί από αυτούς τους γύρω μας δεν είναι καθόλου ευτυχισμένοι, καθώς επίσης και η τηλεόραση μεταδίδει συστηματικά ψευδή πολλές φορές, ευτυχισμένα και χαρούμενα συναισθήματα των ανθρώπων, από τη μία άκρη ως την άλλη.

 

Έτσι, προσκολλημένοι σε αυτήν, βλέπουμε τους άλλους δήθεν να διασκεδάζουνε, ενώ εμείς νιώθουμε αδρανείς, νιώθουμε ότι δεν συμμετέχουμε σε όλα αυτά τα χαρούμενα δρώμενα και νιώθουμε ότι απλά καθόμαστε στο περιθώριο: στον καναπέ της μιζέριας και της κατάθλιψης!

 

Πολλοί από εμάς, είμαστε πνιγμένοι στα χρέη. Άλλοι τα βγάζουμε ίσα ίσα πέρα. Άλλοι, είμαστε άνετοι, αλλά τα εισοδήματά μας μειώνονται οπότε αρχίζουν να χτυπάνε τα καμπανάκια και γινόμαστε πιο προσεκτικοί.

 

Γι’ αυτό λοιπόν νιώθουμε δυστυχία. Δεν μπορούμε να κάνουμε ένα πλούσιο τραπέζι, να βγούμε και να διασκεδάσουμε ανέμελα, να κάνουμε δώρα, να, να.

 

Ξέρεις κάτι?  Θα σου πω όλη την αλήθεια .

Οι άνθρωποι που εσύ τους βλέπεις να είναι ευτυχισμένοι και να περνάνε καλά τα Χριστούγεννα, είτε στην τηλεόραση, είτε σε πάρτυ, είτε  έχουν χρήματα να ξοδεύουν, όταν σβήσει το φως και μείνουν μόνοι τους,  εκεί έρχεται η δυστυχία και έρχεται η δυστυχία γιατί έχουν χάσει την ουσία.

 

Γενικά, μην τρελαίνεστε, έρχονται Χριστούγεννα, ζήστε όπως μπορείτε. Δεν χρειάζεται να κάνετε αυτά που κάνουν οι άλλοι και νιώθουν δήθεν ευτυχισμένοι.

 

Η ουσία είναι να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που να μας καταλαβαίνουν, να τους αγαπάμε, και να μας αγαπάνε πραγματικά… λίγοι και καλοί φτάνουν!

 

 

Αλήθεια, έχουμε;

 

Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος, θέλει ν  απολάψει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάσει όλα. Και βασανίζεται. Όποιος όμως φτάσει σε μια κατάσταση που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά, έστω κι αν μπορεί να τα   αποκτήσει, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος. Δεν το κάνει από οικονομία, είτε γιατί έχει την ιδέα πως τα πολλά τον βλάφτουνε στην ψυχή η στο σώμα. Αλλά γιατί στα λίγα και στα απλά βρίσκει πιο αγνή ικανοποίηση. Και περισσότερο απ  όλα, επειδή με τα απλά και με τα λίγα δεν χάνει τον εαυτό του. «Τις έστι πλούσιος; Ο εν ολίγω αναπαυόμενος».

 

Οι άνθρωποι δεν βρίσκουνε πουθενά ησυχία, γιατί επιχειρούνε να ζήσουνε χωρίς τον εαυτό τους. Τρέχουνε από δω κι από κει να βρούνε την ευτυχία, μα ευτυχία δεν υπάρχει έξω από τον εαυτό μας. θέλουμε να ευχαριστηθούμε με συμπόσια απ  όπου λείπουμε. Όποιος έχει χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα που δίνουνε οι πολυμέριμνες ηδονές κι απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδίας. Με  αυτό το βύθισμα στον εαυτό του βρίσκει ο άνθρωπος τον Θεό.

Γι αυτό είπε ο Χριστός:

«Ουκ έρχεται η βασιλεία του θεού μετά παρατηρήσεως, ουδέ ερούσιν· ιδού ώδε η ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του θεού εντός υμών εστίν». «Μην ψάχνετε, ζαλισμένοι άνθρωποι, εδώ κι εκεί να βρείτε την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας».

 

Μέγας λόγος, όπως όλα τα θεϊκά λόγια. Μέσα μας είναι ο θησαυρός. Απ  έξω είναι ξέρακας, κι ας μη μας ξεγελά η φασαρία και τα ψεύτικα πυροτεχνήματα. Όποιος ζει εξωτερικά, ζει ψεύτικα. Όποιος ζει εσωτερικά, ζει αληθινά. Ξέρω καλά τι είναι η ζωή που ζούνε οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής-λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με διάφορες ματαιότητες, που από μακριά  φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό, ενώ σαν τα δει κανένας από κοντά, απορεί για τη φτώχεια που έχουνε και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ψευτογελιούνται με  αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας. Ξέρω λοιπόν καλά αυτή τη ζωή, γιατί, αναγκαστικά, έζησα, κάποιες φορές, με ανθρώπους πλούσιους, που με προσκαλούσανε στα σπίτια τους, στις επαύλεις τους, στα κόττερά τους και στις άλλες διασκεδάσεις τους. Μελαγχολία μ  έπιανε από κείνη την κατάσταση. Έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνανε τον ευτυχισμένο, κατάδικους που κάνανε τον ελεύθερο. Αλλά, αν δεν καταγινόντανε με τόσες ψεύτικες χαρές, θα πέφτανε στη βαρεμάρα, στη λεγόμενη ανία. Η το ένα, η το άλλο. Άδειοι από κάθε ουσία, τρισδυστυχισμένοι. Η ψυχή είναι ανύπαρκτη κι ανύπαρκτη η ευτυχία, η βασιλεία του θεού. Πως να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Πως να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει το αλάτι;

 

Λοιπόν, όποτε αναγκαζόμουνα να πηγαίνω  για λίγο κοντά σε τέτοιους κοσμικούς ανθρώπους, πράγμα που γινότανε σπάνια, για να μην τους προσβάλω, αφού με προσκαλούσανε με ευγένεια, δεν έβλεπα την ώρα και τη στιγμή να αποτραβηχτώ στο καβούκι μου, να γυρίσω στο φτωχό σπίτι μου και στ  αγαπημένα πράγματα που βρίσκονταν γύρω μου. Έβλεπα πως αντί να πάρω κάτι από όλη εκείνη την τυμπανοκρουσία, όπως πιστεύει ο πολύς ο κόσμος, εγώ έδινα, έδινα ξύπνημα στους κοιμισμένους, ξεμούδιασμα στους μουδιασμένους, ζωή στη μονοτονία τους.

 

Γι  αυτό και τώρα που γράφω, με  όλο  που είμαι προσκαλεσμένος σε πολλά μέρη από κάποιους ευγενείς ανθρώπους, κάθομαι στο μικρό περιβολάκι μας με τα λίγα δεντράκια και με τα ταπεινά λουλούδια. Ξεκουράζομε κι ειρηνεύει η ψυχή μου. Τούτο το μικρό κηπάριο είναι για μένα ο Κήπος της Εδέμ. Ο αγέρας μοσχοβολά, κι ο νους μου ταξιδεύει. Ταξιδεύει εδώ κι εκεί, μα περισσότερο βυθίζεται μέσα μου, εκεί που αναβρύζει το μυστικό νερό, εκεί που βρίσκονται τα ριζώματα» του κόσμου.

 

Ευχαριστώ τον Θεό που βρέθηκε αυτό το καταφύγιο. Νοιώθω μεγάλη ευτυχία που είμαι μοναχιασμένος, που, εδώ που κάθομαι, δεν με ξέρει κανένας, δεν με θυμάται κανένας. Ανατριχιάζω συλλογισμένος την ανεμοζάλη που τη λένε ζωή οι όμοιοί μου, κοινωνική ζωή, ζούγκλα γεμάτη σκορπιούς, φίδια και λύκους. Αναπαύομαι μοναχά με δυό  τρεις ανθρώπους απλούς και καλοκάγαθους, που έχουνε αγάπη μέσα τους και ειρήνη στην καρδιά τους. Δεν θέλω μήτε θαυμασμούς, μηδέ δόξες, μήτε άλλες τέτοιες συμφορές, θέλω να είμαι ξεχασμένος κι ασήμαντος. Ω λησμονιά, τι Βάλσαμο είσαι για όσους ποθούνε την ειρήνη! Κατάρα είναι η δίψα που έχουνε οι άνθρωποι να κατασταθούνε ξακουσμένοι, να τους δοξάζει ο κόσμος και να βασανίζονται μέσα στη ματαιότητα κι εκείνοι που θαυμάζονται κι εκείνοι που θαυμάζουνε.

 

Εδώ που κάθομαι, νοιώθω πως είμαι μακριά από   όλους αυτούς τους βραχνάδες που τους έχουνε για ευτυχία οι δυστυχισμένοι άνθρωποι.

 

Φυσά στο πρόσωπό μου το δροσερό αγεράκι, μπαίνει απαλά στ  αυτιά μου, σαν να με χαιρετά. Σιγοσαλεύουνε τα κλαδιά κι οι κορφές των δέντρων. Μαμούνια περπατούνε στο μοσχοβολημένο χώμα, το κάθε ένα τραβά τον δρόμο του κι έχει τον σκοπό του. Που πηγαίνουνε; Μυστήριο. Πεταλούδια και μυγάκια λογής  λογής, άλλα μακρουλά, άλλα στρογγυλά, πετάνε και μαζεύονται γύρω από το φως που είναι αναμμένο από πάνω μου. Όλα είναι σπουδαία, όλα αξιαγάπητα. Κι εγώ είμαι ένα απ  αυτά.

 

Δεν ακούγεται τίποτα, παρεκτός από τις σταλαγματιές το νερό που πέφτουνε από τη βρύση, κάνοντας τη σιωπή ακόμα πιο βαθειά. Σα να γίνεται γύρω μου κάποια μυσταγωγία. Το μυστήριο του κόσμου το νοιώθω και μέσα μου κι απέξω. Μυστικές θύρες ανοίγουνε από παντού. Το κάθε δέντρο, το κάθε χορτάρι, το κάθε λουλούδι, σαν να με βλέπει με τα μυστηριώδη μάτια του.

 

Είμαι μακάριος στο μικρό τούτο περιβολάκι μας. Τύφλα νάχουνε μπροστά του οι μεγάλοι κήποι και τα πολυέξοδα παλάτια, τα φανταχτερά κότερα. Όσα είναι γύρω μου είναι αγαπημένα, γιατί δεν είναι αγορασμένα με λεφτά πολλά, όπως είναι όσα έχουνε οι πλούσιοι. Αγορασμένα πράγματα μπορούνε να δώσουνε ευτυχία στον άνθρωπο;

 

Ω, εσείς που έχετε τα πλούτη και που μόνο τι λογής είναι η αληθινή χαρά δεν ξέρετε. Άνθρωποι βασανισμένοι, σαστισμένοι από τις έγνοιες κι από τις σκοτούρες, σκλάβοι στη φιλοδοξία και στ  άλλα πάθη, ω άσωτοι υιοί, που φάγατε τα ξυλοκέρατα και δεν χορτάσατε, γυρίστε πίσω στο σπίτι του πατέρα σας του πονετικού, που δεν είναι άλλο παρά η καρδιά η δική σας, και μπείτε μέσα να ξαποστάσετε, να ευφρανθείτε και να νοιώσετε την αληθινή χαρά!

Με την Χάρι, την αγάπη, το έλεος Του είναι ο Μόνος, που μπορεί να θεραπεύσει ως άνωθεν ιατρός την ανθρώπινη δυστυχία και να πλημμυρίσει με χαρά την καρδιά του ανθρώπου.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ