ΤΑ ΑΣΧΗΜΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Αυτός πού βρήκε πρώτος τό ψεύδος είναι ο διάβολος. Τό ψέμα είναι οπωσδήποτε πάθος, είναι κακή συνήθεια καί θά πρέπει κανείς νά τό εντοπίζει στή ζωή του καί οπωσδήποτε νά τό σταματάει. Ποτέ δέν πρόκειται, αυτός πού λέει ψέματα, νά προκόψει ούτε πνευματικά ούτε καί σ αυτή τή ζωή.

 

Λέμε ψέματα. Από πίσω κρύβεται αυτό τό κορυφαίο πάθος τής φιλοδοξίας. Δέν μάς νοιάζει ο άλλος. Ο εαυτός μας μάς νοιάζει καί θέλουμε να ανέβουμε, να αρέσουμε στόν άλλον γιά ίδιο  ώφελος, γιά νά ωφεληθούμε εμείς κάτι πού έχουμε στόν νού μας καί χρησιμοποιούμε τό ψέμα. Φοβερό πράγμα! Ουσιαστικά γεμίζεις μέ τό πονηρό πνεύμα καί τί κερδίζεις; Τίποτα. Καί τόν άλλον τόν βάζεις σέ πειρασμό μέ τίς κολακίες καί τά ψέματα πού τού λές καί φυσικά κι εσύ έχεις χάσει τήν Χάρη τού Θεού.

 

«Αντίθετα, όσοι λένε τήν αλήθεια, έχουν ως πατέρα τους τήν Αλήθεια, πού είναι ο Θεός καί ο Ιησούς Χριστός. Καί είναι γεννημένοι από τήν Αλήθεια». Είναι πραγματικά, δηλαδή, παιδιά τού Θεού. «Καθώς μάς λέει ο «αγαπημένος» μαθητής Ιωάννης: «Παιδιά μου, άς μήν αγαπάμε μέ λόγια καί ωραίες φράσεις, αλλά μέ έργα καί αγάπη αληθινή. Από αυτό, όμως, θά καταλάβουμε ότι είμαστε παιδιά τής αλήθειας»». Τί νά τό κάνω εγώ νά λές ωραία λόγια, νά έχεις γλυκιά γλώσσα κι όμως όλη σου η ζωή νά είναι μιά υποκρισία; Νά είναι μέσα στό ψέμα; Άλλα νά λές καί άλλα νά έχεις στόν νού σου Άλλα νά φαίνεται ότι θέλεις καί άλλα νά επιδιώκεις από πίσω

Άλλο ένα φοβερό , εγκληματικό αμάρτημα θα έλεγα ότι είναι η κατάκριση.

Το τι είναι κατάκριση θα το δούμε στην παρακάτω ιστορία μας.

 

 

Μια γυναίκα πήγε σε κάποιον ιερέα να εξομολογηθεί. Αφού, λοιπόν, τελείωσε την εξομολόγησή της και έλαβε συγχώρεση για τις αμαρτίες που εξομολο­γήθηκε, ξεκίνησε για το σπίτι της.

 

Πριν, όμως, φθάσει, θυμήθηκε ότι είχε ξεχάσει μια αμαρτία. Δεν έμεινε πολύ με αυτή τη σκέψη και πήρε το δρόμο της επιστροφής προς τον πνευματικό. Εκείνος, αφού τη ρώτησε το λόγο της επιστροφής της, έβαλε το πετραχήλι και άκουσε με πολλή προσοχή τα όσα ήθελε η γυναίκα εκείνη να προσθέσει στην εξομολό­γησή της. Όταν τελείωσε, της είπε ο ιερέας:

 

«Πήγαινε στο σπίτι σου, πάρε μια κότα και να επιστρέψεις εδώ με την κότα. Στο δρόμο που θα έρχεσαι να βγάζεις φτερά από την κότα και να τα πετάς».

 

Εκείνη, λοιπόν, παιδί της υπακοής, εφάρμοσε τα όσα της είπε ο πνευματικός της. Όταν ήρθε στον ιερέα πάλι, της είπε:

 

«Πήγαινε τώρα να μαζέψεις τα φτερά της κότας που σκόρπισες ερχόμενη προς τα εδώ».

 

«Πάτερ μου», του είπε εκείνη, «είναι αδύνατο να γίνει αυτό, γιατί ο αέρας πήρε τα φτερά και τα σκόρπισε εδώ κι εκεί».

«Έτσι γίνεται, παιδί μου, και με τους λόγους της κατάκρισης», της απάντησε ο πνευματικός. «Τα λόγια που λες τα παίρνει ο διάβολος, τα παίρνουν οι άνθρωποι και τα σκορπούν στις καρδιές των άλλων, με αποτέλεσμα ανδρόγυνα να χωρίζουν, άνθρωποι να μη μιλιούνται μεταξύ τους και να μισούνται με απρόβλεπτες συνέπειες».

 

Είναι φοβερή αμαρτία η κατάκριση. Η κακόβουλη εκείνη κρίση, που δείχνει έλλειψη αγάπης για τον άλλο και κρύβει φοβερό εγωισμό για εκείνον που κατακρίνει. Είναι τόσο βαριά, που ο Χριστός παρομοιάζει την αμαρτία του άλλου με αγκίδα και την αμαρτία όποιου κατακρίνει με δοκάρι.

Η κρίση ανήκει μόνο στο Θεό. Εκείνος θα υπολογίσει στον καθένα τα κίνητρα που τον οδήγησαν στην αμαρτία.  Τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες μεγάλωσε. Την προαίρεσή του, ακόμα και τα γονίδιά του. Και στην κρίση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού κινδυνεύει ο κατήγορος σε αυτόν τον κόσμο να μετατραπεί σε κατηγορούμενο εκεί και, αντίθετα, ο κατηγορούμενος εδώ να γίνει κατήγορος εκεί.

Τι να πει κανείς για την υποκρισία; Αυτή καλά κρατεί. Ας μου πει κάποιος έναν χώρο που δεν υπάρχει.

Οι υποκριτές είναι σαν το δηλητήριο. Όσο περισσότερα πιστεύετε από τα λεγόμενά τους, τόσο περισσότερο αρρωσταίνετε ψυχικά και συναισθηματικά. Πριν το καταλάβετε, νιώθετε κατώτεροι και ανασφαλείς. Νιώθετε σαν κάποιος συνεχώς να σας κρίνει και ότι ποτέ δεν μπορεί να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες τους.

Ο Χριστός εκείνο που στηλίτευσε μοναδικά ήταν η υποκρισία. Συγχώρησε κάθε αμαρτία, έδειξε κατανόηση σε κάθε αμαρτωλό. Όχι όμως και την υποκρισία, όπως εκείνη των Φαρισαίων. Γιατί απλούστατα ως αμαρτωλός, υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις το σφάλμα σου και να μετανοήσεις. Ως υποκριτής, ποτέ!

 

Οι υποκριτές  σέβονται μόνο αυτούς που έχουν εξουσία

Οι υποκριτές αγαπούν να «γλείφουν». Και πιθανόν να το έχετε δει αυτό στην πράξη στο χώρο εργασίας σας. Το ίδιο πρόσωπο που χαμογελά και κάνει κοπλιμέντα στο αφεντικό σας θα υποτιμήσει εσάς ή ίσως ακόμη και τις καθαρίστριες. Ένα ειλικρινές άτομο σέβεται όλους, ανεξάρτητα από τη θέση τους στη ζωή ή τι μπορεί να κάνει το εν λόγω πρόσωπο γι “αυτούς.

 

Οι υποκριτές  επικρίνουν τους άλλους που δείχνουν καλύτεροι από αυτούς

Οι υποκριτές είναι συνήθως ανασφαλείς. Έτσι, αντί να κάνουν κοπλιμέντο σε κάποιον που δείχνει καλύτερα από αυτούς, αισθάνονται ότι απειλούνται και τους εξευτελίζουν. Οι ειλικρινείς άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, είναι σίγουροι για τον εαυτό τους και θαυμάζουν κάτι όμορφο σε κάποιον.

 

Οι υποκριτές  ποτέ δεν σταματούν να κουτσομπολεύουν

‘Οσοι κουτσομπολεύουν γενικά δεν είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους και έχουν υψηλά επίπεδα άγχους. Για να το καταπολεμήσουν αυτό, οι υποκριτές κουτσομπολεύουν για να νιώσουν ανώτεροι. Ωστόσο, οι ειλικρινείς άνθρωποι δεν κουτσομπολεύουν. Απλά εκφράζουν τη γνώμη τους, χωρίς κακία. Αυτό γίνεται επειδή έχουν υγιή αυτοεκτίμηση.

 

Οι υποκριτές  βοηθούν τους άλλους μόνο όταν έχουν κάποιο όφελος

Οι υποκριτές πάντα σκέφτονται τον εαυτό τους, πρώτα απ “όλα. Αν νομίζουν ότι μπορούν να επωφεληθούν από μια κατάσταση, θα παρέμβουν χωρίς ερωτήσεις, και στη συνέχεια θα περιμένουν να πληρωθούν (σε χρήμα ή κάτι άλλο) σε αντάλλαγμα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι βοηθούν τους άλλους, επειδή το θέλουν. Δεν περιμένουν καμία ανταμοιβή. Απολαμβάνουν την απλή ικανοποίηση, βοηθώντας τους άλλους που έχουν ανάγκη.

 

Οι υποκριτές  προσπαθούν σκληρά για να τραβήξουν την προσοχή

Αν ένας υποκριτής έχει επιτύχει κάτι, θα βεβαιωθεί ότι ολόκληρος ο κόσμος το γνωρίζει αυτό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι υποκριτές ποθούν την προσοχή και την επικύρωση από τους άλλους, εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν έχουν μάθει πώς να την καλλιεργούν για τον εαυτό τους. Μπορεί να έχετε δει αυτούς τους τύπους ανθρώπων στα social media, που επιδεικνύουν την «τέλεια» ζωή τους. Από την άλλη πλευρά, οι ειλικρινείς άνθρωποι νοιάζονται μόνο για το τι σκέφτονται οι αγαπημένοι τους. Δεν χρειάζονται προσοχή ή επικύρωση από οποιονδήποτε άλλον.

 

Οι υποκριτές  πρέπει να εντυπωσιάσουν τους άλλους

Ο εντυπωσιασμός μερικές φορές είναι φυσιολογικός. Αλλά όταν γίνεται τρόπος ζωής, έχουμε να κάνουμε με έναν υποκριτή. Οι υποκριτές είναι τόσο επικεντρωμένοι σε αυτό που σκέφτονται όλοι, που χάνουν την επαφή με ό, τι πιστεύουν και εκτιμούν. Εφόσον δεν λένε την αλήθεια, τότε διαρκώς επιθυμούν την αλήθεια των άλλων. Οι ειλικρινείς άνθρωποι έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση και δεν χρειάζονται διαρκώς την έγκριση των άλλων. Με το να είναι ο εαυτός τους, οι άλλοι αισθάνονται την ειλικρίνειά τους, που τα καθιστά εύκολα συμπαθείς.

 

Οι υποκριτές  είναι όλο λόγια χωρίς πράξεις

Στους υποκριτές αρέσει να μιλούν πολύ και να πράττουν λιγότερα. Λένε εύγλωττα λόγια, αλλά στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία πρόθεση να ακολουθήσουν τις υποσχέσεις τους. Ή ίσως το έκαναν, αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι θα τους ήταν άβολο, και έτσι αποφάσισαν να απομακρυνθούν. Οι υποκριτές βάζουν πρώτα απ” όλα τον εαυτό τους, και, ως εκ τούτου, δεν είναι συμπονετικοί. Αντίθετα, ένα ειλικρινές πρόσωπο γνωρίζει την αξία μιας υπόσχεσης. Βάζουν τον εαυτό τους στη θέση των άλλων και τηρούν τις υποσχέσεις τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι βάζουν τον εαυτό σε δεύτερη μοίρα.

 

Οι υποκριτές  τους αρέσει να καυχιούνται

Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον και ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν είναι να καυχιούνται; Αυτό πηγάζει από ένα άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση, κάποιον που προσπαθεί τόσο σκληρά να δημιουργήσει μια ψεύτικη εικόνα του εαυτού του, καθαρά ως μέσο για να εντυπωσιάσει. Για τους υποκριτές, επειδή δεν έχουν κάποια βασικά πιστεύω, τα επιτεύγματά τους δεν έχουν καμία αξία, εκτός και αν οι άλλοι τα εγκρίνουν. Οι ειλικρινείς άνθρωποι δεν καυχιούνται για την επιτυχία τους. Δεν χρειάζονται την έγκριση των άλλων, επειδή έχουν ήδη τις δικές τους.

Καλέ μου φίλε αναγνώστη και καλή μου φίλη αναγνώστρια.

Ήρθαμε στον κόσμο και υπάρχουμε στη ζωή. Μας έφερε ο Θεός. Δεν μας έφερε ασκόπως. Όλοι μας έχουμε μια αποστολή.

Σε καλώ να κάνουμε έναν αυτοέλεγχο, σε μια ειλικρινή κριτική, σε μια εξέταση του εαυτού μας. Εάν, δηλαδή, είμαστε αληθινοί και ανυπόκριτοι Χριστιανοί. Εάν έχουμε συλλάβει τα μηνύματα του Χριστού μας και, αν όχι, στη θεωρία μόνο, αλλά στην πράξη ζούμε την αγάπη και τη διακονία που Εκείνος δίδαξε και επεσφράγισε με το αίμα Του επάνω στον σταυρό, με τη θυσία Του. Να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας αν πράγματι είμαστε γνήσιοι Χριστιανοί. Γιατί Χριστιανός δεν σημαίνει μόνον εκπλήρωση μερικών τύπων και λειτουργικών υποχρεώσεων, αλλά μια πορεία γεμάτη αγωνίες, γεμάτη αγώνες επάνω στα ίχνη και στον δρόμο που εχάραξε ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Θεός μας, ο Ιησούς Χριστός

 

Δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος. Έχει δυσκολίες πολλές, πάρα πολλές. Εμπόδια πολλά. Πάρα πολλά εμπόδια θα συναντήσουμε, άπειρα θα έλεγε κανείς. Άλλοτε από τις αδυναμίες μας και τις πτώσεις μας και άλλοτε από την κακία και τον βούρκο που υπάρχει γύρω μας, που υπάρχει στο περιβάλλον όπου ζούμε η που εργαζομαστε.

Ο συνειδητός Χριστιανός δεν παραδίδει ποτέ τα όπλα. Αγωνίζεται εναντίον του κακού. Αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας. Αγωνίζεται με τη φλογερή πίστη του.

 

Είναι αλήθεια, ότι ο άνθρωπος πλανάται. Πλανάται. Λίγο λίγο. Και πιστεύει ότι είναι και καλός. “Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους Χριστιανούς, που κάνουν μεγάλους σταυρούς και πηγαίνουν και στον εξομολόγο, πηγαίνουν κι από εδώ, πηγαίνουν και από κει, αλλά κάνουν τούτα και κείνα και πλουτίζουν και αδικούν και πηγαίνουν στα δικαστήρια. Εγώ δεν το κάνω αυτό”. Αυτά θα μας πουν. Φυσικά υπάρχουν και λαϊκοί άνθρωποι που ενώ πάνε συχνά στην εκκλησία, οι πράξεις τους κάθε άλλο προδίδουν,  παρά έναν αληθινό χριστιανό.

Φυσικά υπάρχουν και κληρικοί που ότι κάνουν, το κάνουν με υποκρισία και φαρισαϊσμό.

Αυτό όμως δεν μπορεί να σταθεί σαν δικαιολογία για να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα γιατί κι αυτό είναι μια μορφή φαρισαϊσμού.

 Αδελφοί μου, μόνον όταν θα γίνουμε πραγματικοί Χριστιανοί θα αντιμετωπίσουμε νικηφόρα κάθε απειλή της ψυχής μας.  Μόνον όταν θα γίνουμε πραγματικοί Χριστιανοί. Και πώς θα το πετύχουμε αυτό; Κάνοντας αρχή μέσα στο σπίτι μας.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
Please follow and like us: