ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 2

Στάσου μια στιγμή μπροστά στον καθρέφτη σου. Και πες μου εκτός απ’ τα εξωτερικά σου χαρακτηριστικά τι άλλο βλέπεις; Παρατηρείς να σε αγαπάς; Κι αν ναι, σε αγαπάς γι’ αυτό το ατόφιο κι ακέραιο κομμάτι που είσαι ή γι’ αυτόν που έχεις γίνει παίρνοντας αποδοχή από άλλους, αλλά όχι από σένα; Σε αγαπάς με τα ελαττώματά σου, τις γκρίνιες σου, τις παραξενιές σου ή για την τελειότητα που έχεις την ψευδαίσθηση πως βγάζεις προς τα έξω; Αν ανήκεις στην δεύτερη κατηγορία, ψάξου λίγο! Κάπου το έχεις χάσει το παιχνίδι…

 

Ξέρεις κάτι? Είναι καλύτερο να σε μισούν γι’ αυτό που είσαι, παρά να σε αγαπούν γι’ αυτό που δεν είσαι. Είναι καλύτερο να σε μισούν που μένεις αναλλοίωτος κι αυθεντικός και ξεστομίζεις αλήθειες που πονάνε παρά να σε αγαπούν για την τάση σου να ωραιοποιείς τα πράγματα και τις καταστάσεις, ενώ μέσα σου τις κράζεις. Να προτιμάς το μίσος και κατ’ ουσία τον φθόνο για τον τσαμπουκά και το σθένος που προβάλλεις όταν πρέπει παρά να επιζητείς την αγάπη και την αποδοχή που παρέμεινες σιωπηλός, όταν μέσα σου ούρλιαζες.

 

Οι περισσότεροι από μας ζούμε μια ζωή εστιασμένη στο ”Εγώ” μας, είμαστε δηλαδή σκλάβοι του ίδιου μας του μυαλού. Από μικροί μαθαίνουμε να λειτουργούμε απορροφημένοι σε εμάς. Μας παίρνουμε τόσο σοβαρά που παραβλέπουμε την πραγματικότητα. Δεν τη ζούμε! Τη σκεφτόμαστε. Τόσο οι πράξεις οι δικές μας όσο και των άλλων, φιλτράρονται μέσα από ένα πέπλο σκέψης. Σκηνοθετούμε ουσιαστικά τη ζωή μας. Όσο ψεύτικο είναι το όνειρο που είδες και έμοιαζε τόσο αληθινό άλλο τόσο είναι και η ζωή παγιδευμένη στο πέπλο των υποκειμενικών σου σκέψεων.

 

Δεν είναι ωραίο να σ’ αγαπούν για κάτι που σκέφτεσαι και φαντάζεσαι πως είσαι ή θα ήθελες να είσαι. Καλύτερα να ξέρεις πως δε γίνεσαι αρεστός για τις όποιες άσχημες πτυχές του εαυτού σου παρά να γίνεσαι αγαπητός για όλες αυτές τις εφήμερα καλές και «τέλειες» που προβάλλεις. Είναι φυσιολογικό να μη σε συμπαθούν γιατί δεν τους συμπαθείς και το δείχνεις. Είναι, όμως, άρρωστο να προσποιείσαι πως τα έχεις καλά με όλους, ενώ αυτό δεν ισχύει.

Αλίμονό σου, όταν όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν να λένε καλό για σένα.

Ή τα έχεις καλά με όλους, ή έχεις προσωπικότητα, λένε. Τουλάχιστον ξέρεις πως ότι κι αν είσαι, όσα ελαττώματα κι αν κουβαλάς, είσαι αληθινός. Υπάρχεις κι όσο υπάρχεις και μένεις αυθεντικός, πάντα θα επιβιώνεις. Και ξέρεις γιατί θα επιβιώνεις; Γιατί αν κάποιος μπορεί να σε σώσει, αυτός είσαι εσύ.

 

Το όπλο σου θα είναι πάντα ο εαυτός σου. Οι σφαίρες σου θα είναι όλα εκείνα τα στοιχεία που έχεις αποκομίσει και που με αυτά βαδίζεις στην ζωή σου.

 

Κι εδώ είναι το θέμα. Τι έχεις αποκομίσει ? Αυτό εσύ το γνωρίζεις.

Αν με ρωτήσεις έμενα θα σου πω την αλήθεια.

Έκανα κι εγώ τεράστια λάθη στην συμπεριφορά μου, γιατί είχα έπαρση. Πίστευα ότι,  ότι πω εγώ είναι το σωστό. Δεν την ψώνισα ποτέ, αλλά θεωρούσα ότι αυτό που λέω εγώ είναι το σωστό και ότι έχω την εμπειρία την τεράστια να σας πω εγώ τι θα γίνει, δεν θα μου πείτε εσείς.

Έχω αμαρτήσει ενώπιον του Κυρίου με την έλλειψη πίστης που με διακρίνει και με τις αμφιβολίες μου σχετικά με την Ορθόδοξη Πίστη και την Αγία Εκκλησία μας.  Με την αχαριστία μου απέναντι σε όλες τις μεγάλες και ακατάπαυστες δωρεές του Θεού και απέναντι στην μακροθυμία Του και την πρόνοιά Του για εμένα, έναν αμαρτωλό.

 

 

Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση. Έχω αμαρτήσει με την αυτοπεποίθησή μου, με την παρακοή μου, με την ισχυρογνωμοσύνη μου, με την αυτοδικαίωσή μου αλλά και με την αναζήτηση αποδοχής και επαίνων για τις πράξεις μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την έλλειψη πίστης που με διέκρινε, με τις αμφιβολίες μου, με την απελπισία μου, με την δειλία μου, με τις υβριστικές σκέψεις μου, και τους όρκους μου.

 

Έχω αμαρτήσει με την υπερηφάνειά μου, με την μεγάλη ιδέα που είχα  για τον εαυτό μου, με τον ναρκισσισμό, την ματαιοδοξία, την αλαζονεία και με τον φθόνο μου, με την αγάπη των επαίνων και των τιμών αλλά και με το ότι ζητώ να φαίνομαι ανώτερος απ’ ότι πραγματικά είμαι.

 

‘Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση, την κακεντρεχή καταλαλιά, τον θυμό μου, με το ότι θυμάμαι τις προσβολές που μου έχουν γίνει, με το μίσος και την ανταπόδοση κακού αντί κακού.  Με τις προκαταλήψεις μου, τις λογομαχίες, το πείσμα μου και την απροθυμία να αφήσω «χώρο» στον πλησίον μου. Με την χαιρεκακία, την κακία, τον σαρκασμό, τις προσβολές και τις κοροϊδίες,  με το κουτσομπολιό, με το ότι μιλώ πάρα πολύ και με την κενολογία μου.

 

Έχω αμαρτήσει διότι σκλήρυνα την καρδιά μου, διότι έχω ασθενή θέληση και διότι δεν παρακινώ τον εαυτό μου να κάνει το καλό.

Έχω αμαρτήσει μεν την δικαίωση του εαυτού μου, με την αδιαφορία για τις οχλήσεις της συνείδησής μου, αλλά και διότι απέτυχα να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου λόγω αμέλειας ή εξαιτίας της ψεύτικης υπερηφάνειάς μου.

 

Έχω πράγματι αμαρτήσει, με λόγια και με σκέψεις, εν γνώσει και εν αγνεία, ηθελημένα και αθέλητα, με τις σκέψεις και με την απερισκεψία μου, και είναι αδύνατο να καταμετρηθούν όλες οι αμαρτίες μου εξαιτίας του πλήθους τους. Αλλά ειλικρινά μετανοώ γι’ αυτές και για όλες, όσες δεν ανέφερα εξαιτίας της λησμοσύνης μου και παρακαλώ να μου συγχωρεθούν από το αμέτρητο έλεος του Θεού.

 

Προσευχή.

 

Είθε ο Παντοδύναμος Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος να εμπνεύσει την ειλικρινή μετάνοια στις καρδιές όλων μας, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις εντολές Του, να αντιμετωπίσουμε πραγματικά τις αμαρτίες μας και να τις εξομολογηθούμε ταπεινά σ’ Εκείνον, τόσο κατά τις κατ’ ιδίαν προσευχές μας όσο και στο μυστήριο της εξομολόγησης, ούτως ώστε να φύγει το φορτίο μας, να ανακουφιστούμε και να απελευθερωθούμε από την ενοχή μας και να ενωθούμε ξανά με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ