ΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ

αναρτήθηκε σε: ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ | 0

 

Αγαπημένε μου και αγαπημένη μου.

 

 

Σε παρακολούθησα χθες, στην κουραστική και ανιαρή σου καθημερινότητα, και, δεν στο κρύβω, χάρηκα ιδιαίτερα.

 

Πρώτα σε είδα να σηκώνεσαι το πρωί και να ξεκινάς τη μέρα σου χωρίς προσευχή, και αυτό, πίστεψέ με, με γέμισε χαρά. Αν θυμάμαι καλά, ούτε το προηγούμενο βράδυ σε είδα να γονατίζεις να κλείσεις τη μέρα σου με προσευχή, ούτε καν πριν από το φαγητό σου δεν προσεύχεσαι πια και μου αρέσει πολύ αυτό, με κάνει ιδιαίτερα ευτυχισμένο.

 

 

Δεν βρίσκω λόγια να σου εκφράσω πόση χαρά μου δίνει να βλέπω τη ζωή σου να αλλάζει… Οι σκέψεις σου, οι προτιμήσεις σου, οι κινήσεις σου, οι επιλογές σου, το περιεχόμενο της κάθε σου μέρας. Ανόητε, δεν το καταλαβαίνεις ότι είσαι δικός μου;

 

 

 

 

Σε παρακολουθώ την ώρα της εκκλησίας, που υποτίθεται ότι πηγαίνεις να ακούσεις ένα κήρυγμα. Εσύ ταξιδεύεις κυριολεκτικά. Όλοι γύρω σου νομίζουν ότι προσέχεις το κήρυγμα, αλλά εσύ σκέφτεσαι τα δικά σου, τις δουλειές σου, τις επιθυμίες σου. Ακόμα και την ώρα της προσευχής μπορεί να σκύβεις το κεφάλι και να κλείνεις τα μάτια, αλλά κάθε άλλο παρά προσεύχεσαι. Συνεχίζεις να σκέφτεσαι τα δικά σου, να καταστρώνεις σχέδια, να επεξεργάζεσαι τις δουλειές σου. Και οι άλλοι γύρω σου σε βλέπουν σκυφτό και νομίζουν ότι προσεύχεσαι μαζί τους. Σε χαίρομαι που έχεις αρχίσει να ξαναγίνεσαι υποκριτής! Για κάποιο διάστημα το ‘χα χάσει αυτό και με ανησυχούσε πολύ. Τότε που έλεγες όλες αυτές τις ανοησίες ότι αναγεννήθηκες, ότι πίστεψες και έδωσες την καρδιά σου στον Χριστό… Τι λες τώρα, σε ποιον τα λες αυτά; Ποια καρδιά έδωσες; Ρώτα εμένα να σου πω πού είναι καρδιά σου…Ακόμα και την ώρα της κοινωνίας του σώματος και του αίματος του Χριστού, όταν παίρνεις μέρος στο Δείπνο του Κυρίου, εσύ ταξιδεύεις. Είναι φανερό ότι το έχεις συνηθίσει πια και δεν σου λέει τίποτα. Πάλι τις δουλειές σου σκέφτεσαι, πάλι κουβεντούλα έχεις με τον εαυτό σου, πάλι με τα δικά σου ασχολείσαι. Βλέπω ότι άρχισες να το βαριέσαι κιόλας, κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Μπράβο σου, έχεις κάνει μεγάλη πρόοδο από τότε που σε έχασα για λίγο, και αυτό με κάνει ιδιαίτερα περήφανο… Είσαι άξιος συγχαρητηρίων.

 

 

Δεν στο κρύβω, όταν σε πρωτοείδα να πηγαίνεις στην εκκλησία, να λες ότι μετανόησες για τις αμαρτίες σου, ότι πίστεψες, εγώ ταράχτηκα και ένιωσα ότι σε χάνω. Αλλά δεν σταμάτησα. Με ξέρεις εμένα πόσο υπομονετικός και μεθοδικός είμαι. Από αυτά που βλέπω στη ζωή σου κάθε σου μέρα, είμαι σίγουρος ότι είσαι δικός μας.

 

 

Δε θέλει δα και φοβερή εξυπνάδα για να καταλάβει κανείς πού βρίσκεσαι και ποιο είναι το πραγματικό αφεντικό σου. Είσαι υποκριτής, λες ψέματα, πολλά ψέματα, και μάλιστα με τον πιο φυσικό τρόπο. Λες ψέματα και στον ίδιο τον Θεό. Να σου φανερώσω κάτι, που μάλλον θα σε τρομάξει. Αυτό ούτε εγώ δεν τολμάω να το κάνω. Όταν στέκομαι μπροστά Του, Τού λέω αυτό που πιστεύω στην πονηρή μου καρδιά, που είναι γεμάτη κακία για όλους σας, και για Εκείνον. Αλλά ψέματα δεν τολμάω να Του πω, εσύ όμως Του λες.

 

 

Βλέπω ότι άρχισες να λερώνεις σιγά-σιγά την…«καθαρή και άγια» καρδιά σου, μπροστά στην τηλεόραση για παράδειγμα, με αυτά που διαλέγεις να παρακολουθείς, ιδιαίτερα τα βράδια, τα περιοδικά που ξεφυλλίζεις ή κρυφοκοιτάς, το περιεχόμενο που έχεις στη σκέψη σου και που ανεβαίνει στην καρδιά σου.

 

 

Έχεις στην καρδιά σου μίσος και ζήλια. Λες ότι σε καθάρισε ο Χριστός, από τι σε καθάρισε; Εγώ, από αυτά που βλέπω στη ζωή σου κάθε μέρα, δεν αντιλαμβάνομαι να ‘χει αλλάξει κάτι επάνω σου, και αυτό με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Και κλέβεις όταν μπορείς, και μοιχεύεις, και πάθη έχεις, και αδυναμίες, και το κουτσομπολιό σου αρέσει, και κατηγορείς εύκολα και άδικα τον διπλανό σου, και ασέβεια έχεις, είσαι τεμπέλης, είσαι αδιάφορος, η ζωή σου είναι ένα ελεεινό παράδειγμα στα παιδιά σου. Το βέβαιο είναι ότι αν βγάλει κανείς έξω τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, την υπόλοιπη χρονιά δεν σου λέει τίποτα ο Ιησούς, ούτε που Τον θυμάσαι, ούτε που Τον λογαριάζεις. Μόνη εξαίρεση, αν Τον χρειαστείς για καμιά δουλειά, καμιά εξυπηρέτηση, να βάλει ένα χεράκι… να συγχωρήσει καμιά αμαρτία…

 

 

Είχα δίκιο τελικά, όταν έλεγα σε όλους εδώ στην παρέα, ότι σε ξέρω καλά και ότι πολύ σύντομα θα είσαι πάλι μαζί μας, πάλι δικός μας.

 

Σε βλέπω τώρα πώς κοιτάζεις τον κόσμο μου, πώς σου αρέσουν οι βιτρίνες, τα ακριβά ψώνια, με τι λαχτάρα κοιτάζεις τα πολυτελή, αστραφτερά αυτοκίνητα. Να σου πω κάτι; Έτσι γίνομαι κι εγώ παιδί του Θεού… να Τον έχω δηλαδή να με συγχωρεί, να με βοηθάει, να με ευλογεί, κι εγώ να κρυφοκοιτάζω με αγάπη τον κόσμο. Τελικά δεν είσαι τόσο έξυπνος όσο νόμιζα, γιατί αν ήσουν θα καταλάβαινες ότι αυτά που σκέφτεσαι δεν γίνονται στην πράξη. Μοιρασμένο δεν σε θέλει κανένας μας. Ούτε Αυτός, ούτε εγώ. Σε θέλουμε ολόκληρο και ολόψυχα δικό μας. Εμένα με χαροποιεί ιδιαίτερα να σε βλέπω να παλεύεις να μείνεις ανάμεσα στα δύο, γιατί το ξέρω με σιγουριά ότι απ΄ αυτήν και μόνο την επιλογή της καρδιάς σου φαίνεται ότι είσαι σίγουρα δικός μου…

 

 

Πώς να μην πανηγυρίσω , μετά από τόσον καιρό που κινδύνευσα να σε χάσω, όταν σε βλέπω να γυρίζεις στα ίδια τα δικά μου, τα αγαπημένα έργα του σκοταδιού; Είσαι φίλαυτος, είσαι καμαρωτός εγωιστής, ζεις μόνο για τον εαυτό σου και τα είδωλά σου, μεταχειρίζεσαι πονηριές, αποσιωπάς ή νοθεύεις την αλήθεια από σκοπιμότητα, χρησιμοποιείς ίντριγκες, μεθοδεύσεις, πιστεύεις στον εαυτό σου, αγαπάς τα χρήματα, τα κυνηγάς, λατρεύεις το όμορφο, το ακριβό, το μοντέρνο, στηρίζεσαι σ’ αυτά, τα επιθυμείς, και αδιαφορείς για τον πόνο, την ανάγκη, τα δάκρυα που υπάρχουν γύρω σου.

 

 

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ πίσω, στο κόσμο μας, με τους φαρδείς και ευρύχωρους δρόμους, τις ομορφιές του, τις απολαύσεις του και την κατάληξή του, που είναι σίγουρα η αιώνια απώλεια. Θέλω να είμαι πέρα για πέρα ξεκάθαρος μαζί σου. Δεν ξεχνάω ότι πορευτήκαμε μαζί τόσα χρόνια και ότι παραλίγο να σε χάσω, πράγμα που θα μου κόστιζε πολύ. Ο Θεός σε αγαπά ανόητε, γνήσια και ειλικρινά, σε αγαπά με όλη Του την καρδιά και έχει μεγάλα και δοξασμένα σχέδια για εσένα και για αυτή τη ζωή, αλλά και αιώνια στη Βασιλεία Του. Αυτό είναι βέβαιο και το ξέρω καλά. Εγώ αντίθετα σε μισώ, σε μισώ αφάνταστα. Με πέταξε έξω από τον Ουρανό Του και χρησιμοποιώ εσένα και τους άλλους για Τον εκδικηθώ γι’ αυτό που μου έκανε. Θα κάνω τη ζωή σου μίζερη και δυστυχισμένη. Θα ζήσεις από τώρα την κόλαση. Τώρα, που ξέρω ότι είσαι πραγματικά δικός μου, δεν θα σε αφήσω από τα μάτια μου ούτε στιγμή, μέχρι να το εξασφαλίσω ότι θα καταλήξεις σίγουρα στην κόλαση. Αυτό, πίστεψέ με, πονάει πολύ τον Θεό, γιατί είσαι δημιούργημα δικό Του και σε αγαπάει αληθινά, αλλά εμένα, που σε μισώ και μισώ κι Εκείνον, με γεμίζει χαρά και ικανοποίηση αυτή η σκέψη και θα κάνω ό,τι μπορώ να σε πάρω μαζί μου στην αιώνια κόλαση .

 

 

Αυτό το γράμμα είναι ένα γράμμα ευγνωμοσύνης και χαράς για την επιστροφή σου σε μας. Και να ξέρεις ότι έχουμε έτοιμα σχέδια για να σε χρησιμοποιήσουμε να πλανήσεις κι άλλους, πολλούς, και να καταλήξουμε όλοι μαζί μια μέρα στη φωτιά της κόλασης, κάτι που θα κάνει τον Θεό να πονάει ακόμα περισσότερο. Θα σε κάνω εγώ αγνώριστο. Θα σε ρίξω ακόμα πιο βαθιά στο σκοτάδι και στην ντροπή. Θα σε εκδικηθώ, γιατί θέλησες, ανόητε, να φύγεις από τον κόσμο μου και να πας σ’ Εκείνον, που Τον μισώ με όλη μου την ψυχή.

 

 

Τώρα θα πρέπει να φύγω, αλλά θα επιστρέψω σε λίγα λεπτά με άλλο πρόσωπο, για να σε σπρώξω πιο βαθιά στην αμαρτία, να κυλιστούμε και οι δυο μαζί πάλι στο βούρκο, που τόσο αγαπάμε και οι δυο από παλιά. Θα έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα επάνω σου μήπως συνέλθεις και μετανοήσεις και επιστρέψεις σ’ Εκείνον. Θα σε εμποδίσω με όλες μου τις δυνάμεις. Μη με υποτιμάς. Εγώ προσωπικά το προτιμώ, γιατί έτσι γίνομαι πιο αποτελεσματικός, αλλά σε πληροφορώ ότι όσοι με υποτίμησαν έχασαν…

 

 

Εάν πραγματικά με αγαπάς, μη μοιραστείς αυτό το γράμμα μου με άλλους!

 

Σου γράφω με τη βεβαιότητα ότι δεν θα με απογοητεύσεις….

 

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ενωμένη με τους Καθολικούς μέχρι το 1054, οπότε και επήλθε οριστικά ο χωρισμός Της από εκείνους.

Ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος βέβαια (330-379 μ.Χ.), τον οποίο ως γνωστόν, αναγνωρίζουν ως Άγιο και Μέγα και οι Καθολικοί, είχε μιλήσει από τον 4ο ακόμη αιώνα για τα σφάλματα των Καθολικών, λέγοντας χαρακτηριστικά:

 

« Εάν συνεχισθή η εναντίον μας οργή του Θεού, ποια βοήθεια μπορεί να μας προσφέρη η Δυτική αλαζονεία και υπεροψία; Αυτοί ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε θέλουν και ανέχονται να την μάθουν, αλλά καθώς είναι προκατειλημμένοι από αστηρίκτους υποψίας… εμάχοντο εκείνους που τους έλεγαν την αλήθειαν και εστήριζαν την αίρεσιν με την στάσιν τους. Εγώ μάλιστα σκέπτομαι να γράψω προς τον πρώτον (τον Πάπα Ρώμης Δάμασον) και κορυφαίον από αυτούς… ότι ούτε την αλήθειαν γνωρίζουν, ούτε καταδέχονται να ακολουθήσουν την οδόν δια της οποίας θα ηδύναντο να την μάθουν… και να μην θεωρούν ως αρετήν την υπερηφάνειαν, η οποία είναι αμάρτημα αρκετόν να δημιουργήση, από μόνον του αυτό, έχθραν προς τον Θεόν » (Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ 1, 304).

Τον 4ο επίσης αιώνα, το 381 μ.Χ., η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος με τον τρίτο Κανόνα της, όρισε ότι ο Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως έχει τα πρωτεία τιμής μετά τον Επίσκοπο Ρώμης, επειδή η Κωνσταντινούπολη ήταν η «νέα Ρώμη». Στον Επίσκοπο Ρώμης ανεγνώριζε «πρεσβεία τιμής», επειδή υπήρξε η αρχαιότερη πρωτεύουσα του Βυζαντινού κράτους.

 

Τρεις αιώνες αργότερα, το 680 μ.Χ., η Έκτη Οικουμενική Σύνοδος υπέδειξε στους Καθολικούς ορισμένες καινοτομίες τους, αλλά αυτοί δεν έδωσαν σημασία. Η Δύση προχωρούσε για τον χωρισμό.

 

Ώσπου φτάνουμε στον 9ο αιώνα, κατά τον οποίο, προς έκπληξη όχι μόνο των Ανατολικών αλλά και των Δυτικών ακόμη, ο Πάπας θέλησε να εμφανιστεί «Θείω δικαίω» (!), άρχοντας της Εκκλησίας και όλου του κόσμου, πάνω από όλους τους Πατριάρχες και τις Οικουμενικές Συνόδους (οι Οποίες του αναγνώριζαν το πρωτείο τιμής, το προβάδισμα δηλαδή μεταξύ ίσων, ωστόσο εκείνος αξίωσε υπέρτερη εξουσία)!!! Από φιλοδοξία ανακατεύθηκε στα εσωτερικά ζητήματα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιγνάτιος και ο Φώτιος.

 

Από εκείνη τη χρονική στιγμή και μετά, επειδή οι Δυτικοί, όλο και περισσότερο απομακρύνονταν από την Ιερή Παράδοση της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας, οι Ανατολικοί τόσο περισσότερο δεν συμφωνούσαν με τις αυθαίρετες καινοτομίες τους. Το Σχίσμα στην Εκκλησία του Χριστού, ήταν πλέον κάτι παραπάνω από ορατό.

 

Τέλος, το 1054 φτάσαμε στον οριστικό χωρισμό. Συνέβη το εξής γεγονός: Τριμελής αντιπροσωπεία απεσταλμένη δήθεν από τον Πάπα Λέοντα τον 9ο (ο οποίος εν τω μεταξύ είχε πεθάνει), αφού προκάλεσε πολλά επεισόδια στην Κωνσταντινούπολη, όρμησε με βρισιές στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας κατά τη διάρκεια της Θείας Λατρείας, και ο Καρδινάλιος Ουβέρτος άφησε πάνω στην Αγία Τράπεζα έγγραφο, με το οποίο αναθεμάτιζε τον τότε Ορθόδοξο Πατριάρχη Κωνσταντίνο Μιχαήλ Κηρουλάριο και όλους τους Ορθόδοξους σαν αιρετικούς!

 

Από τότε οι Καθολικοί έπαψαν να έχουν επικοινωνία με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως επίσης και με τα τέσσερα άλλα Πατριαρχεία, γεγονός θλιβερό που έρχεται σε αντίθεση με τον Ευαγγελικό Νόμο, ο Οποίος δεν θέλει να υπάρχει Σχίσμα μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.

 

Και ερχόμαστε στο σήμερα, στο 2012, όπου οι Καθολικοί αντί να αναθεωρήσουν την στάση τους και να επανέλθουν από εκεί που έφυγαν, ζητούν από την Ορθόδοξη Εκκλησία να αρνηθεί την αρχαία Αγία της Πίστη και να υποταχθεί στον Πάπα της Ρώμης!

 

Ας δούμε όμως παρακάτω τις βασικές δογματικές διαφορές μας με τους Καθολικούς:

 

1) Στο Σύμβολο της Πίστεως (“Πιστεύω”), πρόσθεσαν αυθαίρετα την φράση «και εκ του Υιού εκπορευόμενο» (filioque), διδασκαλία ξένη που δεν υπάρχει στο Ευαγγέλιο. Αντιθέτως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, Λέει καθαρά ότι το Άγιο Πνεύμα παρά τους Πατρός εκπορεύεται (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 15, Εδάφιο 26), γεγονός που ανεγνώρισαν και επικύρωσαν η Πρώτη και η Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος.

 

2) Οι Καθολικοί υποστηρίζουν πως ο Πάπας έχει το αλάθητο! Η Αίρεση των Καθολικών, το 1870, κατά την πρώτη Βατικάνιο Σύνοδο, ανεγνώρισε το αλάθητο. Δηλαδή, πως όταν μιλάει ο εκάστοτε Πάπας περί πίστεως από καθέδρας, είναι αλάνθαστος!

 

Αυτή όμως η ιδέα, ότι ο εκάστοτε Πάπας δεν κάνει λάθη, είναι αντίθετη προς την Αγία Γραφή και την Αποστολική Παράδοση, διότι σημαίνει Απόλυτη Θεοπνευστία!

 

Εμείς γνωρίζουμε, ότι Απόλυτα Θεόπνευστοι και συνεπώς αλάθητοι, ήσαν μόνο οι Άγιοι Απόστολοι, οι οποίοι Φωτίστηκαν ιδιαιτέρως από το Άγιο Πνεύμα, και είπαν και έγραψαν αυτά που είδαν και άκουσαν (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 6, Εδάφιο 10, και, Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 14, Εδάφιο 26, και, Κεφάλαιο 16, Εδάφιο 13).

 

Εξ άλλου, οι Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, ουδέποτε ζήτησαν να γίνει το δικό τους θέλημα, αλλά συζητούσαν αρκετά, όλοι μαζί οι Φωτισμένοι Άγιοι Απόστολοι, και κατόπιν, κατέληγαν με αυτόν τον τρόπο, στα Θεόπνευστα Συμπεράσματά τους, και ουδέποτε με τον δικτατορικό τρόπο που ενεργεί ο Πάπας, ο οποίος έφθασε στο σημείο να ανακηρύξει τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου και αντιπρόσωπο του Χριστού, ορατή κεφαλή της Εκκλησίας (το λεγόμενο «πρωτείο του Πάπα») και αλάνθαστο διδάσκαλο της Χριστιανικής Πίστεως!!! Κι αυτό συμβαίνει, ενώ η Καινή Διαθήκη Αναφέρει σαφέστατα, πως μόνο ο Χριστός είναι η Κεφαλή και ο Αρχηγός της Εκκλησίας, τόσο της Στρατευομένης εδώ στη Γη, όσο και της Θριαμβευούσης Εκκλησίας στον Ουρανό (Προς Εφεσίους Επιστολή, Κεφάλαιο 1, Εδάφια 22-23).

 

3) Οι Καθολικοί επέβαλαν στους κληρικούς τους την υποχρεωτική αγαμία! Ενώ, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση, ο Κληρικός είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ Γάμου και αγαμίας.

 

4) Διδάσκουν ότι υπάρχει το καθαρτήριο πυρ, γεγονός που δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση! Δηλαδή, ότι οι ψυχές μετά τον θάνατο, καθαρίζονται από κηλίδες αμαρτιών, που δεν είχαν καθαριστεί όταν ζούσαν με το σώμα στη Γη!

 

Από την άλλη, η Καινή Διαθήκη μας Διδάσκει με σαφήνεια, πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με την Σταυρική Του Θυσία, Αναδείχθηκε “Ιλασμός περί των αμαρτιών μας”, δηλαδή, η Χάρη του Χριστού που Προήλθε από την Σταυρική Του Θυσία, Δίνει την άφεση των αμαρτιών για όσο είμαστε στη Γη και Εξομολογούμαστε (Α’ Καθολική Επιστολή Ιωάννου, Κεφάλαιο 2, Εδάφιο 2).

 

Και ακόμα, πως όταν φύγουμε από την ζωή αυτή, δεν θα υπάρξει καμία κάθαρση των ψυχών μας, παρά μονάχα η Κρίση τους από τον Κύριο.

 

5) Διδάσκουν τα περί αξιομισθίας των Αγίων, μία ακόμα αυθαίρετη διδασκαλία, η οποία και αυτή δεν αναφέρεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε και στην Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση!

 

Αξιομισθία των Αγίων σημαίνει, πως τα καλά έργα της Θεοτόκου και των Αγίων, είναι περισσότερα από όσα χρειάζονται για να σωθούν αυτοί, και επομένως περισσεύουν και για τους άλλους ανθρώπους, που δεν έχουν τέτοια έργα. Τα καλά λοιπόν έργα που περισσεύουν από τους Αγίους, νομίζει ο Πάπας πως μπορεί να τα διαθέτει (!) για την συγχώρηση αμαρτιών άλλων ανθρώπων, που υστέρησαν σε έργα αρετής ή πέθαναν αμαρτάνοντες!

 

Αντιθέτως, ο Κύριος και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, μας Διαβεβαιώνουν πως η κάθε ψυχή, θα Κριθεί σύμφωνα με τις πράξεις της και μόνο, δηλαδή, πως ο Θεός θα Κρίνει τον καθένα, σύμφωνα με τα έργα του και μόνο.

 

6) Διδάσκουν ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα (με τη λεγόμενη «άσπιλη σύλληψη»), ενώ η Αλήθεια της Αγίας μας Εκκλησίας μας Υποδεικνύει, ότι το Άγιο Πνεύμα Την Καθάρισε από κάθε μολυσμό της προπατορικής αμαρτίας, όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε κατά τον Ευαγγελισμό Της «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε» (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 1, Εδάφιο 35).

 

7) Έχουν πέσει στην αίρεση της Μαριολατρείας, αφού πιστεύουν ότι η Θεοτόκος ανελήφθη όπως ο Χριστός στους Ουρανούς με Σώμα άφθαρτο και πνευματικό και την λατρεύουν σαν θεά!

 

Ενώ όπως μας Διδάσκει η Αγία μας Εκκλησία μέσα από την Ιερή Της Παράδοση, η Παναγία μας δεν αναστήθηκε λαμβάνοντας Σώμα άφθαρτο και πνευματικό (όπως μόνο ο Κύριός μας Έλαβε κατά την Ανάστασή Του), δεν έλαβε δηλαδή το σώμα που θα λάβουμε όλοι οι άνθρωποι όταν θα γίνει η καθολική ανάσταση των νεκρών (κατά την Ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας).

 

Όπως μας διδάσκει περί της Αναστάσεως του Χριστού ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, “μετά την Ανάστασή Του συνανέστησε και το σώμα Του άφθαρτο, πνευματικό, όλο θείο και άυλο”.

 

Δεν συνέβη όμως κάτι τέτοιο στην περίπτωση της Παναγίας μας, αλλά Εκείνη μετέστη με το υλικό Σώμα Της (αφού αυτό ενώθηκε με την Παναγία ψυχή Της) στους Ουρανούς την τρίτη ημέρα από την Κοίμησή Της, για να μην γνωρίσει εκείνο φθορά, αλλά και διότι «δεν ήταν δυνατό να παραμείνει κάτω από τη γη το Σώμα Εκείνης, χάριν της Οποίας ο Θεός έπλασε όλο τον κόσμο» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος).

 

8) Τέλος, οι Καθολικοί επιδεικνύουν αιρετική συμπεριφορά και στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Δεν Βαπτίζουν όπως Δίδαξε ο Κύριος (Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 16, Εδάφιο 16, και Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 28, Εδάφιο 19), αλλά ραντίζουν!

 

Βαπτίζω σημαίνει βυθίζω, βουτάω εξ ολοκλήρου στο νερό. Αντιθέτως, εκείνοι κατήργησαν την τριπλή κατάδυση και ραντίζουν απλώς και μόνο τον βαπτιζόμενο.

 

Εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι ραντίζουμε κατ’εξαίρεση το νήπιο, μόνο σε περίπτωση ύψιστης ανάγκης, μόνο δηλαδή όταν κινδυνεύει να πεθάνει αβάπτιστο (οπότε και του κάνουμε Αεροβάπτισμα), και αργότερα εάν ζήσει κάνουμε μόνο το Χρίσμα.

 

Οι Καθολικοί το Χρίσμα το τελούν στα αγόρια στην ηλικία των 14ων ετών και στα κορίτσια στην ηλικία των 12 ετών, ενώ εμείς σε νηπιακή ηλικία μαζί με το Βάπτισμα, και κατόπιν τα Κοινωνούμε, κάνοντας έτσι πράξη τα Θεόπνευστα Λόγια των Αγίων Πατέρων μας, οι οποίοι Διδάσκουν πως κατά τον νηπιοβαπτισμό υπάρχει ωφέλεια Πνευματική, την οποία ο άνθρωπος λαμβάνει ακόμα και χωρίς να καταλαβαίνει κάτι. Μιλάνε για την Πνευματική Ωφέλεια που προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα και που λαμβάνει κάποιος στο Βάπτισμα και στο Χρίσμα, η Οποία εργάζεται μυστικά στο πνεύμα του βαπτιζόμενου, ενώ τονίζουν πως κατά το Μυστήριο του Χρίσματος, ο βαπτιζόμενος δέχεται από νήπιο ακόμη τα Χαρίσματα και τις Δωρεές του Αγίου Πνεύματος.

 

Όσο για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οι Καθολικοί χρησιμοποιούν άζυμο άρτο, ενώ κάποια στιγμή μετά από το 1200, έπαψαν να μεταδίδουν στους πιστούς το Σώμα και το Αίμα όπως εμείς, αλλά μεταδίδουν μόνο αγιασμένο άρτο!

 

Όμως ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Είπε καθαρά πως «αλήθεια, αλήθεια σας λέω, αν δεν φάτε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα του, δεν έχετε ζωή μέσα σας. Εκείνος που μου τρώει τη σάρκα και μου πίνει το αίμα έχει ζωή αιώνια, κι εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα» (Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 6, Εδάφιο 53-54).

 

Εάν τώρα εδώ στην Ελλάδα (ή και σε άλλες Ορθόδοξες χώρες), συμβαίνει οι Καθολικοί να βουτάνε τον αγιασμένο άρτο μέσα στον αγιασμένο οίνο πριν τον δώσουν στους πιστούς τους, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να δείξουν πως δεν τους αποκλείουν από το Αίμα του Κυρίου (γιατί μόνο στις χώρες αυτές άραγε;), και με σκοπό να καλλιεργήσουν την εντύπωση (σε Καθολικούς και Ορθοδόξους) πως δήθεν οι Καθολικοί δεν έχουν δα και μεγάλες διαφορές με τους Ορθοδόξους, αυτό είναι μία άλλη ΜΕΓΑΛΗ ιστορία και συζήτηση, που έχει τις ρίζες της στις προθέσεις του εκάστοτε Πάπα να συνενώσει κάποια στιγμή την Μοναδική Αληθινή και Ανόθευτη Πίστη του Χριστού, την Ορθοδοξία, με τον Ρωμαϊκό Καθολικισμό, υποτάσσοντάς Την σε αυτόν, δηλαδή να υποτάξει το Φως του Χριστού στο Σκοτάδι του παπισμού.

 

Αυτό όμως ουδέποτε πρόκειται να συμβεί, διότι ο Ίδιος ο Κύριος Προεφήτευσε πως η Εκκλησία Του δεν θα γνωρίσει θάνατο ποτέ. Και μία τέτοια υποτακτική ένωση μεταξύ Φωτός και Σκότους θα ισοδυναμούσε με πνευματικό θάνατο!

Τέλος, το Ιερό Ευχέλαιο οι Καθολικοί το τελούν μόνο προ του θανάτου ως εφόδιο, ενώ αντιθέτως η Αγία Γραφή μας Διδάσκει πως το Ιερό Ευχέλαιο, τελείται για τους πιστούς προς ίαση όταν αυτοί ασθενούν (Επιστολή Ιακώβου, Κεφάλαιο 5, Εδάφιο 14). Πάνω στο Θέμα αυτό οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας μας, Διδάσκουν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος πως τα Εφόδια προ του θανάτου για τους Χριστιανούς, είναι πρωτίστως και απαραιτήτως η Εξομολόγηση και ακολούθως η Θεία Κοινωνία.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΥΡΙΕ;

Η θλίψη δεν είναι εχθρός μας. Η θλίψη δεν θεωρείτε και δεν είναι κατάρα ώστε να προσπαθούμε με ξόρκια να την διώξουμε.

Η θλίψη ενεργεί σαν θεραπευτικό για να μεταμορφωθούμε. Θα έλεγα ότι είναι η αφορμή ώστε να μπούμε στην διαδικασία να μεταμορφωθούμε. Αυτή η διαδικασία χρειάζεται  θέληση και χρόνο.

Όλοι μας έχουμε απώλειες. Όλοι κάτι έχουμε χάσει. Όλοι μας έχουμε πληγωθεί.  Όλοι μας έχουμε απογοητευθεί  και προδοθεί από δικούς μας ανθρώπους.

Εσύ γιατί θέλεις να εξαιρείσαι από όλα αυτά?

Μια απώλεια, κάτι που έχασες και ίσως να μην θυμάσαι, κάτι που σου λείπει ή κάτι που τελείωσε, παίρνει νέα μορφή, μεταπλάθεται, ξαναγεννιέται, μεταμορφώνεται.

Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί, να πέσει και να σηκωθεί. Να πονέσει και να γελάσει.

Να θυμώσει και να ηρεμήσει, να απιστήσει και να πιστέψει να αμαρτήσει και να μετανοήσει.

Άφησε την ζωή να κυλά  και τον Θεό να είναι ο πρωταγωνιστής. Μην ζητάς να γίνεις άγαλμα τέλειο μα τόσο κρύο, παγερό, αμήχανο κι ανίκανο να νιώσει. Μην θέλεις όλα να τα ελέγχεις χωρίς να τα ζεις. Όχι δεν είσαι “ενάρετος” μα φοβισμένος έως θανάτου.

Άφησε την καρδιά σου και την ψυχή σου ελεύθερη. Άφησε την καρδιά σου να ανασάνει γιατί χωρίς ανάσα θα σκάσει. Χρειάζεται οξυγόνο. Αγάπησε τον εαυτό σου για να σε αγαπήσουν. Σπάσε την κλειδαριά που κρατά κλειδωμένη την ψυχή σου και άφησε να έρθει ΑΥΤΟΣ για να σου την ελευθερώσει μέσα από το  κατασκότεινο μπουντρούμι που είναι φυλακισμένη.

Και να θυμάσαι, ότι πάνω από την κόλαση περισσότερο φοβόμαστε τον παράδεισο..

 

Γιατί τόσος πόνος Χριστέ μου;

Γιατί βιώνουμε τόση θλίψη;

Γιατί μας είναι σε κάποιους τόσο δύσκολο να πιστέψουμε στην Αγάπη σου;

Γιατί νιώθουμε να χάνουμε την ελπίδα μας;

Που είσαι Κύριε;

Φανερώσου.

Έλα και μάθε μας να Σε αγαπούμε και μέσα στον πόνο.

Έλα και πάρε τα σκοτάδια της ψυχής μας και κάνε τα φως.

Έλα και χάραξε την ελπίδα στις ψυχές μας.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

αναρτήθηκε σε: ΔΙΔΑΧΕΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ | 0

 

Η αναστάσιμη ψυχική διάθεση του χριστιανού θα έπρεπε να είναι κάτι το μόνιμο στην ψυχή του.Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Αγιος Σεραφείμ του Σαρώφ απευθυνόνταν σε κάθε άνθρωπο-ανεξάρτητα από την λειτουργική περίοδο-με τον χαιρετισμό:«Χριστός Ανέστη,χαρά μου!». Κι αυτό επειδή ζούσε συνεχώς την αναστάσιμη χαρά.

 

Τι σημαίνει άραγε να ζεις και να έχεις αναστάσιμη ψυχική διάθεση;Πρώτα απ’όλα είναι μια χαρά χωρίς όρια,μια χαρά που δεν έχει τίποτα το γηινο.Ακριβώς επειδή η αναστάσιμη χαρά δεν έχει τίποτα το γήινο.Δεν περιέχει κάποια ευχαρίστηση με την έννοια της ηδονής.Είναι μια συναίσθηση αυστηρώς ψυχική.

 

Επίσης η αναστάσιμη ψυχική διάθεση προυποθέτει την απουσία οποιουδήποτε φόβου και την παρουσία ενός τρελού θάρρους-πνευματικά μιλώντας.Επίσης είναι έκπληξη και απορία.Είναι όμως και υποχρέωση.

 

Αφού νήστεψες,εξομολογήθηκες,κοινώνησες,αφού πήρες το άγιο φως και έψαλλες »Χριστός Ανέστη εκ νεκρών»’η ζωή σου δεν μπορεί να είναι η ίδια.Έλαβες πολλά,πρέπει να επιστρέψεις έστω και λίγα

 

Ας ψάξουμε λοιπόν το φως της μεγαλύτερης γιορτής της χριστιανοσύνης.Να χάρουμε ως άνθρωποι για την Ανάσταση.Και αυτό αγαπητοί μου επειδή μόνο ο Θεός και μόνο οι άνθρωποι ξέρουν τι έιναι αυτό!Αυτό το Μυστήριο δεν αφορά στους αγγέλους αφού αυτοί είναι άυλοι και δεν θα πέρασουν από την κρίση του Αδέκαστου Κριτού.Μόνο για εμάς αναστήθηκε ο Χριστός

 

Συνεπώς από όλοκληρο το σύμπαν,απ’όλα τα δημιουργήματα Του-ορατά ή μη-μόνο σε μια γωνιά του ,σε κάποια μακρινή «Παλαιστίνη»του Σύμπαντος,όπου ονομάζεται πλανήτης γη,κάποιοι κάτοικοί της(ούτε καν όσοι θα μπορούσαν)χαίρονται με την Ανάσταση.Η υπόλοιπη δημιουργία στέκεται προς στιγμήν σε κάποια γωνία και κοιτάει.

 

Μεγάλη η δύναμή Σου Κύριε,αλλά πιο μεγάλη η αγάπη Σου!

 

Οι άνθρωποι του Θεού γνωρίζοντας τον μακαρισμό του Κυρίου: «Μακάριοι είσθε όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι…και σας χλευάσουν και δυσφημήσουν το όνομα σας εξ αιτίας του Υιού του ανθρώπου…γιατί θα είναι μεγάλος ο μισθός σας (η Χάρη δηλαδή) που θα λάβετε στον ουρανό» υπομένουν καρτερικά, και ειρηνικά φροντίζουν, όσο μπορούν, να διαφωτίσουν όσους είναι ευσκανδάλιστοι. Τα υπόλοιπα τα αναθέτουν στον Θεό. Σηκώνουν τον βαρύ σταυρό και προσεύχονται για όσους τους συκοφαντούν.

 

Μέχρι την Ανάστασή Του, ο Κύριος δίδασκε για την Αιώνια Ζωή, αλλὰ με την Ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος όντως είναι η Αιώνια Ζωή. Μέχρι την Ανάστασή Του, δίδασκε για την Ανάσταση των νεκρών, αλλὰ με την Ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος είναι πράγματι η Ανάσταση των νεκρών.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΕΥΡΕΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ

αναρτήθηκε σε: ΩΦΕΛΙΜΑ | 0

 

Ο άνθρωπος, επειδή είναι σώμα και ψυχή, έχει ανάγκη πάρα πολλά πράγματα. Επειδή το σώμα αγωνίζεται πιο πολύ σ’ αυτή τη γη, φαίνεται να έχει ανάγκη από πολλά υλικά πράγματα, για να μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος λίγο χαρούμενος, λίγο ικανοποιημένος, λίγο γαλήνιος. Όταν δεν έχεις το ψωμί σου, υποφέρει το στομάχι, θολώνει το μυαλό. Όταν δεν έχεις μια καλή δουλίτσα, όταν δεν έχεις καλό σύντροφο, πως θα περάσεις;

Όταν όμως έχεις ένα καλό σύντροφο, δέχεσαι την αγάπη του, την προστασία του, νιώθεις τη χαρά που έρχεσαι στο σπίτι και υπάρχει ένας άνθρωπος που σε περιμένει με πολύ αγάπη. Μετά έρχονται τα παιδιά και υπάρχει άλλη χαρά. Υπάρχει βέβαια η αγωνία να τα μεγαλώσεις και να τα θρέψεις. Μπορεί να έχουνε φασαρίες τα παιδιά, να φέρνουν κούραση, αλλά δίνουν και πολύ χαρά στον άνθρωπο.

Βέβαια όλα αυτά ο άνθρωπος τα πετυχαίνει με πολύ κόπο. Και σεις οι ίδιοι, επειδή ήδη περνάτε αυτά τα στάδια του κόπου, καταλαβαίνετε αυτά τα λόγια. Εσείς ξέρετε από πρώτο χέρι, πόσο δύσκολο είναι σήμερα να είσαι γαλήνιος μέσα στο σπίτι. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φέρεις μια ισορροπία μέσα στο σπίτι στις σχέσεις με το σύντροφό σου, με τα παιδιά σου και βέβαια να μπορείς να τους προσφέρεις το φαγητό τους. Είναι δύσκολα πράγματα αυτά.

 

Όμως το πιο δύσκολο που φαίνεται ότι υπάρχει σήμερα είναι η οικονομική κρίση, επειδή τα χρήματα είναι η κινητήριος δύναμη. Όταν δεν τα έχεις είσαι σαν χαμένος και συνέχεια αναρωτιέσαι: Τώρα τι θα κάνω; Τώρα πως θα στείλω τα παιδιά μου στο σχολείο; Τώρα τι θα αγοράσω να φάμε; Τώρα πως θα βάλω βενζίνη στο αυτοκίνητό μου; Τώρα πως θα πάω στη δουλειά μου; Ένα σορό πως και γιατί σε βασανίζουν. Είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα πράγματα, τα δώρα του Θεού, τα έχει ανάγκη ο άνθρωπος, για να μπορεί να επιβιώσει καλά.

 

Το πιο πολυπόθητο πράγμα σήμερα θα είναι η γαλήνη και το πιο δύσκολο και δυσεύρετο θα είναι η ειρήνη.

 

Εγώ όμως έχω μια άλλη ερώτηση να σας κάνω: Πιστεύετε ότι αυτή είναι η βάση της αγωνίας μας και η έλλειψη αυτών των αγαθών  φέρνει την ταραχή στους ανθρώπους; Τι είναι εκείνο που ο άνθρωπος έχει πολύ ανάγκη; Πες ότι τα έχεις όλα αυτά, που αναφέραμε πιο πάνω, γιατί έχω δει ανθρώπους που έχουνε και αυτοκίνητα και σπίτια και χρήματα και πετρέλαια και βενζίνες, ό,τι  θέλεις έχουνε, δεν είδα όμως μέσα τους ισορροπία, γαλήνη και χαρά.

Μπαίνω πολλές φορές στα σπίτια τους και λέω, τώρα τι γίνεται εδώ; Βλέπεις μέσα ένα σπίτι σαν παράδεισος, πολύ πλούτος, αλλά κάτι λείπει. Τι είναι αυτό που λείπει; Η ψυχική γαλήνη! Γαλήνη, πολύ μεγάλη υπόθεση! Συμβαίνει αυτό που λέει ο Θεός: «Θα χαθεί πια η ειρήνη από τους ανθρώπους στον κόσμο και η γαλήνη από τις ψυχές τους». Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια βαβούρα, μια ταραχή στην κοινωνία. Όλος ο κόσμος λες και είναι μια πυριτιδαποθήκη. Δεν ξέρεις από που θα ξεσπάσει το κακό. Δεν ξέρεις ποιο ηφαίστειο θα εκραγεί πρώτο και θα πυροδοτήσει όλα τα υπόλοιπα. Ζεις μια τέτοια διαρκή αγωνία και μέσα η καρδιά σου είναι συνέχεια ταραγμένη.

Το πιο πολυπόθητο πράγμα σήμερα θα είναι η γαλήνη και το πιο δύσκολο και δυσεύρετο θα είναι η ειρήνη. Είναι κάτι που δεν αγοράζεται, κάτι που δεν πουλιέται. Ενώ τα υπόλοιπα μπορείς να τα προμηθευτείς από τα σούπερ μάρκετ, το μόνο που δεν αγοράζεται είναι η γαλήνη. Ξέρετε γιατί; Γιατί η γαλήνη είναι το μόνο στοιχείο που δεν αγγίζει το σώμα. Είναι στοιχείο που αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στη ψυχή. Είναι αυτό που οι άνθρωποι αγνοούν ότι έχουν.

Δίνουμε τέτοια μεγάλη σημασία στο σώμα, που όλη την ημέρα βλέπετε τους  ανθρώπους να ζουν την αγωνία, πως θα τα καταφέρουν και συνέχεια τους ακούς: «Αχ, από δω να τα καταφέρω. Αχ, από κει να δουλέψω. Αχ, από εκεί να πληρωθώ. Αχ να κάνω το ένα. Αχ να κάνω το άλλο». Όλα αυτά τα κάνουν, για να ισορροπήσουν υλικά το σπίτι τους. Και όταν ξαπλώσουν λιγάκι και πάνε να ηρεμήσουν νιώθουν πάλι μια ταραχή. Ξέρετε γιατί; Γιατί τους λείπει η γαλήνη! Κι όμως είναι το μόνο πράγμα που έχουμε απόλυτα ανάγκη!

 

Ένα μωρό, εκτός από το γάλα της μαμάς του, τι νομίζετε ότι έχει πιο πολύ ανάγκη;

Τη γαλήνη. Δεν μπορεί να ηρεμήσει ένα μωρό σε μια ταραγμένη μητέρα. Δεν μπορεί το παιδί να γαληνέψει, να κοιμηθεί ήσυχα, να μεγαλώσει σωστά, όταν η καρδιά της μητέρας συνέχεια χτυπάει από χίλιες δυο στεναχώριες και προβλήματα. Μητέρες είσαστε άλλωστε και τα ξέρετε. Πόσες φορές δεν επηρεάζουν οι στεναχώριες και τα προβλήματά σας το μωρό; Ακόμα και το γάλα κόβεται. Ψέματα είναι αυτά; Γι’ αυτό, τι συνιστούν πάντα οι γιατροί; Μητέρα να είσαι γαλήνια, γιατί έτσι το γάλα σου θα είναι πραγματική τροφή για το παιδί σου. Αν είσαι ταραγμένη, τι θα φάει το παιδί; Γάλα θα πιεί ή δηλητήριο θα πάρει;

Αυτά βέβαια μπορείς να τα πεις στη μητέρα όσο το παιδί της είναι μωρό. Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, τι θα πρέπει να ξαναπώ στη μητέρα; Τώρα είσαι ελεύθερη να έχεις ταραχή; Τώρα μπορείς να ταράζεις το σπίτι, να είσαι ανακατωμένη; Όχι, τώρα είναι που χρειάζεται να είσαι πιο πολύ γαλήνια, γιατί τότε το παιδί δεν καταλάβαινε από ψυχικά προβλήματα και από ψυχικές αναζητήσεις. Απλά ζούσε την ανάπτυξή του μέσα στη γαλήνη της μητρικής σου αγάπης.

Όταν όμως το παιδί μεγαλώσει και αρχίσει πλέον και πηγαίνει στο Δημοτικό και αρχίζει και καταλαβαίνει και αντιλαμβάνεται πλέον τον κόσμο, ξέρετε τι έχει πιο πολύ ανάγκη; Νομίζεις ότι έχει ανάγκη πιο πολύ το φαγητό που θα του δώσεις; Νομίζεις ότι έχει ανάγκη πιο πολύ τα ρούχα που θα του αγοράσεις; Ή μήπως το φροντιστήριο που θα το στείλεις; Λάθος είναι αυτά. Το παιδί τότε είναι που έχει πιο πολύ ανάγκη  την ισορροπία της ψυχής του, να έχει ειρήνη μέσα στην καρδιά του, να έχει γαλήνη.

 

 

Βλέπετε πόσο μικρά παιδιά είναι, κι ενώ θα έπρεπε να είναι ξεκούραστα, γιατί δεν έχουν προβλήματα, αφού εσείς τρέχετε γι’ αυτά, αφού εσείς ζείτε τις αγωνίες και τα προβλήματά τους, προσέξατε τι ταραχή έχουν; Τρέχουν από δω, μπαίνουν στα δωμάτιά τους, ανοίγουν τα κομπιούτερ τους, παίρνουν τα κινητά τους τηλέφωνα, γενικά επικρατεί μια ανακατωσούρα στα παιδιά. Έχετε καταλάβει ότι τα περισσότερα παιδιά αυτή τη στιγμή έχουν ταραχή; Το έχετε συνειδητοποιήσει; Ρωτήστε τα αγόρια και τα κοριτσάκια σας, για να δείτε τι έχουν στις καρδιές τους. Σύγχυση στο νου, ταραχή στην καρδιά, ανακατωσούρα στη ζωή τους. Δεν ξέρουν τι θα κάνουν στο μέλλον τους. Δεν ξέρουν τι δρόμο θα βαδίσουνε.

Αυτά σας έχουν απασχολήσει ποτέ; Ή η μοναδική σας αγωνία είναι πώς να τα ταΐσετε και να τα μεγαλώσετε; Αυτή είναι η αγωνία σας; Δεν νομίζω. Μια καλή μητέρα ποτέ δεν σκέφτεται έτσι. Μια καλή μητέρα σκέφτεται πρώτα την ψυχική ισορροπία του παιδιού της και μετά όλα τα υπόλοιπα. Εδώ όμως τώρα αρχίζει όλο το πρόβλημα. Που μπορώ να βρω τη γαλήνη;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ