Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Συλλογίζομαι αυτές τις μέρες, της μεγάλης γιορτής της Παναγίας, την Κοίμηση της Θεοτόκου, ημέρα κατά την οποία γιόρτασε  όλη η Ελλάδα. Απ’ άκρου εις άκρον της ευλογημένης μας Πατρίδας, χτύπησαν  χαρμόσυνες καμπάνες τιμώντας την Μεγάλη Κυρά. Με  πολύ αγάπη αλλά και αγωνία για την πατρίδα μας, για την οικογένεια μας και την ορθοδοξία μας  σας προτρέπω κάθε μέρα να την τιμούμε. Να την τιμούμε με πράξεις και όχι με λόγια.

Να τιμούμε την Παναγία την Θαλασσινή για τους νησιώτες μας που την καμαρώνουν και την τιμούν πάνω στα γραφικά ξωκλήσια της ,τα ασπρισμένα και μοσκομύριστα ,τα στολισμένα με λουλούδια που η αρμύρα του Αιγαίου τα έχει ποτισμένα. Και μπροστά να βλέπεις απλωμένο το Αιγαιοπελαγίτικο μπλε χαλί με λίγα κεντίδια πάνω του, τους γλάρους και τ’ αφρισμένα κύματα. Και όταν το δείλι έρχεται να απλωθεί πάνω από την Εκκλησιά Της, τότε ανοίγει η καρδιά σου και λες δώσε μου δέκα μάτια Θεέ μου να τα βλέπω!

Να τιμούμε την Παναγία την Στεριανή για τους στεριανούς, που ,πως τα κατάφεραν κανείς δεν ξέρει, πήγαν και κτίσαν τις Εκκλησιές Της, πάνω σε απάτητα βουνά, μέσα σε σπήλαια, πάνω σε πηγές, μέσα στα έλατα και τα πεύκα που σαν δυο βυζαντινοί χοροί στέκουν πέριξ της Εκκλησίας, ψάλλοντας έμελλο πολυχρόνιο στην  Κυρά με ισοκράτημα το θρόισμα των φύλλων.

Προσφυγοπούλα για τους πρόσφυγες, που τους συνόδεψε στο δρόμο του ξεριζωμού, ξεριζωμένη κι ίδια απ’ το Θρονί Της, που μπήκε μπροστάρισα στις τραγικές στιγμές του ξεριζωμού τους, που τους έφερε σε μια νέα Πατρίδα και όπου όταν κοιτούν τις Άγιες Εικόνες Της που φέραν από κει , θυμούνται την Πονεμένη τους Πατρίδα, τον τόπο που τους γέννησε, τους μεγάλωσε και που τα κιβούρια των προγόνων της Φυλής μείναν εκεί, να φυλάνε τα σπίτια που έκλεισαν βιαστικά στην θέα του Θανάτου. Κιαν αφήσαν τα χρυσά και τα ασήμια τους πίσω  και οι πρόσφυγες ήταν νοικοκυραίοι και είχαν πολλά από δαύτα,δεν ξέχασαν να πάρουν μαζί τους την Εικόνα της Παναγιάς της Ηρακλειώτισσας, της Συληβριανής, της Φανερωμένης.

Να τιμούμε την Παναγία την Μοναχή για τους μοναχούς, που μπροστά στην Εικόνα της δίνουν τις υποσχέσεις της μοναχικής πολιτείας και που απ’ εκείνης της ώρας, η Παναγιά γίνεται η μεγάλη Μάνα , στην αγκαλιά Tης Οποίας, θα στέρξει ο μοναχός στις δύσκολες ώρες της μεγάλης μοναξιάς του. Που μπορείς να δεις αυτό το θάμα που βλέπεις να συμβαίνει στο Άγιον Όρος; Όλο το εικοσιτετράωρο, να υπάρχει έστω και ένας μοναχός, που θα ψελλίζει :’’ Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς ‘’!     Όπου  κιαν πάς, σε όλη την Ελλάδα, από την Θράκη, στην Κοσμοσώτηρα μέχρι την Κρήτη με την Κυρά Ακρωτηριανή  και από τα Ιόνια, μέχρι τα Δωδεκάνησα, παντού δεσπόζει η πάνσεμνη μορφή Της. Η Παναγιά που ζυμώθηκε με τούτο το Έθνος.

Να τιμούμε την Παναγία την Δέσποινα που στάθηκε κοντά μας σε δύσκολες ώρες μιας κάποιας άλλης, ‘’σκλαβιάς και φυλακής’’ που εμψύχωσε το φρόνιμα των σκλάβων και κατάφερε να κάνει τους Έλληνες να σταθούν όρθιοι και να αγωνιστούν για να μπορεί η Ελλάδα , η χώρα που σήμερα βιώνει την καταφρόνια και την απαξία ,να χαρίσει πολιτισμό και αξίες σε όλους εκείνους που νομίζουν πως με τα χρήματα που μας δάνεισαν μπορούν να ξεχάσουν ότι μέχρι τώρα δώσαμε εμείς στην Ευρώπη.  Και πάλι, ο Έλληνας ψάχνει με αγωνία να δει την Σεπτή μορφή Της, να ψηλαφίσει την Αγία Εικόνα της, να ακουμπήσει επάνω Της ,τα βάσανα και τους καημούς του και να αντλήσει ελπίδα και παρηγοριά από ένα πρόσωπο γλυκό κι αγαπημένο. Αυτή η κοινή πορεία με την Παναγιά ,αιώνες τώρα ,θα πρέπει να μας δίνει κουράγιο και δύναμη στις δύσκολες ώρες που όλοι μαζί περνάμε.

Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, του καλοκαιρινού Πάσχα, η Παναγία, είναι το κέντρο ,γύρω από το οποίο περιστρέφεται η ζωή μας. Και βλέπεις τις φωνές των ανθρώπων να ενώνονται και να γίνονται παράκληση στην Κυρά των Ελλήνων: ‘’Τα νέφη , των λυπηρών εκάλυψαν, την αθλίαν μου ψυχήν και καρδίαν, και σκοτασμόν εμπιούσι μοι, Κόρη, αλλ’ η γεννήσασα Φώς το απρόσιτον, απέλασον ταύτα μακράν, την εμπνεύσει της θείας πρεσβείας Σου’’.

Αν η Ελλάδα μας, είναι ένα ολάκερο βιβλίο, οι μισές του σελίδες ,έχουν να κάνουν με την Παναγία. Κάθε χρόνο, βλέπεις το ίδιο πράμα που σε κάνει να ανατριχιάζεις και μόνο στη θέα του…. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, να γιομίζουν τις Εκκλησιές και τα ξωκλήσια Της, για να Της ψιθυρίσουν ένα μεγάλο ευχαριστώ! Πως είναι δυνατόν , ν’ αφήσει η Παναγιά τούτο τον τόπο στην τύχη του; Αυτή η χώρα, έχει κάτι που δεν έχει καμιά άλλη στον κόσμο:  Έχει βοηθό την Παναγία, που με την Χάρη Της και την ουράνια Προστασία Της σκεπάζει τούτο τον τόπο,  την δικιά μας Παναγία, την Παναγιά των Ελλήνων.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

Είμαι πεπεισμένος  ότι η παιδεία στους λαούς,  σε μας δηλαδή τους ανθρώπους,  είναι ένα τόσο τεράστιας σημασίας και αποτελεσματικότητας όπλο,  που όταν το συνειδητοποιήσουμε θα μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Και δεν αναφέρομαι σε σπουδές σε Πανεπιστήμια μόνο, ούτε σε στείρα μονόπλευρη γνώση μιας επιστήμης.

Αναφέρομαι στην πνευματική καλλιέργεια και στην γενική γνώση η οποία οδηγεί σε μια σημαντική ικανότητα,  την κριτική σκέψη.

Ένας λαός με παιδεία πόσο εύκολα πιστεύετε ότι μπορεί να εξαπατηθεί;

Ένας λαός πνευματικά καλλιεργημένος πόση αδικία πιστεύετε ότι παράγει;

Πόση έλλειψη αξιών και πόση ανοχή στη διαστρέβλωση τους αντέχει;

Ελάχιστη, τόση όση απαιτείται για να υπάρχει η εξαίρεση που θα επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Παιδεία που οδηγεί σε σεβασμό στο διαφορετικό, από όπου κι αν προέρχεται.

Ελευθερία,  όχι ασυδοσία,  βούληση και θέληση για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Δεν είναι απαραίτητη μόνο η τεχνολογική πρόοδος αλλά και η πνευματική εξέλιξη μας. Όσο αυτά βαδίζουν σε άλλους ρυθμούς δεν πρόκειται να υπάρξει ισορροπία ανάμεσά μας.

Πως μετράμε την ποιότητα της ζωής μας; Έχουμε σκεφθεί;

Το πως αλλάζει και ωριμάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη ζωή γενικά δεν έχει να κάνει με την τεχνολογία μόνο, ούτε με την εμπειρία, αλλά και με το πόσο βαθιά σκεπτόμενοι είμαστε.

Η  παιδεία σε πολύ μεγάλο ποσοστό  έχει πάψει να υπάρχει  και έχει πάψει να υπάρχει  γιατί  σε πολύ μεγάλο ποσοστό δεν υπάρχει πνευματικότητα και δεν υπάρχει πνευματικότητα γιατί  καταπατήσαμε τους πνευματικούς νόμους.

Με την ανάδειξη της πολύμορφης κρίσης που διέρχεται η χώρα, πολλοί αναζητούν και τη συμβολή των «πνευματικών ανθρώπων» στην υπέρβασή της και δικαίως. Διότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταυτόχρονα ηθική και πνευματική. Και γεννάται εύλογα το ερώτημα. Ποιοι  είναι πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι; ΄Οσοι απλώς σκέπτονται περισσότερο από τους άλλους; ΄Οσοι διαθέτουν υψηλό επίπεδο μόρφωσης; Οι επιστήμονες; Οι εκπαιδευτικοί; ΄Οσοι έχουν τάλαντο να γράφουν πάσης φύσεως βιβλία; Οι ποιητές; Οι καλλιτέχνες; Οι μουσικοί; Όσοι κατέχουν αξιώματα στους κοινωνικούς οργανισμούς και τα «Πνευματικά Ιδρύματα»; Μήπως κάποιοι υψηλόβαθμοι κληρικοί?

Οπωσδήποτε όλοι οι παραπάνω διακονούν την έρευνα, την επιστημονική γνώση, την παιδεία, την τέχνη, τις ηθικές αξίες, την κοινωνία και την εκκλησία. Θυμίζουν τα αυτονόητα, αλλά ο λόγος τους ή δεν προβάλλεται ή δεν εισακούεται. Μπορεί μάλιστα και να λοιδορείται. Να φαίνεται βαρύς και ουτοπικός. Το γεγονός αυτό δημιουργεί προβληματισμό και απορίες. Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως για να ακουσθούν οι  λόγοι των αγίων  χρειάζεται κάποια ησυχία; Οπότε, μήπως ο σύγχρονος κοινωνικός θόρυβος ακυρώνει τη δυναμική τους; Μήπως όμως οι λόγοι των πνευματικών ανθρώπων  δεν συνοδεύονται από ανάλογο τρόπο ζωής και γίνονται κενολογία; Μήπως ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας: «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις»;

Στα παραπάνω ερωτήματα δεν θα επιχειρήσουμε να δώσουμε απαντήσεις. Ο καλοπροαίρετος αναγνώστης ας κάνει τις αναγωγές του.

Αυτό που έχω να προτείνω είναι να  κάνουμε μια καινούρια αρχή τηρώντας τους πνευματικούς νόμους.

Ο Θεός σε αγαπάει και έχει για σένα θαυμάσιο σχέδιο. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έστειλε το μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Τι μας εμποδίζει να έχουμε την αγάπη του Θεού; Τι μας εμποδίζει να έχουμε περίσσια ζωή;

Η ανθρωπότητα χάλασε με την αμαρτία, και απομακρύνθηκε από τον Θεό. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το θαυμάσιο σχέδιο του Θεού για τις ζωές μας. Ο Θεός μας δημιούργησε για να έχουμε κοινωνία με αυτόν. Αλλά, η ανθρωπότητα έφερε την αμαρτία στον κόσμο και έτσι απομακρύνθηκε από τον Θεό. Έχουμε καταστρέψει τη σχέση την οποία ο Θεός προόρισε να έχουμε με Αυτόν. Ποια είναι η λύση;

Ο Θεός  έδειξε την αγάπη Του για μας, γιατί ο Χριστός έδωσε τη ζωή του για μας, ενώ ζούσαμε ακόμα στην αμαρτία. Ο  Χριστός πέθανε σύμφωνα με τις Γραφές, για τις αμαρτίες μας ενταφιάστηκε και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα . Ο Ιησούς Χριστός κηρύσσει ότι Αυτός είναι η μοναδική οδός προς τη σωτηρία. Πως μπορώ να κερδίσω αυτό το θαυμάσιο δώρο της σωτηρίας;

Οφείλουμε να πιστέψουμε στον Ιησού Χριστό ότι είναι ο Σωτήρας για να μπορέσουμε να δεχτούμε το δώρο της σωτηρίας και για να μπορέσουμε να γνωρίσουμε το θαυμάσιο σχέδιο του Θεού για τη ζωή μας.

Αν ειλικρινά αναζητείτε τον Θεό καθώς διαβάζετε τον Λόγο Του, Αυτός θα σας μιλήσει μέσα απ’ αυτόν. Και όσο περισσότερο αρχίσετε να αγαπάτε τον Λόγο Του, να τον μελετάτε και να τρέφεστε απ’ αυτόν, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνετε πνευματικά και τόσο περισσότερο θα ανακαλύπτετε πως ο Θεός μπορεί να σας μιλάει ξεκάθαρα και απευθείας μέσα από τον καταγεγραμμένο Λόγο Του.

Η πνευματική τροφή είναι σημαντική για την πνευματική επιβίωση.

Η παρουσία του Θεού είναι παντού γύρω μας. Ο Θεός είναι ικανός να διαπερνά και να συνυφαίνεται με τις ίνες του ανθρώπινου εαυτού με τέτοιο τρόπο ώστε εκείνοι που παρευρίσκονται μέσα στη στοργική Του συντροφιά να μην νοιώθουν ποτέ μόνοι.

Δεν είμαστε ανθρώπινες υπάρξεις που έχουν μια πνευματική εμπειρία. Είμαστε πνευματικές υπάρξεις που έχουν μια ανθρώπινη εμπειρία.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους οι Χριστιανοί μπορούν να τραφούν πνευματικά και ο Θεός δεν περιορίζεται από κάποια ιδιαίτερη μέθοδο για να αγγίξει την καρδιά σου, να σου αποκαλύψει κάτι, να δυναμώσει την πίστη σου, ή να σε εμψυχώσει και να σε εμπνεύσει. Ο Θεός θέλει να επικοινωνεί με τα παιδιά Του. Αυτό που έχει σημασία είναι να Του επιτρέπουμε να μιλάει στις καρδιές μας μέσα από την πνευματική διδαχή των όσων διαβάζουμε ώστε αυτά να μας καθοδηγούν τόσο στη σχέση μας μαζί Του όσο και στην πνευματική μας ζωή.

Εύχομαι το κείμενο που διάβασες  να είναι η αιτία που θα σε οδηγήσει κοντά στον Ιησού Χριστό και να ζήσεις μαζί του.

ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΕΛΘΕΙ ΕΠΙ ΣΕ.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ; ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ;

 

Πολλές φορές και πολύ συχνά ακούω την φράση ..κάθε πέρσι και καλυτέρα  και κάθε φέτος και χειρότερα.

Ομολογώ ότι έτσι είναι.

Το χειρότερο είναι ότι προτιμήσαμε να παρασυρθούμε από το να αντισταθούμε. Επιτρέψαμε στον εαυτό μας  να παραδοθεί  στο ταγκαλάκι όπως λέει και ο γέροντας Παϊσιος.

Πως όμως το καταφέραμε αυτό?

Το καταφέραμε γιατί  διώξαμε τους καλούς λογισμούς και φέραμε τους κακούς λογισμούς. Οι λογισμοί είναι αρχή του πολέμου του διαβόλου εναντίον μας. Και ο πόλεμος αρχίζει με την προσβολή του λογισμού, προχωρεί στη συγκατάθεση και τελειώνει με την διάπραξη της αμαρτίας. Πως προσβάλλεται ο άνθρωπος από τους λογισμούς, ή ποιον τρόπο χρησιμοποιούν οι δαίμονες για να μας προσβάλλουν με τους λογισμούς?  Η πανουργία των δαιμόνων, που θέλουν να σπείρουν μέσα μας χίλιους δυο ακάθαρτους λογισμούς, είναι απερίγραπτη. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται και το πιο ασήμαντο γεγονός της ζωής μας, η την πιο απίθανη περίπτωση, ή εφευρίσκει τον πιο παράξενο τρόπο για να μας μολύνει. Οι ψυχές των ανθρώπων, όσο είναι μολυσμένες από την αμαρτία, και σκοτεινές από τα πάθη, δεν μπορούν να δουν ούτε ή μία την άλλη, ούτε τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει καθαρή ψυχή για να έχει καλούς λογισμούς. Ποια όμως είναι καθαρή ψυχή?

Είναι η ψυχή που είναι γεμάτη φως και καθόλου σκότος. Είναι η ψυχή που είναι αγνή οπό την πορνεία. Είναι η ψυχή που δεν ζητάει τίποτα για εκείνη. Είναι η ψυχή που είναι γεμάτη θάρρος. Είναι η ψυχή που δεν σκέφτεται κακό. Είναι η ψυχή που δεν λογαριάζει τα πάθη. Είναι η ψυχή που αρνείται τον εαυτό της. Είναι η ψυχή που έχει εγκράτεια. Είναι η ψυχή που δίνει χωρίς να παίρνει καν λόγια. Είναι η ψυχή που για το Κύριο θα κήρυττε σ’ όλο τον κόσμο.  Είναι η ψυχή που περιμένει τον Κύριο μέχρι να επιστρέψει. Είναι η ψυχή που δεν φοβάται να αφήσει τον τόπο της για τον Κύριο. Είναι η ψυχή που έχει πατρίδα της τον παράδεισο. Είναι η ψυχή που χύνει ποτάμι δακρύων από μέσα της. Είναι η ψυχή που μετανοεί πραγματικά. Είναι η ψυχή που πιστεύει χωρίς αμφιβολία. Είναι η ψυχή που συμφωνεί σε όλες τις κακολογίες που τις λένε. Είναι η ψυχή που υμνεί ακατάπαυστα τον Κύριο ότι και αν κάνει. Είναι η ψυχή που έχει σύνεση. Είναι η ψυχή που δεν έχει καθόλου υπερηφάνεια. Είναι η ψυχή που υπακούει στο θέλημα του Θεού όποιο και αν είναι αυτό. Είναι η ψυχή που υπομένει τα πάντα για τον Θεό. Είναι η ψυχή που αγαπά.

Επομένως η καθαρή ψυχή έχει μέσα της φως, αυτό το φως είναι το δέντρο των αρετών. Τον σπόρο τον φύτεψε ο Κύριος. Εμείς τον ποτίζουμε και ο Κύριος είναι ο ήλιος που το κάνει να αναπτυχθεί.

Αυτόν τον σπόρο που φύτεψε ο Κύριος μόνο οι ελεύθερες ψυχές με του καλούς λογισμούς και τα καθαρά μάτια μπορούν να τον δουν.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι  λίγοι έως και ελάχιστοι  οι άνθρωποι με αυτά τα χαρίσματα.

Εγώ λοιπόν, θα σου μιλήσω για εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους και μοναδικούς, με τις ελεύθερες ψυχές και τα καθαρά μάτια.

Εκείνους τους λίγους, που τα μάτια τους είδαν πολλά και η ψυχή τους έγινε πολλές φορές κομμάτια, μα είχαν μέσα τους, εάν θέλεις  την μαγκιά και τη δύναμη να τα μαζέψουν ένα ένα και να αρχίσουν από την αρχή.

Για κόλλα όμως δεν χρησιμοποίησαν ούτε απωθημένα, ούτε κακία, ούτε ζήλια.

Για κόλλα έβαλαν τα θραύσματα από κάθε φορά που κάποιος «μικρός» πέρναγε, έσπαγε κι έφευγε.

Και ξέρεις γιατί έσπαγε;

Γιατί δεν μπορούσε να την καταλάβει.

Δεν γινόταν να αποδεχτεί την αλήθεια της.

Δεν γινόταν να αποδεχτεί πως αυτή η ψυχή, δεν είχε έρθει για να κάνει κακό. Δεν είχε έρθει για να βλάψει, να καταστρέψει.

Είχε έρθει να αγαπήσει. Ούτε καν να αγαπηθεί.

Κι όταν πια δεν της άφηνε τίποτα να αγαπήσει, έφευγε.

Κι επειδή εκείνος ήταν λίγος, μικρός κι ανόητος και δεν κατάφερε ποτέ να την καταλάβει, την χτύπαγε με τα ίδια της τα όπλα.

Με την αγάπη της την ίδια. Κι εκείνη έσπαγε, κομματιαζόταν.

Κι όταν πια δεν είχε κάτι άλλο να σπάσει κι έφευγε, εκείνη αναγεννιόταν κι εκείνος γινόταν ακόμα πιο τοσοδούλης.

Δεν κατάλαβε βλέπεις ποτέ πως η ψυχή της, ήταν αέρας που δεν μπορούσες να τον χωρέσεις στο καλούπι σου.

Δεν κατάλαβε ποτέ πως η ελευθερία της ήταν αδιαπραγμάτευτη, γι’ αυτό και θεωρούσε δεδομένη και τη δική σου την ελευθερία.

Αναζητούσε ζεστασιά και της αρκούσαν πάντα τα λίγα, τα απλά, τα ήρεμα.

Μια αγκαλιά, μια αλήθεια.

Η πολλή βουή την ενοχλούσε και οι πολλοί την καταπίεζαν.

Με τα «πρέπει» και τα «περίπου» δεν συστήθηκε ποτέ.

Έκανε ότι ήθελε, όπως το ήθελε, όταν το ήθελε και το έκανε πολύ!

Δεν είχε όριο! Όταν έμπαινε στο παιχνίδι, θα έπαιζε μέχρι τελικής πτώσης.

Δεν έχανε ποτέ.

Γιατί ακόμα κι όταν έχανε, σε είχε κερδίσει.

Σε είχε κερδίσει γιατί είχε μείνει ελεύθερη και ανυπότακτη.

Μια ψυχή είναι ελεύθερη  και ανυπότακτη στον διάβολο όταν έχει τα όπλα και ξέρει πώς να τον πολεμήσει.

Αν ανοίξουμε το ιερό Ευαγγέλιο, μέσα σε αυτό θα βρούμε όλους τους τρόπους, με τους οποίους μπορούμε να πολεμήσουμε και να αντιμετωπίσουμε όχι έναν διάβολο, αλλά χίλιους διαβόλους. Πάντοτε βέβαια με την βοήθεια και την συμπαράσταση του Αγίου Θεού. Έρχεται η θεία Χάρις, την οποία επικαλούμεθα δια της Ευχής, συμμαχεί μαζί μας, και κάνουμε τον αγώνα μας κατά του διαβόλου, με τα μέσα που έχει ορίσει και ορίζει η Εκκλησία μας.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΘΛΟΣ

Είναι δύσκολο να μιλήσουμε για την αγάπη αφού παλεύουμε να μάθουμε πως γίνεται  και τι σημαίνει  στην πράξη,  γιατί γνωρίζουμε μόνο την θεωρία.  Το θέμα είναι πως όλοι μας από θεωρία σκίζουμε. Στην πράξη όμως?  Τα λόγια μας τα κάνουμε πράξη, η μένουμε μόνο στα λόγια και τα λέμε για να εντυπωσιάζουμε τους άλλους? Είναι τόσο δύσκολο να μιλήσουμε για την αγάπη χωρίς να έχουμε λειώσει θυσιαζόμενοι από αυτήν.

Δύσκολο, γιατί αν είχαμε μέσα μας αγάπη δεν θα ακούγονταν μακρινά και ξένα τα λόγια του Κυρίου μας: «Αγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.»( Κατά Ιωάννην ιε’ 12) Θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα το μέγεθος της Αγάπης Του, πως από τα δυσθεώρητα ύψη, εκούσια επέλεξε και έγινε άνθρωπος, δέχτηκε να διωχθεί και να ατιμωθεί, φόρεσε χλευαστική χλαμύδα και ακάνθινο στέφανο. Ραπίστηκε, σταυρώθηκε, απέθανε. Έγινε θυσία στον σταυρό για να μας σώσει.

Εδώ σε αυτό το σημείο θα θέσω ένα ερώτημα.

Ποιος είναι αυτός που δίδαξε την αγάπη?

Υπάρχουν σχολές και πανεπιστήμια που να διδάσκουν την αγάπη?

Μήπως μαθαίνονται, σπουδάζοντας, η αγάπη για την πατρίδα, ή, η αγάπη για τον άνθρωπο; Αν ναι, μήπως θεωρείται πως δεν αγαπούν την πατρίδα και τον άνθρωπο εκείνοι που δεν γνωρίζουν γράμματα και δεν πήγαν ποτέ σχολείο;

Καμία επιστήμη δεν μπορεί να διδάξει κανέναν την αγάπη και την ίση συμπεριφορά προς τους ανθρώπους.

Η αγάπη δεν πρέπει να είναι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Δεν διδάσκεται στο σχολείο. Τη διδάσκει η ζωή στον άνθρωπο. Περνάς την τάξη αυτή, αν αντιληφθείς ότι όλοι είναι άνθρωποι όπως εσύ. Αν καταφέρεις να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του άλλου. Δεν είναι χάρακας η αγάπη.  Δεν μπορεί να τη μάθει κανείς απ’ έξω. Το σχολείο γεμίζει μονάχα το ταγάρι των γνώσεων. Σου μαθαίνει τι είναι το κάθε τι. Λύνει τις άγνωστες εξισώσεις που έχεις στο μυαλό. Σου δείχνει σε έναν καθρέφτη το μυστικό πάρα πολλών πραγμάτων που αντιλαμβάνεσαι, αλλά δεν ξέρεις το λόγο για τον οποίο συμβαίνουν. Αποκτάς συνείδηση και εξοπλίζεσαι. Αλλά αν δεν υπάρχει στην καρδιά σου η αγάπη προς τον άνθρωπο, αυτά δεν αρκούν για να σε κάνουν σωστό άνθρωπο.

Πολλοί αναρωτιούνται τι να κάνουν για να σωθούν ;Να αποκτήσουν μεγάλη γνώση ; Να πουλήσουν τα πάντα υπέρ των φτωχών ; Να μαρτυρήσουν για το Χριστό ; Τι θα τους εξασφαλίσει την λεγόμενη σωτηρία ;

Ο Χριστός μας ξεκαθάρισε πως όλα αυτά κι αν τα κάνει κάποιος ή ακόμη κι αν φτάσει να ελέγχει τον ψεύτικο κόσμο στον οποίο ζούμε, αν δεν έχει αγάπη, δεν έχει τίποτα.

Η αγάπη είναι το απόλυτο αγαθό. Σε αυτή και στο δίκαιο βασίζεται ο όλος τρόπος λειτουργίας του φωτεινού κόσμου του Χριστού που πολύ απλοϊκά ονομάζουμε «παράδεισο». Για να πάει λοιπόν κανείς, μετά το πέρασμά του από τον κόσμο αυτό της ύλης, και πάλι εκεί, χρειάζεται να έχει αγάπη.

Αν είχαμε μέσα μας αληθινή αγάπη θα κάναμε πόνο δικό μας τον πόνο του άλλου. Θα ενδιαφερόμασταν να βρούμε τρόπους να τον απαλύνουμε, έστω κι αν δεν είχε τίποτε να μας αντιπροσφέρει. Θα ξέραμε, μάλιστα, πως δεν αρκεί ν’ αγαπάμε μόνο όσους μας αγαπούν. Θα κοινωνούσε η καρδιά μας το ξεχύλισμα της Δικής Του αγάπης όταν προσευχόταν στον σταυρό του μαρτυρίου για τους διώκτες Του: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι!»  Θα αγαπούσαμε ακόμη κι όταν δεν ξέραμε ούτε εμείς γιατί τα ποιούσι. Με συγκλονισμό και δάκρυα θα φλεγόταν η καρδιά μας προσευχόμενη: «Κύριε, ἐλέησον τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς», τους μισούντας Κύριε, ναι όσους μας μισούν, αυτοί περισσότερο σ’ έχουν ανάγκη!

Αν μπορούσαμε να αγαπήσουμε αληθινά θα μπορούσαμε να τσαλακώσουμε την εικόνα μας, θα ταπεινωνόμασταν παραδεχόμενοι την αδυναμία μας, θα ανοιγόμασταν μ’ αγάπη στον δίπλα ξεφλουδίζοντας το αδιαπέραστο κέλυφος του εγωισμού μας.

Αν αγαπούσαμε πραγματικά θα προτιμούσαμε να σιωπήσουμε, παρά να καταλαλήσουμε το σφάλμα του συνανθρώπου μας. Θα σβήναμε την οργή μας μέσα μας και δεν θα επιτρέπαμε λόγο κατακρίσεως να εκφέρει το στόμα μας.

Όπως βλέπετε  δυστυχώς χρησιμοποιώ το ΑΝ μπροστά. Γιατί?

Το χρησιμοποιώ το ΑΝ,  γιατί μείναμε στα λόγια. Αυτό άλλωστε το δείχνουν οι πράξεις μας.

Πως όμως το πετύχαμε αυτό?

Εγκαταλείψαμε το πατρικό μας σπίτι, απομακρυνθήκαμε από Αυτόν, το Θεό και Δημιουργό μας, αποκρούσαμε την πατρική Του Αγάπη. Έτσι γίναμε δυστυχισμένα πλάσματα, γιατί η προϋπόθεση για την Ευτυχία είναι η απεριόριστη Αγάπη Του.

Η έλλειψη αγάπης σημαίνει έλλειψη ευτυχίας. Σημαίνει σκοτισμένο πνεύμα, άγνοια, αδυναμία και έλλειψη ελευθερίας. Γιατί τότε ο άνθρωπος δεν αναγνωρίζει Αυτον, το Θεό και Δημιουργό του, και δεν παίρνει το δρόμο που οδηγεί κοντά Του. Όμως μόνο η ένωση μαζί Του μπορεί να ξαναδώσει την ευδαιμονία.

Για να πραγματοποιήσουμε  αυτήν την ένωση είμαστε στη Γη. Οφείλουμε να ξαναβρούμε την τελειότητα την οποία χάσαμε εκούσια κάποτε, οφείλουμε να μεταμορφωθούμε  πάλι σε αγάπη, η οποία ήταν η αρχική μας υπόσταση.

Με αυτή τη μεταμόρφωση θα κατορθώσουμε  να επανασυνδεθούμε μαζί Του. Θα μπορούμε  τότε να δίνουμε οι ίδιοι αγάπη και να τη λαμβάνουμε  απεριόριστα. Θα μπορούμε  να εισέλθουμε  στην αληθινή ζωή που διαρκεί αιώνια. Θα είμαστε τέλειοι και γι’ αυτό απεριόριστα μακάριοι.

Και μετά από όλα αυτά δημιουργείται ένα άλλο ερώτημα.

Ποιος θα τα ακούσει και ποιος θα τα κάνει πράξη?

Δυστυχώς, εμείς οι «χριστιανοί» με τη λειψή καρδιά κλείνουμε τα μάτια και τα αφτιά μας στο θαύμα της Αγάπης Του. Πιστεύουμε πως δεν μας αφορούν όλα  αυτά, πως δεν έχουν να κάνουν άμεσα με τη ζωή μας ή τα θεωρούμε «συντηρητικές» νοοτροπίες στερούμενες «οράματος» «προόδου». Φοβόμαστε, ακόμη, μήπως και μας κάνει «ευάλωτους» η Αγάπη κι έτσι σφαλίζουμε την καρδιά μας να μη «μαλακώσει» επικίνδυνα. Θέτουμε περιορισμούς στην προσφερόμενη αγάπη. Λέμε «έως εδώ!» και χαράζουμε τα όρια. Ύστερα αναζητούμε την ευτυχία σε λανθασμένα μονοπάτια ματώνοντας τα πόδια μας στ’ αγκάθια της αμαρτίας.

Όμως, εκεί στο περιθώριο της ζωής μας, ο Κύριος στέκει και καρτερικά προσμένει σαν σπαχνικός πατέρας. Μας χαρίζει χιλιάδες ευκαιρίες για αλλαγή, καθημερινά, κάθε στιγμή. Είναι έτοιμος να μας δει να πέφτουμε και να ξανασηκωνόμαστε αμέτρητες φορές και να μας συγχωρήσει ξανά και ξανά και ξανά, έως το τέρμα της ζωή μας.  Δεν βιάζεται, ούτε μας εκβιάζει, «αργά βαδίζει». Περιμένει καρτερικά μέχρι τη στιγμή που ελεύθερα, ατόφυα και χωρίς ανταλλάγματα θα Τον ποθήσουμε. Είναι τόση η Αγάπη Του που μπορεί να συγχωρήσει τα πάντα. Δεν κλείνει την πόρτα σε κανέναν, δεν αρνείται την Αγάπη Του ούτε στον πιο αμαρτωλό!

Αν γνωρίζαμε απόλυτα τι θα πει πραγματική αγάπη θα τη ζούσαμε όπως την περιέγραψε ο θείος Παύλος στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή του:

    «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΤΑΝΤΑ ΒΙΟΣ ΑΒΙΩΤΟΣ

Ο κάθε άνθρωπος, κάποια στιγμή της ζωής του θα βρεθεί μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου θα κληθεί να επιλέξει τον ένα απ’ τους δύο δρόμους. Ή τον ευρύχωρο δρόμο της αμαρτίας, ο οποίος δεν χρειάζεται κανέναν απολύτως κόπο, αφού άλλωστε είναι κατηφορικός (που όμως οδηγεί μετά βεβαιότητος στην καταστροφή), ή θα επιλέξει συνειδητά τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο της τελικής νίκης. Μάλλον το κακοτράχαλο μονοπάτι, που φυσικά μπροστά βαδίζει ο ίδιος ο Κύριος και που μας κρατά από το χέρι, οδηγώντας μας στη Βασιλεία Του!

Η αλήθεια είναι ότι  η οδός είναι ανηφορική και δύσκολη. Ποιος είπε όμως ότι μέσα στους κόπους και μέσα στις θυσίες, απουσιάζει η ομορφιά και λείπει η ευτυχία;

Ο Σταυρός του Χριστού μας διδάσκει μια μεγάλη αλήθεια. Ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι εύκολη. Ότι κρύβει διωγμό. Απόρριψη. Κόπο και λύπη κατά κόσμο.

Η μεγαλύτερη αλήθεια που έχει ειπωθεί ποτέ είναι φυσικά η αλήθεια που ήρθε και είπε ο Ιησούς Χριστός, ότι δηλαδή, αυτός ο κόσμος είναι ψεύτικος και ότι πρέπει να φύγουμε και να πάμε στην βασιλεία Του που είναι στους Ουρανούς.

Όταν λες την αλήθεια στην αρχή θα σε πούνε γραφικό και μετά επικίνδυνο και μετά θα θέλουν να σε ξεπαστρέψουν. Στην ουσία διαλέγεις στρατόπεδο. Θα είσαι με το Χριστό ή με τον διάβολο;

Όταν είσαι με το Χριστό, τότε αυτόματα είσαι σε κόντρα με το κατεστημένο και ο κόσμος θα σε μισήσει, γιατί θα είσαι διαφορετικός. Θα πολεμηθείς άγρια και θα σε χλευάσουν, ακόμα κι αν δεν  πεις κάτι, μόνο με τον τρόπο  που θα ζεις και θα υπάρχεις μέσα στον κόσμο και για τη συμπεριφορά, που ορίζει ο Χριστός, δεν θα σε χωνεύουν.

Ας αφήσουμε όμως το τι λένε οι άλλοι και να δούμε εμείς τι κάνουμε.

Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλαδή χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύ δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα.

Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιο του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ’ όλα. Μέσα στον Χριστό υπάρχει η αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη και η πνευματική χαρά που είναι και οι δυο γλυκές όταν γίνονται στο όνομα του Χριστού.

Ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Πάει, τελείωσε. Αν δε βλέπεις το Χριστό σε όλα σου τα έργα και τις σκέψεις, είσαι χωρίς Χριστό.

Ζωή χωρίς Χριστό δεν αντέχεται. Δεν παλεύεται με τίποτα. Ζωή χωρίς Χριστό σημαίνει πως μετά το θάνατο, χάνεσαι.

Άμα νιώσεις το χάδι το θεϊκό μέσα σου, πείθεσαι. Μαλακώνει η ψυχή. Γαληνεύει η καρδιά. Ζωή με το Χριστό σημαίνει πως θα έχεις τη δυνατότητα να σβήσεις τους λεκέδες της ψυχής σου και να λάμψεις με αιώνιες προοπτικές.

Ζωή με το Χριστό σημαίνει πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ζωή με το Χριστό σημαίνει μετοχή στην αθανασία, στο γλυκό ολοκληρωτικό δόσιμο και δέσιμο μαζί του. Ζωή με το Χριστό σημαίνει ζεστή αγκαλιά σε όλους τους γύρω σου ανθρώπους. Σημαίνει πράγματα που ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα δεν έχεις φανταστεί.

Ο Χριστός δεν θέλει μοιρολάτρες δεν θέλει κακομοίρηδες , θέλει μαχητές. Η Έξοδος απ’ τον κόσμο αυτό για όποιον θέλει να την πετύχει και να γυρίσει πίσω στον πραγματικό κόσμο προβλέπει μεγάλο αγώνα από εμάς , από τον κάθε έναν από εμάς.

Ο Χριστός μάλιστα ξεκαθαρίζει στο Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο Ιω. 15,5 χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.

Χωρίς εμένα, λέει ο Χριστός, κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κάθε δύναμη και κάθε εξουσία εκπορεύεται από Εκείνον. Εμείς τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας και ακριβώς αυτό, το να δεχτεί και να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι καμία εξουσία δεν έχει, λέγεται ταπείνωση.

Άρα, αφού μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως, πώς εμείς θα δώσουμε αγώνα για να βγούμε από εδώ μέσα ; Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιλέγουμε.

ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΤΟ ΨΕΜΑ ;

ΤΗΝ ΑΠΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΥΤΟΥ  Η ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟ;

ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ Η ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ;

Ο Χριστός δεν μας επαναπαύει ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Δεν μας χαϊδεύει τα αυτιά γιατί μας αγαπάει και μας θέλει κοντά Του. Δεν μας λέει όλα είναι καλά.

Ο Ιησούς Χριστός, ήρθε και έρχεται και είναι συνεχώς μαζί μας και ανάμεσα μας, για να μας καλέσει όλους στην  Μετάνοια και στην Σωτηρία, δίδοντας  μας την δυνατότητα να έχουμε την Ευλογία της Ουρανίου Κληρονομίας Του. Θα πρέπει να μάθουμε στην ζωή μας να λέμε το «Κύριε Ελέησον» και να αναγνωρίζουμε το ποιος είναι ο αληθινός Κύριος και ο Δημιουργός των πάντων. Έρχονται συνεχώς πολλοί αφελείς, οι οποίοι τυφλωμένοι από τα πάθη και τις αδυναμίες τους και γεμάτοι εγωισμό και έπαρσή, και διαλαλούν ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι όλα επάνω στον κόσμο είναι τυχαία, με αποτέλεσμα  αυτά τα μηνύματα, να εισέρχονται στα παιδιά μας, στις οικογένειες μας, στις κοινωνίες μας, έχοντας ως αποτέλεσμα την αύξηση των εγκλημάτων και των ανομιών των ανθρώπων, καθώς επίσης  και την  ισοπέδωση των ιδανικών και των αξιών του καθενός. Η Πίστη για την ζωή του ανθρώπου είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, γιατί  αυτός που πιστεύει ειλικρινά,  μπορεί να ζει μέσα στο πλήρωμα της δημιουργίας. Η ζωή του ανθρώπου δεν πρέπει να είναι ένα πείραμα, αλλά ένα γεγονός δυναμικό και μία πορεία, η οποία συνεχίζεται και μετά τον θάνατο, τον οποίο κατήργησε ο Κύριος με τον δικό Του θάνατο.

Τον Ιησού Χριστό και ότι γράψαμε παραπάνω οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να τα  εκδηλώσουν  και να τα κατανοήσουν με το μυαλό. Αυτό δεν γίνεται. Αυτό δεν γίνεται γιατί μόνο η καρδιά τα κατανοεί.

Για  να κατανοήσει η καρδιά τον Ιησού Χριστό  αυτό θα το πετύχει ο άνθρωπος μόνο εάν καταφέρει να ελευθερωθεί.

Μέσα μας κατοικεί ένα θηρίο, ένας βασανιστής. Είναι ο παλιός εαυτός μας. Αν δεν τον απορρίψουμε, δεν τον νικήσουμε, δεν θα ελευθερωθούμε.

Θα είμαστε πάντα αιχμάλωτοι του διαβόλου και αυτό γίνεται  από δική μας επιλογή και όχι με την βία.

Τα λόγια του θεού είναι για να τα ζούμε, όχι μόνο για να τα κηρύττουμε. Οι υποσχέσεις του Θεού είναι για να τις πιστεύουμε, όχι για να τις αναλύουμε. Τα έργα του Κυρίου για να τα μιμούμαστε, όχι για να τα αναλύουμε.

Αναρωτηθήκαμε ποτέ από πού ερχόμαστε και που πάμε;

Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Με την γέννηση μας , αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε.  Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Ναι, αυτή είναι η αλήθεια. Είτε μας αρέσει είτε όχι.  Η παρουσία μας στην εδώ ζωή είναι εφήμερη και κανένας δεν γνωρίζει το χρονικό διάστημα που θα μείνουμε σε αυτήν την ζωή. Με την γέννηση μας, αρχίζει και η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε ζωή την ύλη. Κάθε στιγμή γεννιόμαστε. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Ζούμε, πεθαίνουμε, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή.

Αυτή λοιπόν η  ζωή  χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή αλλά κόλαση.

Για να ζήσει ο άνθρωπος σε αυτήν την ζωή χρειάζεται τον Χριστό, γιατί πώς να το κάνουμε. Όταν έρθει ο Χριστός στον άνθρωπο, όταν έρθει στην ψυχή μας, όταν πάει στον άνθρωπο ο Χριστός, όταν μπει στην ψυχή, η ψυχή γίνεται αλλιώς.

Γίνετε πιο όμορφη  γιατί φεύγει από την ψυχή ο διάβολος και έρχεται ο ίδιος ο Χριστός.

Τώρα μπορεί να ρωτήσει κάποιος και να μου πει. Απόδειξε μου ότι υπάρχει  ο διάβολος και ο Χριστός.

Εγώ θα του πω.

Απόδειξε μου ότι δεν υπάρχει ο διάβολος και ο Χριστός. Εάν το καταφέρεις αυτό τότε με κέρδισες.

Υπάρχει ο σατανάς, υπάρχει η κόλαση, υπάρχει ο θάνατος. Όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν. Είναι το άλλο μέρος, το κακό, είναι το σκοτάδι, είναι όλα του σκοταδιού.

Αυτή είναι ζωή χωρίς  Χριστό.

Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν’ αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό απαλλάσσεται απ’ το διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο.

Ξέρεις κάτι;

Μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάνεις θάματα, κι εσύ βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία.  Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις, το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα είναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε κοντά μας  αυτούς που δεν το ξέρουν, μπορεί να μας ακούσουν.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ