ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΙΜΑΙ ;

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Όλοι νομίζω παραδεχόμαστε πως η απόκλιση μεταξύ λόγων και έργων δεν είναι κι ότι καλύτερο. Κανένας μας δεν είναι τέλειος, κανένας μας αναμάρτητος. Αυτό που έχει σημασία, όμως, και κάνει τη διαφορά, είναι η φιλότιμη κι ειλικρινής προσπάθεια. Ας πέφτουμε, δεν πειράζει. Αρκεί να σηκωνόμαστε πάλι με υπομονή και ήρεμη επιμονή, χωρίς απογοητεύσεις, απελπισίες και καταθλίψεις.

Για να είναι βέβαια ειλικρινής η προσπάθειά μας, το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να γνωρίσουμε καλά τι θα πει να είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός. Φαντάζεστε να λέει κάποιος πως είναι ποδοσφαιριστής, κι όταν τον ρωτήσει κανείς τι σχήμα έχει η μπάλα να πει: «ξέρω ’γω… τετράγωνο;». Για να μην βρεθούμε σε αυτήν τη δύσκολη θέση, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε παραδείγματα  μέσα από την ίδια τη ζωή.

Βλέπετε, διαβάζοντας αποκλειστικά και μόνο το Ευαγγέλιο μπορεί να μπερδευτούμε και να αρχίσουμε να παρεξηγούμε πράγματα. Έχουμε πολλές φορές οι άνθρωποι έναν τρόπο να ερμηνεύουμε τα λόγια, ακόμα και τα πιο ξεκάθαρα, όπως μας καπνίσει κι όπως μας βολεύει.

Μερικοί άνθρωποι μπορούν και είναι τόσο εγωϊστές!  Μερικοί άνθρωποι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και αυτάρεσκοι. Κατ’ αρχήν θα σου πουν – αν τους αφήσεις – την λεπτομερή ιστορία της ζωής τους  και μετά όλα τα τελευταία κουτσομπολιά για τον Ιερέα Χ, τον Επίσκοπο Ψ, και την Εκκλησία Ω. Ακόμα και αν δεν γνωρίζουν την αλφαβήτα της παιδικής Πίστης.  Αλλά το θέμα είναι, πως η Χριστιανοσύνη (και αυτό ακριβώς είμαστε), δεν έχει να κάνει με τίποτα από τα παραπάνω.  Αν δεν έχεις επαφή με την πραγματικότητα, τότε δεν θα μάθεις ποτέ για πραγματικά θέματα.

Η Εκκλησιαστική ζωή έχει να κάνει με την δέσμευση, το μόνο πράγμα που λείπει τόσο πολύ από την σημερινή χλιαρή, αδιάφορη Βρετανική κουλτούρα. Το να είσαι Χριστιανός (και σας υπενθυμίζω πως αυτό και μόνο σημαίνει η λέξη «Ορθόδοξος») είναι πολύ δύσκολο. Κανένας, από τον Χριστό και μετά, δεν είπε ποτέ κάτι διαφορετικό. Χωρίς δέσμευση, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να παραμείνουμε Ορθόδοξοι. Το να είσαι Χριστιανός έχει να κάνει με το να αγαπάς τον Θεό, και τον πλησίον. Αν δεν είμαστε έτοιμοι τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να το κάνουμε αυτό, τότε δεν έχει κανένα νόημα. Δυστυχώς , ορισμένοι άνθρωποι νομίζουν πως το να είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός (ναι, το ξέρω πως είναι ταυτόσημες αυτές οι λέξεις)  δεν έχει να κάνει με το να αγαπάς τον Θεό και τον πλησίον σου. Νομίζουν πως είναι μόνο να διαβάζεις βιβλία, να έχεις απόψεις, να καταδικάζεις άλλους, να τρως περίεργα φαγητά, να μην είσαι ανεκτικός , η να ντύνεσαι περίεργα. Ο Κύριός μας, δεν είπε ποτέ τίποτα από αυτά. Είπε: «Ιδού, εντολήν καινήν δίδωμι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους»

Είναι γεγονός, πως όλοι οι Χριστιανοί ήταν κάποτε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να το αντέξουν και εξέπεσαν. Η Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη δεν είναι απλά το να γίνεις δεκτός στην Εκκλησία και μετά να πεις «Αυτό είναι, το έκανα».  Έχει να κάνει με το να εισέλθεις στην Αρένα, έχει να κάνει με το να μείνεις επάνω στον Σταυρό. Πολύ συχνά έχω ακούσει από Αγγλικανούς : «Ξέρω πως η Ορθοδοξία είναι η αλήθεια, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω». Υποθέτω πως ο λόγος αυτός τουλάχιστον έχει την αρετή της ειλικρίνειας . Πάντοτε αναπολώ τα λόγια του Δίκαιου ιερέως, Κλήμεντα Αλεξάνδρειας , του 3ου αιώνα: «Αν κάποιος δεν έχει στεφθεί με το μαρτύριο, τουλάχιστον ας προσέξει να μην απομακρυνθεί από εκείνους που έχουν».

Η λύση είναι να διαβάσει κανείς το Ευαγγέλιο του Αγ. Ιωάννη και να καθιερώσει την συστηματική προσευχή. «Η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται» λέει το ευαγγέλιο.

Δυστυχώς πολλοί από εμάς λέμε ότι είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι αλλά δεν γνωρίζουμε τι είναι ορθοδοξία.

Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια. Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια. Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος.

Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς. Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.

Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται. Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.

Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο “Ημερολόγιο της ευτυχίας” του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός “σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες”. Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.

Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό. Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση. Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιο Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.

Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή. Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί. Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τ’ αληθινά, τ’ ατόφια, τα ταπεινά.

Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν’ αγαπάμε. Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν’ αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.

Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν’ αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

Μετά από όλα αυτά που διάβασες  μπορείς εάν στο επιτρέπει ο εγωισμός σου να καταλάβεις  και να κατανοήσεις τι είναι ορθοδοξία και να θέσεις στον εαυτό σου το ερώτημα.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΙΜΑΙ;

Εσύ θα δώσεις την απάντηση στον εαυτό σου.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Στην εποχή μας συνήθως πετυχημένοι άνθρωποι θεωρούνται εκείνοι που έχουν βάλει υψηλούς στόχους στη ζωή τους και τους έχουν κατακτήσει. Ακόμη πετυχημένοι  θεωρούνται όσοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουν πλούτη, αναγνωρισημότητα και δόξα επίγεια. Κι όμως όλοι αυτοί μετά το θάνατό τους ξεχνιούνται. Εν αντιθέσει με αυτούς υπάρχει ένα πρόσωπο που γεννήθηκε χωρίς να έχει υψηλούς στόχους στη ζωή του, χωρίς να έχει πλούτη και δόξα επίγεια. Τούτο το πρόσωπο τιμάμε σήμερα και θα το τιμάμε αιωνίως, διότι έχει ξεχωριστή θέση στην εκκλησία μας και στην καρδιά μας. Το γλυκύτατο πρόσωπο της Παντανάσσης Μαριάμ, της οποίας την κοίμηση εορτάζουμε.

Είναι χιλιοειπωμένο και μυριογραμμένο ότι, η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ονομάζεται και «Πάσχα του καλοκαιριού». Γιατί όμως; έχει σίγουρα τις ομοιότητες της με αυτό που ζήσαμε προ μηνών. Πάσχα σημαίνει (ως γνωστό) πέρασμα. Είναι δηλαδή η γιορτή, άλλη μια ευκαιρία να ανανεώσουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις, ώστε να τολμήσουμε την φυγή μας από τα μίζερα και χαμερπή και να καταφύγουμε στα χαρούμενα και αισιόδοξα. Χωρίς αυτό να φέρει τον ωχαδελφισμό, την παραίτηση, την μοιρολατρία ή την απογοήτευση.

Δεν είμαστε οι χαζοχαρούμενοι της κοινωνίας, αλλά οι ελπιδοφόροι της Εκκλησίας. Ποιές είναι οι ομοιότητες των δύο περασμάτων;

Και τα δύο έχουν ανάλογη νηστεία, ως μέσον εγκράτειας και ποτέ ως βασανιστήριο και αφορμή να καταστήσουμε πεινασμένους τους χριστιανούς. Το μέτρο στα φαγητά, θα είναι αφορμή να βάλουμε μέτρο, μέχρι εκμηδενισμού, στις αστοχίες, μας και στις αδυναμίες μας, μία απ΄αυτές μπορεί να είναι και το φαγητό, πρώτα ως ποσότητα και ύστερα ως ποιότητα.

Στην Εκκλησία ο θάνατος γίνεται πανηγύρι. Δεν λέγεται θάνατος ή τελευτή. Αποκαλείται «Κοίμηση». Δεν εξαντλούνται τα πάντα στο εδώ και τώρα. Υπάρχει το γεγονός της μετά του τάφου η αιώνια ζωή. Ο Χριστιανός πιστεύει ότι κοιμάται προσωρινώς, για να ξυπνήσει στην αιωνιότητα. Ο θάνατος, με την Ανάσταση του Χριστού, γίνεται ένας μεγάλος ύπνος. Αυτό το πανηγύρι, την ελπίδα της αιώνιας βασιλείας, την αγάπη μας στην Παναγία Μητέρα όλων μας, θα δούμε και μέσα από αυτή την παρουσίαση μας, τιμώντας την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι μια Θεομητορική εορτή των Χριστιανικών Εκκλησιών, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου. Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και “Πάσχα του καλοκαιριού”.

Στις 15 Αυγούστου χιλιάδες πιστοί με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας για να μαρτυρήσουν τη πίστη τους στο πρόσωπο της Μητέρας του Θεανθρώπου και να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της για τη σωτηρία της ψυχής τους, αφού, σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση η Παναγία λίγο πριν τη μετάστασή της στους Ουρανούς υποσχέθηκε ότι δεν θα σταματήσει να φροντίζει για όλον τον κόσμο και θα γίνει η μεσίτρια στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Η Παναγία ήρθε σε αυτήν τη ζωή χωρίς να έχει δικούς της στόχους και δικό της θέλημα.  Η Παναγία δεν έζησε μια ζωή άνεσης και καλοπέρασης, αλλά έζησε μέσα στην φτώχεια, στην αφάνεια, με  προσευχή, με διωγμό.Επίσης έζησε έχοντας ως βίωμά της τον πόνο διότι είδε να καταδιώκουν τον Υιό της ο Ηρώδης, οι αρχιερείς, οι γραμματείς οι Φαρισαίοι, ακόμη και οι πατριώτες του οι Ναζαρηνοί.

   Όμως ο μεγαλύτερος πόνος για την Παναγία μας ο οποίος διεπέρασε την καρδιά της ως ρομφαία ήταν εκείνος που εβίωσε όταν είδε τον Υιό της στο σταυρό. Αξίζει δε να τονιστεί ότι όλους αυτούς τους πόνους η Παρθενομήτωρ τους αντιμετώπισε χωρίς γογγυσμούς, αλλά με μεγάλη υπομονή και ακακία.

Η Παναγία μας υπενθυμίζει με την Κοίμηση Της ότι, εκεί που φαίνεται ότι υπάρχει και μας περιμένει ένα τέλος, στήν ουσία βιώνουμε μια αρχή, χαρμόσυνη και αιώνια. Καλό δεκαπενταύγουστο λοιπόν, καλή Παναγιά!

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΙ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ;

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Όσο και “σπουδαίος” να είσαι από θεωρητικές καταρτίσεις, θα διαπιστώσεις στη καθημερινότητά σου ότι είναι πολύ δύσκολες οι διαπροσωπικές σχέσεις.

Αυτά που τώρα τελευταία με απασχολούν παρατηρώντας τον εαυτό μου και την συμπεριφορά των άλλων, είναι πως η ζωή μας διαδραματίζεται σαν να είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια αίθουσα δικαστηρίου.  Κρίνουμε και τον εαυτό μας και τους γύρω μας λες και είμαστε Δικαστές, Εισαγγελείς, Δικηγόροι της Υπεράσπισης, ένορκοι, ακροατήριο! Αλλάζουμε τους ρόλους, όμως δεν αλλάζουμε την συνθήκες που καθορίζουν την κατάσταση. Φοβάμαι πως έχουμε τόσο πολύ συνηθίσει σε αυτή την ατμόσφαιρα της “αίθουσας”, που ζούμε σαν το καναρίνι στο κλουβί, πετάμε ανάλογα με το χώρο που μας αφήνουν τα κάγκελα που μας περικυκλώνουν!

Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώσαμε ενδέχεται να έχει γίνει δεύτερη φύση μας, και έτσι ακολουθώντας το δρόμο του “Λάθος / Σωστό”, σκεπτόμενοι το “Καλό / Κακό”, καταλήξαμε στην απόφαση: “Ένοχος / Αθώος”! Και αναρωτιέμαι: Που είναι η Αγάπη; Που είναι η Ελευθερία; Που είναι η Αποδοχή; Εδώ αρχίζει και δημιουργείται σύγχυση… Ο νους κάνει το παιχνίδι του. Αλλάζει τις θέσεις ανάλογα,  πότε βοηθάει την Υπεράσπιση, πότε το Κατηγορητήριο και άλλοτε το Δικαστή! Ανάλογα με τι;… με το συμφέρον σου!

Η αγάπη κρύφτηκε και την έχουν κρύψει  το συμφέρον και ο εγωισμός.

Ζωή σε νευρική κρίση, καθημερινότητα στο άγχος, ανθρώπινες σχέσεις στο κόκκινο,  όχι του πάθους αλλά της αγωνίας και του καυγά.

Το μάτι γυαλίζει, όχι από έρωτα αλλά από φθόνο.

Ευγένεια, αγάπη, χαμόγελο, αισιοδοξία, ελπίδα, υλικά σε έλλειψη και η συνταγή της ζωής πικρή.

Βγαίνω από το σπίτι πολύ πριν χαράξει η ημέρα.

Συνεχώς αναρωτιέμαι, πού είναι η ευγένεια, που χάθηκε η αγάπη.

Στο δρόμο οι περισσότεροι τρέχουν σαν τους κυνηγάνε ή σαν να κυνηγάνε εκείνοι κάτι που νιώθουν πως δεν θα προλάβουν.

Το κεφάλι κάτω, ακουστικά στα αυτιά, βήμα γοργό, ανάσα αγχωτική , επαφή με το περιβάλλον μηδέν.

Αν διακόψεις απότομα την πορεία τους για μια ευγενική απορία, το βλέμμα τους καρφώνεται πάνω σου σαν είσαι απειλή.

Αν χαμογελάσεις σε κάποιον ή μοιραστείς μια καλημέρα, «κρίμα το παιδί, θα τα έχει χάσει».

Νωρίς το πρωί πρώτος στο φανάρι. Μαζί με το πράσινο η κόρνα του οδηγού πίσω από εμένα συνοδευμένη με βρισιά. Και να σε κοιτά αν θα αντιδράσεις για να συνεχίσει.

Εσύ θα τα πληρώσεις όλα, για τη δουλειά, για τα λεφτά, για την  οικογένεια.

Κόσμος που παραμιλά και περιμένει την αφορμή να καυγαδίσει. Μια κοινωνία στην άκρη του γκρεμού, με τη βία έτοιμη να ξεσπάσει σε κάθε στιγμή.

Μια κοινωνία που λείπει η αγάπη. Όχι μόνο προς τον άλλον αλλά  πρώτα  προς στον εαυτό μας. Δεν είναι εγωιστικό. Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, αν δεν τον σέβεσαι, σώμα και πνεύμα, πώς θα αγαπήσεις και θα σεβαστείς τους άλλους;

Η κρίση έβγαλε το κακό μας εαυτό ή τον πραγματικό μας εαυτό;… Δεν ξέρω. Αυτό που νιώθω είναι πως δεν αγαπάμε.

Συμπαθούμε, έχοντας το συμφέρον στο μυαλό. Ακόμα και όταν δίνουμε την αγάπη μας,  βάζουμε τη ζυγαριά δίπλα για το πόσο θα πάρουμε πίσω.

Τελικά στην σημερινή Ελλάδα αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και έχει χαθεί η ανθρωπιά .

Κοιτώντας γύρω μου βλέπω να επικρατεί το ψέμα, η δειλία, ο εγωισμός, η αχαριστία , η φιλοχρηματία και ένα σωρό άλλα πάθη που κρίνω σκόπιμο να μην τα απαριθμήσω ένα   ένα γιατί όλα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Που είναι το Φως στην σημερινή Ελλάδα; Που είναι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες με Φως και Αγάπη για τον συνάνθρωπο; Θα μου πείτε, υπάρχουν;  Προσωπικά πιστεύω ότι ναι υπάρχουν, μπορεί να είναι λίγοι, αλλά υπάρχουν. Μήπως πρέπει να βγούν από την αφάνεια,  να εκδηλώσουν πιο φανερά και θαρραλέα την καλοσύνη και την ανθρωπιά τους.  Να μπουν εμπόδιο στην επέλαση του “κακού εαυτού” κάποιων άλλων;  Ας μην ξεχνάμε ότι :  ” Μια στιγμή αγάπης μπορεί να κάνει τον κόσμο τέλειο”.

Και εδώ δημιουργείται ένα ερώτημα.

Μας αξίζει να ζούμε μέσα στην κακία, στην μιζέρια, στον ανταγωνισμό, στην έλλειψη,  στον εγωισμό  και στο “για όλα φταίνε οι άλλοι” ;

‘Η μας αξίζει να γευτούμε τους καρπούς της Αγάπης, της Ευγνωμοσύνης, της Καλοσύνης, της Χαράς, που θα ευφράνουν την ψυχή μας και θα μας κάνουν να πετάξουμε στα Ουράνια;

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΜΗΝ ΠΟΛΕΜΑΣ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΣΟΥ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Ορισμένοι  Έλληνες της δικής μας γενιάς, άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι εσκεμμένα, στην προσπάθειά τους να «επανελληνίσουν» (όπως λένε) τους Έλληνες, δηλαδή να τους επαναφέρουν στη θρησκεία των αρχαίων, κάνουν ότι μπορούν για να πλήξουν τον Χριστιανισμό και κατ’ επέκταση την Ορθοδοξία. Κοντολογίς, έχουν την αίσθηση ότι με όλα όσα λέγουν ή πράττουν θα «γκρεμίσουν» τον Χριστό από τα σύννεφα και στη θέση Του θα επιχειρήσουν να βάλουν κάποιον άλλο θεό.

Εδώ διάβασε τι  μας λέει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφ 18  για όποιον σκανδαλίσει, ανεξάρτητα εάν είναι κληρικός η λαϊκός. Ο πέλεκυς και στις δυο περιπτώσεις θα είναι ο ίδιος.

1 Eκείνη την ώρα πλησίασαν τον Iησού οι μαθητές λέγοντάς του: Ποιος είναι άραγε ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών;

2 Tότε ο Iησούς φώναξε κοντά του ένα παιδάκι, το έστησε ανάμεσά τους

 3 και είπε: Πραγματικά, σας λέω, αν δεν αλλάξετε τον τρόπο που σκέφτεστε και δε γίνετε σαν τα παιδιά, δε θα μπείτε στη βασιλεία των ουρανών.

4 Eπομένως, όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του σαν και τούτο το παιδάκι, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών.

5 Kαι όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδάκι στ’ όνομά μου, εμένα δέχεται.

6 Όποιος όμως σκανδαλίσει ένα από τα μικρά αυτά παιδιά, που πιστεύουν σ’ εμένα, του συμφέρει να κρεμαστεί στο σβέρκο του μια μεγάλη μυλόπετρα και να καταποντιστεί στ’ ανοιχτά της θάλασσας.

7 Aλίμονο στον κόσμο εξαιτίας των σκανδάλων, γιατί είναι αναπόφευκτο να έρθουν τα σκάνδαλα. Mα αλίμονο στον άνθρωπο εκείνο, μέσω του οποίου έρχεται το σκάνδαλο.

8 Aν, λοιπόν, το χέρι σου ή το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόψε τα και πέταξέ τα από πάνω σου. Eίναι προτιμότερο για σένα να μπεις στην αιώνια ζωή κουτσός ή κουλός, παρά να πεταχτείς στην αιώνια φωτιά έχοντας δύο χέρια ή δύο πόδια.

9 Kι αν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλε το και πέταξέ το από πάνω σου. Eίναι προτιμότερο για σένα να μπεις στην αιώνια ζωή μονόφθαλμος, παρά να πεταχτείς στη γέεννα της φωτιάς έχοντας δύο μάτια.

10 Προσέχετε μην καταφρονήσετε έναν απ’ αυτούς τους μικρούς, γιατί σας βεβαιώνω πως οι άγγελοί τους στους ουρανούς βλέπουν συνεχώς το πρόσωπο του Πατέρα μου του ουράνιου.

Μικρό παιδάκι, πόσο με βοηθούσε που πήγαινα στην Εκκλησία! Είχαμε καλό δάσκαλο στο Δημοτικό και μας βοηθούσε και αυτός. Μας μάθαινε εθνικά άσματα και εκκλησιαστικούς ύμνους. Στην Εκκλησία τις Κυριακές ψάλλαμε την Δοξολογία, «Ταις πρεσβείαις….», «Άγιος ο Θεός», το Χερουβικό.

Παλιά, η Εκκλησία ήταν δίπλα στο σχολείο και παίζαμε γύρω από την Εκκλησία, στην αυλή της. Μας πήγαιναν στην Εκκλησία οι δάσκαλοι στις γιορτές, και ας χάναμε κανένα μάθημα. Προτιμούσε ο δάσκαλος να χάσει μια ώρα, για να λειτουργηθούν τα παιδιά. Έτσι τα παιδιά διδάσκονταν, αγιάζονταν, γίνονταν αρνάκια.

Βλέπω σήμερα που απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία, πως έχουν αγριέψει! Ενώ στην Εκκλησία το παιδάκι θα ηρεμήσει, θα γίνει καλό παιδί, γιατί δέχεται την ευλογία του Θεού, αγιάζεται. Δεν τα αφήνουν να πηγαίνουν στην Εκκλησία, για να μην επηρεασθούν από τα πνευματικά! Από τις άλλες ανοησίες όχι μόνον δεν τα απομακρύνουν, αλλά τους τις διδάσκουν κιόλας! Μα δεν καταλαβαίνουν ότι τα παιδάκια, αν επηρεασθούν, ας υποθέσουμε, από την Εκκλησία, από την θρησκεία, στο κάτω-κάτω δεν θα κάνουν αταξίες, θα είναι φρόνιμα, θα έχουν επιμέλεια στα μαθήματά τους, δεν θα είναι ζαλισμένα όπως τώρα. Μέχρι να μεγαλώσουν, και στα θέματα τα εθνικά θα είναι σωστά τοποθετημένα, δεν θα μπλέξουν με παρέες, με ναρκωτικά, να αχρηστευθούν. Όλα αυτά δεν θα είναι μια προϋπόθεση να γίνουν καλοί άνθρωποι; Αυτό τουλάχιστον δεν το αναγνωρίζουν; Δεν το σέβονται;

Αλλά σκοπός τους τώρα είναι να απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία. Τα δηλητηριάζουν, τα μολύνουν με διάφορες θεωρίες, κλονίζουν την πίστη τους. Τα εμποδίζουν από το καλό, για να τα αχρηστέψουν. Τα καταστρέφουν από μικρά. Και τα παιδάκια, φυσικά, από αρνάκια γίνονται κατσικάκια. Αρχίζουν μετά να χτυπούν άσχημα και τους γονείς τους και τους δασκάλους και αυτούς που τα κυβερνούν. Τα κάνουν όλα άνω-κάτω· συλλαλητήρια, καταλήψεις, αποχή από τα μαθήματα. Και τελικά, όταν φθάνουν να ξεκοιλιάσουν αυτούς που τα κυβερνούν, τότε θα βάλουν και αυτοί μυαλό.

Στο στόχο μπήκε η αργία της Κυριακής! Δοκιμάστηκε όμως και στο παρελθόν και δεν περπάτησε. Δεν ωφέλησε. Εφαρμόστηκε πιλοτικά και γενικά και δεν οδήγησε πουθενά! Χάλασε τις αγορές και τις ψυχές. Έβλαψε τη ζωή και το ρυθμό των Οικογενειών. Αντέδρασαν φορείς και εργαζόμενοι. Βγήκαν στο δρόμο οι άνθρωποι. Άσχετοι θρησκευτικά είπαν ότι δεν αντέχουμε. Ισοπεδώθηκαν ακόμη περισσότερο τα αλλοπρόσαλλα ωράρια των εργαζομένων. Έκλεισαν πολυκαταστήματα. Πήγε χαμένος και ο διαφημιστικός τηλεοπτικός χρόνος. Και κανένας δεν κατάλαβε τίποτε δυστυχώς. «Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Και συνεχίζουν. Κρίμα! Γιατί το κάνουν αυτό; Την αργία της Κυριακής την προβλέπει ο Λόγος του Θεού. Είναι εντολή Θεού. Το λέγει η Εκκλησία μας. Το συνιστούν οι άγιοι Πατέρες μας. Τη θέσπισε ο άγιος Κωνσταντίνος. Την υπέγραψε με το αίμα του ο άγιος Κοσμάς. Μαρτύρησαν άνθρωποι γι αυτή. Την Κυριακή την αφιερώνουμε στο Θεό, στην Εκκλησία, στην Οικογένεια, στην ψυχή μας. Είναι ανάγκη ψυχής και σώματος η αργία της Κυριακής. Δεν εργαζόμαστε, δεν πουλάμε, δεν αγοράζουμε την Κυριακή.

Ο κόσμος αυτός ωθεί τους πάντες, να βγάζουν συνεχώς, με κάθε τρόπο, τον άσχημο εαυτό τους.

Προσπαθεί να μας αλλάξει και να μας στρέψει ενάντια στην ίδια μας την φύση που είναι η αγάπη.

Με χιλιάδες τρόπους, μας σπρώχνει στο να φερόμαστε στους άλλους, όχι όπως θα θέλαμε να μας φερθούν εκείνοι, αλλά όπως τυχόν να φέρθηκε κάποιος, άσχημα σε εμάς. Κυριαρχεί η εβραϊκή νοοτροπία του Γιαχβέ της παλιάς διαθήκης, του Διαβόλου: “οφθαλμός αντί οφθαλμού, δόντι αντί δοντιού”. Δικός του είναι άλλωστε ο κόσμος αυτός. Ναι, όμως εμείς δεν ανήκουμε εδώ.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων φέρεται δυστυχώς, από τα μικρότερα πράγματα ως τα μεγαλύτερα, βάση της νοοτροπίας αυτής. Αυτό κάνει πολλούς να στρέφονται απογοητευμένοι, προς την ίδια συμπεριφορά για να νιώσουν ίσως δικαιωμένοι για όσα κάποιοι τους έκαναν, για να επιβιώσουν. Πολλοί άνθρωποι άλλαξαν και έφτασαν από θύματα άλλων, να μετατραπούν σε θύτες.

Υπάρχουν όμως και εκείνες και εκείνοι που δεν άλλαξαν. Αυτοί που απλά υπομένουν, πολλές φορές με δάκρυα, αλλά υπομένουν τον κόσμο αυτό. Υπομένουν κάθε μέρα, πάλι από την αρχή, ξυπνώντας για να πολεμήσουν τους ίδιους δαίμονες που εχθές τους κούρασαν. Ξέρουν ότι ο υπομείνας εις τέλος αυτός θα κερδίσει. Αυτός που δεν θα αλλάξει, αυτός που θα πολεμήσει και θα νικήσει, όπως Νίκησε ο Αρχηγός Τους. Δεν δέχονται να γίνουν ένα με αυτή τη βρωμιά στην οποία ζούν. Ξέρουν τι πάει να πεί πόνος και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μην πληγώσουν κάποιον. Είναι εκείνοι που δεν άλλαξαν για να “επιβιώσουν” κι όμως “επιβιώνουν” χάρη στον Χριστό. Είναι εκείνοι που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στο να βοηθούν τους γύρω τους, δίχως κανείς να το γνωρίζει.

Αντίθετα λοιπόν από τον Γιαχβέ, την νοοτροπία του και τον κόσμο αυτό, ακριβώς απέναντι είναι ο Χριστός, ο οποίος μας δείχνει με το παράδειγμά Του την συγχώρεση και την προσφορά της αγάπης άνευ όρους προς όλους. “Να φέρεστε όπως θέλετε να σας φέρονται μας είπε. Να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο. Όχι ανταπόδοση της κακίας όπως θέλει ο Γιαχβέ Σατανάς. Πάνω στον σταυρό ο Χριστός, τα λόγια που είπε τα έκανε και πράξη. “Πατέρα συγχώρεσέ τους δεν ξέρουν τι κάνουν”, ήταν τα λόγια Του για τους σταυρωτές Του, την στιγμή του τρομερού μαρτυρίου.

Από την μιά λοιπόν είναι ο Χριστός, η Αγάπη, η προσφορά και το Φώς και από την άλλη, η κακιά του Γιαχβέ, ο οποίος υπηρετεί το σκότος. Ο καθένας επιλέγει, είτε τον δρόμο της φύσης της ψυχής του, που θα τον οδηγήσει πίσω στην πηγή του, στον Δημιουργό του ή τον δρόμο της κακίας -τον οποίο εύκολα προσφέρει ο κόσμος αυτός και εύκολα μας οδηγεί ο εγωισμός μας να επιλέξουμε- που θα τον οδηγεί κάθε φορά πιο μακριά από την φύση του, από την καταγωγή του, από το φώς, από τον Δημιουργό του.

Πολλοί σκέφτονται, ότι ακόμη και αν αυτοί φερθούν όμορφα δεν θα κερδίσουν τίποτα. Μα ακριβώς εκεί είναι όλο το νόημα. Να δίνεις για να δίνεις, όχι να δίνεις για να περιμένεις να πάρεις. Αν θέλεις και άλλο λόγο, να το κάνεις για να μην χαθεί η αγάπη φίλε. Να το κάνεις γιατί εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που αναρωτιούνται αν χάθηκε η αγάπη και η ανθρωπιά. Έχουμε άτυπη υποχρέωση να τους δείχνουμε καθημερινά ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Έχουμε πόλεμο και άμαχοι δεν υπάρχουν. Αν το σκεφτούμε λίγο αυτό, ότι γύρω μας ανά πάσα στιγμή υπάρχουν άνθρωποι, ψυχές ζωντανές σαν και εμάς, με τις ίδιες στεναχώριες, τα ίδια προβλήματα, άνθρωποι με συναισθήματα, άνθρωποι που σιωπηλά ζητούν με τον τρόπο τους λίγη αγάπη, τότε ίσως να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στο να αντιληφθούμε τι πάει να πεί αγάπη. Ίσως να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στο φώς.

Ο Ιησούς Χριστός νικά και θα νικήσει. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα για όλους μας.

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

Ό Θεός, πού είναι η αγιότητα καί η τελειότητα μαζί, για να μας κάνει όλους τους ανθρώπους ευτυχισμένους, έβαλε στη ζωή μας ορισμένους νόμους.

Έδωσε στην ψυχή μας ορισμένες ιδιότητες.

Ο πρώτος και σπουδαιότερος νόμος, που έβαλε, είναι ο εξής:

«Για  να πάρεις ευτυχία, πρέπει πρώτα να δώσεις ευτυχία με ανιδιοτέλεια στούς άλλους».

Έτσι, με αυτό το νόμο, μπορούμε να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι ευτυχισμένοι.

Αν δεν υπήρχε ο βασικός αυτός νόμος, δεν θα ενδιαφερόταν ο ένας άνθρωπος για τον άλλον, δεν θα βοηθιόμασταν μεταξύ μας κι η ζωή μας δεν θα ήταν όμορφη, ευτυχισμένη και χαρούμενη.

Επίσης, με την έμφυτη ιδιότητα που έχει η ψυχή μας, δηλαδή με το να επιθυμούμε και να επιδιώκουμε το καλό των άλλων, συγγενεύουμε με το δημιουργό μας, το Θεό, που, κι αυτός, είναι μια απέραντη αγάπη για όλα τα πλάσματά Του.

ΕΝΑΣ ΘΕΪΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Σύμφωνα λοιπόν με τον πρώτο νόμο, που είμαστε πλασμένοι, για να πάρουμε ευτυχία, ένας μόνο τρόπος υπάρχει:

Νά προσφέρουμε εμείς πρώτοι ευτυχία με όποιο τρόπο μπορούμε.  Με σκέψεις, με λόγια, με έργα, χωρίς να περιμένουμε άμεση ή μελλοντική ανταμοιβή. Όταν κάνουμε το καλό με αυτές τις προϋποθέσεις πληρωνόμαστε αμέσως «τοίς μετρητοίς» από την ίδια μας την πράξη. Όταν περιμένουμε ανταμοιβή, παύει να έχει την άξια του καλού. Ξεφεύγουμε από τις θεϊκές προδιαγραφές μας και πέφτουμε στήν αγοραπωλησία, οπότε εκεί ισχύει τό «δίνω μόνο όταν κερδίζω».

Για να κάνουμε το καλό δε χρειάζονται χρήματα, ειδικά προσόντα, κοινωνικές θέσεις, κ.λ.π.

Μεγάλη καρδιά καί τόλμη χρειάζονται.

Μια ευγενική σκέψη, ένα χαμόγελο, ένας καλός λόγος, δεν στοιχίζουν τίποτε. Προσφέρουν τα πάντα.

Σήμερα, οι περισσότεροι άνθρωποι, κάνουμε το λάθος να κυνηγάμε την ευτυχία και τη χαρά στο «πάρε» κι όχι στο «δώσε».

‘Όλοι κοιτάζουμε τι θα πάρουμε από τον άλλο, τι θα κερδίσουμε κι όχι τι θα δώσουμε.

Μ’ αυτό τον τρόπο, όσο περισσότερο κυνηγάμε την ευτυχία, τόσο αυτή περισσότερο απομακρύνεται από κοντά μας. Γι’ αυτό υπάρχει σήμερα τόση δυστυχία μέσα μας και γύρω μας.

Ερχόμαστε κόντρα με τους νόμους, από τούς οποίους έχουμε δημιουργηθεί.

Ερχόμαστε στο σημείο  να κάνουμε, όσοι κάνουμε, προσευχή, και δεν γνωρίζουμε να κάνουμε προσευχή. Ζητάμε στη προσευχή  όσα δεν πρέπει να ζητάμε  και δεν ζητάμε ότι πρέπει να ζητάμε.

Με την ευκαιρία   αυτή είναι η σωστή προσευχή.

Κύριε, κάνε με όργανο της ειρήνης Σου για να φέρω, όπου υπάρχει μίσος, την αγάπη όπου προσβολή τη συγνώμη όπου απελπισία, την ελπίδα όπου λύπη, τη χαρά όπου αμφιβολία, την πίστη όπου σκοτάδι το φως.

Κύριε, κάνε με να βοηθήσω κι όχι να με βοηθήσουν, κάνε με να αγαπήσω κι όχι να με αγαπήσουν, κάνε με να κατανοήσω κι όχι να με κατανοήσουν.

Γιατί είναι, όταν δίνουμε  να παίρνουμε όταν συγχωρούμε, να συγχωρώμαστε κι όταν πεθαίνουμε, να ανασταινόμαστε σε Ζωή αιώνια.

Άν εμβαθύνουμε λίγο στο νόημα της προσευχής διαπιστώνουμε κι εδώ τη θαυματουργική δύναμη, που κλείνει μέσα της ή προσφορά.

Είναι επιτυχία να καταφέρει ο άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος.

Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η ευτυχία. Η ευτυχία περνάει μέσα από την ευγνωμοσύνη. Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι η αγάπη. Η προσφορά είναι ο πιο εύκολος τρόπος να προσφέρεις ευτυχία, άρα να πετύχεις, να δώσεις αγάπη, άρα να αγαπηθείς. Και η μεγαλύτερη αναγνώριση που μπορεί να λάβει στη ζωή του ένας άνθρωπος πηγάζει από όσα έχει προσφέρει στους άλλους. Γι’ αυτό δώσε περισσότερα από όσα λαμβάνεις και θα λάβεις περισσότερα από όσα έδωσες. Πιστεύω βαθιά ότι ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να εκπληρώσουμε τον σκοπό στη ζωή μας, να δώσουμε να πάρουμε αγάπη, να προοδεύουμε κάθε μέρα και να κάνουμε τον κόσμο ομορφότερο.

Θα κλείσω το κείμενο  με μια ιστορία χωρίς να γνωρίζω εάν είναι αληθινή η όχι, αλλά ίσως η ιστορία αυτή  γίνει η αφορμή να κατανοήσουμε τι σημαίνει προσφορά.

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άντρας από τους δυο ήταν συνεχώς καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Στον άλλο άντρα οι γιατροί του επέτρεπαν να σηκώνεται από το κρεβάτι του για μια ώρα κάθε απόγευμα, να πηγαίνει στο μοναδικό παράθυρο του θαλάμου που βρίσκονταν δίπλα του και να χαζεύει για λίγο την ζωή έξω από το νοσοκομείο. Οι δυο άνδρες μιλούσαν για ώρες. Μιλούσαν για τις οικογένειες τους, για τα σπίτια τους, για τις δουλειές τους, για τη θητεία τους στο στρατό. Κάθε απόγευμα, όταν ο ένας άνδρας σηκώνονταν και πήγαινε στο παράθυρο, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Μέρα με τη μέρα ο καθηλωμένος άνδρας άρχισε να ζει περιμένοντας αυτές τις περιόδους της μίας ώρας όπου με την φαντασία του μπορούσε να δει για λίγο και αυτός έξω από τους τέσσερις άψυχους τοίχους του δωματίου του. Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονταν τα πρώτα σπίτια της πόλης. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε ότι έβλεπε με μεγάλη λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και σχημάτιζε τις εικόνες στο μυαλό του με την φαντασία του. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει μέσα από τα μάτια του άλλου. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες ώσπου ένα πρωί, μια νοσοκόμα που ήρθε για να τους φέρει τα φάρμακα βρήκε νεκρό τον άνδρα που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό του σώμα. Μόλις ο άλλος άντρας θεώρησε ότι ήταν σωστό, ρώτησε τη νοσοκόμα αν θα μπορούσε να μεταφερθεί τώρα αυτός στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και αφού σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο του. Αυτός σιγά σιγά και επώδυνα, στήριξε το σώμα του στον ένα του αγκώνα και ανασήκωσε το πρόσωπο του για να δει για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο εκεί έξω. Αυτό που αντίκρισε, δεν ήταν αυτό που περίμενε. Δεν είδε ούτε πάρκο, ούτε λιμνούλα αλλά ούτε και ζευγάρια να περπατούν χέρι χέρι. Αυτό που είδε ήταν μόνο ένας λευκός τοίχος. Ο άνδρας φώναξε τη νοσοκόμα και την ρώτησε πως ο πεθαμένος συγκάτοικος του μπορούσε και του περιέγραφε τόσο όμορφες εικόνες, ενώ το παράθυρο έβλεπε σε τοίχο. Η νοσοκόμα του απάντησε ότι ο άνδρας που πέθανε ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε καν αυτόν τον τοίχο. Του είπε: «Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει δύναμη. Ίσως ήθελε να σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα». Είναι πολύ όμορφο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου άσχημη κατάσταση. Η μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιος, καθίστε και μετρήσετε όλα τα πράγματα που μπορείτε να αγοράσετε με τα χρήματα που έχετε στη κατοχή σας. Θα εκπλαγείτε με το πόσα μπορεί να είναι. Έστω και μικρά, έστω και ασήμαντα. Η κάθε μέρα που ζούμε είναι ένα δώρο. Για αυτό ας την αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία.

ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ