ΕΣΥ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ;

Η βαρύτερη αιτία ανθρώπινης δυστυχίας δεν είναι ο πόνος, η ματαίωση, η ερήμωση, η αρρώστια, η φτώχεια και όσα δεινά φέρνει σε όλους η ζωή. Η μεγαλύτερη αιτία δυστυχίας μας είναι ο συμβιβασμός, οι συμβιβασμοί που κάνουμε.

 

Διότι τα πιο μεγάλα χαρίσματα που δόθηκαν στην ύπαρξη για να ζήσει με πληρότητα είναι δύο: η αγάπη και η ελευθερία. Πρώτα η ελευθερία και ύστερα η αγάπη, αφού μόνο στον βαθμό που είσαι ελεύθερος μπορείς να αγαπάς.

 

Η ελευθερία καί η αγάπη είναι μιά στάση ζωής τελείως αντίστροφη από τόν εγωισμό καί τίς εγωιστικές σχέσεις πού συνήθως δημιουργούμε. Ακόμη καί μέσα στό χώρο τής Εκκλησίας καί μέσα στό χώρο τής κοινωνίας πού ζούμε, άν πάσχουν οι ανθρώπινες σχέσεις μας είναι γιατί δέν έχουν ούτε ελευθερία.

 

Η ελευθερία δεν θα έρθει, όταν στέκεστε έξω από την πόρτα της αγάπης, χτυπώντας δειλά και περιμένοντας κάποιον άλλον να την ανοίξει. Η ελευθερία έρχεται όταν ανοίξετε την πόρτα μόνοι σας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία κλειδωμένη πόρτα.

 

Ποιος είναι όμως αυτό που θα θέση τέτοια ερωτήματα στον εαυτό του;

 

Για να μην πω κανείς και φανώ υπερβολικός θα πω ένας στους χίλιους.

 

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

 

Γιατί τρομάζουμε να συνομιλήσουμε με την ψυχή μας, όσο μάλιστα περνούν τα χρόνια και πληθαίνουν οι συμβιβασμοί, οι απωθήσεις, οι δειλίες, οι λαθεμένες και αναίτιες στην ουσία υποχωρήσεις, μαζεύεται εντός μας μία υπόγεια αποθήκη που δύσκολα πια καθαρίζεται. Δύσκολα μπαίνεις εκεί, στο μισοσκόταδο, να ψάξεις  και να βάλεις κάποια τάξη. Εκεί είναι σκεπασμένοι οι καθρέφτες με τα λευκά σεντόνια του πένθους, που ρίχνουν πάνω στο ασήμι οι τεθλιμμένοι στο σπίτι ενός νεκρού, μια και πένθος θυμίζει ένας χαμένος εαυτός.

 

Πως μπορούμε να μιλάμε για αγάπη και ελευθέρια όταν εμείς οι ίδιοι κρατάμε αιχμάλωτοι τον ίδιο μας τον εαυτό;

Τι είναι η αγάπη και η ελευθέρια και ποία είναι η φορεσιά της;

Αν η αγάπη και η ελευθερία  είναι τα δυο φτερά της Ψυχής,  η ταπεινότητα είναι η φορεσιά της.

 

Καθημερινά χρειάζεται να καταστρέφουμε όλες τις εικόνες, τις ταμπέλες και τις κρίσεις που φτιάχνει το μυαλό μας για μας ώστε να μπορεί κάθε στιγμή να γεννιέται μέσα μας το καινούριο. Με αυτόν τον τρόπο η ταπεινότητα μας κρατά σε εγρήγορση και μας ωθεί σε μια συνεχή ανανέωση Μόνο αν καταστρέφουμε καθημερινά το εγώ μας αποκαλύπτοντας τον εαυτό μας μόνο τότε μπορούμε να οδηγηθούμε στην πραγματική ελευθερία.

 

Αν περηφανεύεται κάποιος για ότι έχει κάνει, για ότι έχει καταφέρει δημιουργεί συγκρίσεις θέλοντας να κάνει απλά πιο πλούσιο το εγώ του. Γύρω του πάντα θα υπάρχει κάποιος χειρότερος και κάποιος καλύτερος από εκείνον. Κάποιος πιο άσχημος και κάποιος πιο όμορφος. Κάποιος πιο ανόητος και κάποιος πιο έξυπνος. Ένας φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται και που του απαγορεύει να βρει την γαλήνη.

Ο άνθρωπος, ο γεμάτος έπαρση, είναι ταυτόχρονα γεμάτος από ανασφάλεια, άγνοια και πνευματική ¨τύφλωση¨. Δεν βλέπει ούτε το μονοπάτι ούτε το βουνό που πρέπει να φτάσει.

 

Το μυαλό του είναι γεμάτο από τα εγώ έχω κάνει αυτό, εγώ έχω κάνει εκείνο, θέλοντας να επιβεβαιωθεί ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι σαν κάποιος να του δείχνει το φεγγάρι κι αυτός να κοιτάζει το δάχτυλο που του το δείχνει.

Αν πάλι πιστεύει ότι δεν είναι άξιος για οτιδήποτε τότε δεν είναι ταπεινός αλλά αγνώμων. Αν ρίχνει κάποιος ένα σκούρο μανδύα στο φως του και δεν το αφήνει να λάμψει τότε δεν μπορεί να εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο γεννήθηκε.

«Το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του ένα καλό για το τίποτα κορόιδο, δεν είναι ταπεινοφροσύνη, αλλά χαμηλή αυτοεκτίμηση, δηλαδή ακριβώς το αντίθετο.”

 

Αλλά πως να τα μάθει αυτά ο άνθρωπος;

 

Ο άνθρωπος μαθαίνει με καταπληκτική ευκολία ότι του αρέσει να μάθει, ότι δηλαδή τον συμφέρει να μάθει.

Το συμφέρον τοποθετήθηκε πάνω από την ελευθέρια, την αγάπη και την ταπεινότητα.

Το συμφέρον έφερε τον εγωισμό, την αλαζονεία, την πλεονεξία, την αχαριστία, την υποκρισία και τόσα άλλα δείνα.

Αυτά τα δείνα αιχμαλώτισαν τον άνθρωπο και τώρα είναι φυλακισμένος μέσα στην φυλακή που δημιούργησε ο ίδιος.

Οδηγήθηκε μέσα στο σκοτάδι και έδιωξε το φως. Ζει μέσα στην κατάθλιψή, μέσα στον φόβο, μέσα στην καταχνιά και την ομίχλη. και όλα αυτά γιατί;

Γιατί προτίμησε το εγώ και το συμφέρον του.

Γιατί έδιωξε από την ψυχή του όλα ήτα που του έδωσε ο Θεός και στην θέση τους έβαλε αυτά που του έδωσε ο διάβολος.

Γνωρίζουμε όλοι μας τις φυλακές. Αυτές τις φυλακές που υπάρχουν κρατούμενοι και φυλακισμένοι.

Για τις φυλακές της ζωής γνωρίζεις κάτι;

Ποία είναι η χειρότερη φυλακή;

Είσαι σίγουρος η σίγουρη ότι είσαι ελεύθερος η ελεύθερη;

Τι είναι και τι καθορίζει η αγάπη;

Ποιο στοιχείο αποτελεί την έννοια της ελευθερίας;

Γιατί πράττουμε το κακό και όχι το καλό;

Πως μπορούμε να κάνουμε το καλό;

Τι σημαίνει η λέξη αγαθός;

Τι σημαίνει είμαι ελεύθερος;

Πόσο ελεύθερος είμαι;

Τι σημαίνει αγάπη;

Πόσο αγαπώ;

Υπάρχουν άραγε πολλοί που αντέχουν να απαντήσουν έντιμα;

Με μια σχετική ακρίβεια έστω;

 

Καλέ μου φίλε και καλή μου φίλη , σε αυτό το κείμενο σου έθεσα αρκετά ερωτήματα.

Ερωτήματα που περιμένουν την δική σου απάντηση.

Σε καλώ λοιπόν να δώσεις την δική σου απάντηση γιατί από την δική σου απάντηση μπορεί να μάθω κι εγώ κάτι που δεν το γνωρίζω.

 

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια