ΘΕΛΕΙ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

αναρτήθηκε σε: Θεία κηρύγματα | 0

Αν ίσως θυμάστε, στις εφηβικές ή ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικιακά παρέες, υπήρχε ένα παιχνίδι, το οποίο ήταν ικανό να ανατρέψει «κοσμοθεωρίες». Θάρρος ή αλήθεια;

Είναι ένα παιχνίδι που δε σταμάτησε ποτέ να υπάρχει. Στην καθημερινότητά μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφαρμόζεται αρκετά συχνά, κάποιες φορές ακόμα και αντιφατικά. Υπάρχουν στιγμές που λείπει το θάρρος, άλλες πάλι λείπει η αλήθεια. Ή αν τα συνδέσουμε ίσως τελικά λείπει το θάρρος για να πούμε την αλήθεια. Πώς φτάσαμε να λείπουν όμως αυτά τα δύο βασικά στοιχεία πολιτισμού; Εύκολα. Απλώς υιοθετήσαμε ένα τρίτο.

Μάθαμε να δυσκολεύουμε και να κάνουμε περισσότερο σύνθετη τη ζωή μας, όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη «διπλωματία» που διαφημίζεται και επικροτείται πολύ στην εποχή μας. Θεωρούμε ότι όντες -φαινομενικά- ταιριαστοί με όλους, η ζωή θα κυλά πιο ήρεμα κι εμείς αποφεύγοντας διαφωνίες, γινόμαστε φιλήσυχοι. Πού είναι το λάθος σε όλο αυτό;

 

Η αγένεια  ανέκαθεν ήταν αγένεια σε όποια έκδοσή της κι αν υπάρχει σήμερα κι ασχέτως τις λέξεις με τις οποίες κάποιοι προσπαθούν να την «ωραιοποιήσουν». Δεν είναι θαρραλέος ο εκάστοτε αγενής, απλώς είναι ένας άνθρωπος που θέλει να μειώνει, όχι να βελτιώνει τον περίγυρό του.

 

Η αλήθεια πάλι και το θάρρος, εντάσσονται στις αρετές και υποδηλώνουν ανθρώπους με γεμάτη παιδεία, οι οποίοι δεν ανέχονται ούτε τους δικούς τους ανθρώπους ούτε την κοινωνία τους, να χωλαίνει. Δεν μεγάλωσαν αβρόχοις ποσίν, απεναντίας κουράστηκαν για να μάθουν να ορθώνουν ανάστημα και άποψη. Κουράστηκαν να ξεπεράσουν το φόβο για το αν θα γίνουν δεκτοί απ’ τους άλλους, αφού λέγοντάς τους και αλήθειες που μπορεί να μην άρεσαν, δεν ήταν και τόσο αγαπητοί. Κι εν τέλει κουράστηκαν, γιατί έπρεπε να επιβιώσουν σε κοινωνίες που ακόμα «παίζουν» με το αν θα πουν αλήθειες ή όχι.

Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε. Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που εξαιτίας της θέσης τους ή των έργων τους προσελκύουν τη δημοσιότητα, είτε το θέλουν είτε όχι. Υπάρχουν και κάποιοι που αγωνίζονται συνειδητά γι’ αυτήν. Για να ακούσουν τα «μπράβο» των άλλων, να συζητηθεί το όνομά τους.

 

Κάποτε φτάνουν στο σημείο να ευχαριστούνται ακόμη και με το να σχολιάζονται για το κακό το οποίο κάνουν. Δεν τους ενδιαφέρει όμως η αιτία ή το περιεχόμενο. Αρκεί να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί τους. Η εποχή μας έχει αναγάγει αυτή τη στάση ζωής σε απόλυτη αξία, μέσω της εικονικής πραγματικότητας, μέσω του Διαδικτύου. Τώρα δεν είναι λόγοι ή έργα που οδηγούν στη συζήτηση για τους ανθρώπους. Είναι η εικόνα, η φωτογραφία, η σωματική διάσταση. Ζητούμε να μας συζητούν γι’ αυτό που φαινόμαστε. Κάποτε η τύχη του κόσμου και τω λαών, κατά άνθρωπο, κρίνεται από το ποιοι θα γίνουν ηγέτες όχι γι’ αυτό που είναι και πρεσβεύουν, αλλά γι’ αυτοί που δείχνουν προς τα έξω, την εμφανισιμότητα, την επικοινωνιακότητα, ίσως το «απόλυτο τίποτα».

Απέναντι σ’ αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι λειτουργούν με σεμνότητα. Με μέτρο. Όχι μόνο δεν αυτοπροβάλλονται, αλλά και όταν χρειάζεται να ελκύσουν το ενδιαφέρον των άλλων για συγκεκριμένους λόγους, προχωρούν σχεδόν κρυφά. Χωρίς θόρυβο. Ει δυνατόν να μην τους αντιληφθεί κανείς. Είναι όσοι γράφουν ιστορία μέσα από την ταπεινή διακονία. Όσοι ζούνε και πορεύονται στον χρόνο όντας γνωστοί από λίγους που μπορούν να τους εκτιμήσουν, κυρίως όμως από τον Θεό. Αυτοί που δεν κραυγάζουν και που δε θα γίνουν γνωστά τα αιτήματα, τα όνειρα, τα «θέλω» τους, που δε θα τους χρησιμοποιήσουν οι λίγοι και ισχυροί, αλλά θα μείνουν στις καρδιές όσων τους συναντούν όντας οι γείτονες της διπλανής πόρτας, αυτοί που είναι διαθέσιμοι οτιδήποτε κι αν συμβεί, αυτοί που ξέρουν να αγαπήσουν, να συμπαρασταθούν, ακόμη κι αν δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα των μεγάλων και τρανών.

 

Θέλει κόπο, θέληση και πίστη η «ανάσταση», άνθρωπε.

Δύσκολες μέρες. Μέρες χρεωμένες και σκοτεινές. Οξύμωρο με τόσο ήλιο και τέτοια εποχή  που έφτασε. Αλλά σκοτάδι και παγωνιά. Μέσα μας πάνω από όλα κι ύστερα γύρω μας.

Άνεργοι, άστεγοι, χρεωμένοι και φυγάδες. Όλοι μαζί φτιάχνουν το κάδρο του σήμερα.

Και πολύ θα ήθελες να οραματιστείς, αλλά  αντί να οραματιστείς  σκέφτεσαι λογαριασμούς, χαράτσια κι ελλείψεις. Κι άδικο δεν έχεις.

Καμιά Ανάσταση δεν είναι εύκολη. Κανένα σκοτάδι δεν παλεύεται εύκολα. Θέλει κόπο και πείσμα η αλλαγή. Θέλει χρόνο και θέληση η ανάσταση.

Τούτη η ζωή, που τόσο μαύρη έχει καταντήσει, θέλει ελπίδα.

Έρχονται ζόρια, κανείς δεν το αρνείται. Ο καθένας, άλλος πολύ άλλος λιγότερο, ανεβαίνει το Γολγοθά του. Κουβαλά ένα σταυρό καμωμένο στα μέτρα του κι είναι το βάρος του που φαίνεται ασήκωτο.

Αλλά όλα τα μπορεί κανείς. Αρκεί να έχει θέληση κι ελπίδα. Βουλιάζοντας στην απελπισία, τρυπώνουμε στα λαγούμια του φόβου κι απομένουμε στις τρύπες μας.

Μα δεν είναι η φυσική μας θέση εκεί.

Γεννηθήκαμε για το φως. Γι’ αυτό πλαστήκαμε κι αυτό οφείλουμε να διεκδικήσουμε.

Κι αν τα πάθη είναι από τη μοίρα μας φερμένα, καλώς να ορίσουν.

Εμείς δεν έχουμε άλλο από το να τα υπομένουμε στωικά και να ελπίζουμε στην ανάσταση.

Περιμένουμε το θαύμα. Χωρίς πίστη θαύμα δεν υπάρχει ούτε θα έρθει ποτέ.

Το θαύμα δεν θέλει πίστη στον εαυτό μας αλλά στο Θεό.

Ο άνθρωπος, αν θέλει να μη βασανίζεται, πρέπει να πιστέψει στο “χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, που είπε ο Χριστός. Να απελπισθεί  δηλαδή από τον εαυτό του με την καλή έννοια και να πιστέψει στην δύναμη του Θεού. Όταν κανείς απελπισθεί με την καλή έννοια από τον εαυτό του, τότε βρίσκει τον Θεό. “Την πάσαν ελπίδα μου είς σε ανατίθημι”. Ακόμη και οι πιο πνευματικοί άνθρωποι δεν έχουν εξασφαλίσει την ζωή τους, γι’ αυτό και κρατούν συνέχεια τον εαυτό τους στην ασφάλεια του Θεού, ελπίζουν στον Θεό και απελπίζονται μόνον από το “εγώ” τους, διότι το “εγώ” φέρνει στον άνθρωπο όλη την πνευματική δυστυχία.

Η αυτοπεποίθηση είναι ο μεγαλύτερος και χειρότερος εχθρός μας, γιατί μας τινάζει ξαφνικά αλύπητα στον αέρα και μας αφήνει δυστυχισμένους στους δρόμους. Όταν ο άνθρωπος έχει αυτοπεποίθηση, δένεται και δεν μπορεί να κάνη τίποτε ή παλεύει μόνος του. Τότε επόμενο είναι να νικηθεί από τον εχθρό ή να αποτύχει και να συντριβή το “εγώ” του.

Ο Χριστός ζητούσε πρώτα την πίστη στην δύναμη του Θεού και ύστερα έκανε το θαύμα. “Αν πιστεύεις στην δύναμη του Θεού, θα γιατρευθείς”, έλεγε. Όχι όπως λένε λανθασμένα μερικοί σήμερα: “Ο άνθρωπος έχει δυνάμεις, και αν πιστεύει στις δυνάμεις του, μπορεί να κάνη τα πάντα. Πίστεψε ο άνθρωπος στις δικές του δυνάμεις και να τα αποτελέσματα.

 

Δε θέλει θόρυβο η ζωή. Η πίστη. Η σχέση με τον Χριστό. Δε θέλει καμία απαίτηση. Συναίσθηση της αναξιότητάς μας θέλει. Ελπίδα και τόλμη να αγγίξουμε, όχι όμως γιατί δικαιούμαστε, αλλά γιατί Εκείνος μας αγαπά. Δε θέλει θόρυβο ούτε η σύγχρονη ζωή. Δεν έχει νόημα να προβάλλουμε μάταια την εικόνα μας, το πρόσωπό μας, τον εαυτό μας, αλλά μόνο όταν μας ζητηθεί από τον Θεό και τους ανθρώπους όχι για να έχουμε μία πρόσκαιρη δόξα, αλλά για να λειτουργήσει η δύναμη του Θεού και μέσα μας και δι’ ημών στον κόσμο. Γιατί ο Θεός αποκαλύπτεται μέσω των ανθρώπων. Μέσω της πίστης και της αγάπης. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια την οποία λησμονεί ο κόσμος και που καλούμαστε τελικά δια των αγίων και της δικής μας ζωής να ζούμε και να φανερώνουμε με τις λιγοστές μας δυνάμεις.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια