ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΛΗ ΜΑΓΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ

“Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δε θέλεις να κάνουν οι άλλοι σε σένα…”

Πόση σοφία και πόσο δίκιο υπάρχει μέσα σε αυτά τα απλά λόγια … Γιατί δεν τα εφαρμόζει κανείς στη ζωή του, ώστε να καλυτερέψει την ύπαρξή του κι εκείνη τους γύρω του;

Ο άνθρωπος κατά, βάθος, είναι εγωιστής και ως εγωιστής πάντα θα σκεφτεί πρώτα τον εαυτό του, θα κάνει πάντα ότι περνά από το χέρι του για να καλύπτει τα “θέλω” του και να ικανοποιεί το “Εγώ” του. Πώς θα απαντούσες, λοιπόν, σε αυτή την απλή ερώτηση; “Θα σου άρεσε να σε κοροϊδεύουν, να σε βρίζουν, να σε κτυπάνε, να σε μειώνουν, να σε ληστεύουν, να σε κακοποιούν, να σε ενοχοποιούν, να σε κατηγορούν, να σε βασανίζουν; Να σου στερούν την ελευθερία σου, την υγεία σου, τα όνειρά σου ”;

Η απάντηση σίγουρα θα ήταν ένα δυνατό “ΟΧΙ”, που θα ξεπερνούσε ακόμα κι εκείνο το ιστορικό του Μεταξά. Οπότε τι αλλάζει, αφού αν όλα αυτά κανένας δε θέλει να τα υποστεί,  μετά τα προκαλεί ή αφήνει να συμβαίνουν στους άλλους; Πώς είναι δυνατό να μπερδεύονται τόσο πολύ αυτοί οι τόσο απλοί και βασικοί κανόνες, οι αρχές που πρέπει να μας κάνουν άξιους ως ανθρώπους; Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε μια τάξη, ώστε να μπορέσουμε να ισορροπήσουμε στο τεντωμένο σχοινί που βαδίζουμε όλοι τελευταία.

“Υπήρξαν στην αρχαιότητα σοφοί, που είπαν: «Μην κάνεις ότι δεν θέλεις να σου κάνουν οι άλλοι». Σε αυτήν την αρχή είχαν δει το κλειδί για μια αρμονική κοινωνική ζωή.

Ο Χριστός με τη διδασκαλία Του άνοιξε νέους ορίζοντες και έδωσε νέες διαστάσεις στον παλαιό τούτο κανόνα συμπεριφοράς: Αντί για το αρνητικό «μην κάνεις», τόνισε το θετικό: «Αυτό που θέλετε να κάνουν οι άλλοι σε σας, αυτό να κάνετε και ’σεις σ’ εκείνους».

Επιθυμείς οι άλλοι να σου δείχνουν κατανόηση; Δείξε τους πρώτα εσύ.

Θέλεις οι συνεργάτες σου να είναι ειλικρινείς και αληθινοί; Έτσι πρέπει να είσαι απέναντί τους πρώτος εσύ.

Ποθείς να κυριαρχήσει η δικαιοσύνη; Αγωνίσου και συ να είσαι δίκαιος στις συναλλαγές και γενικά στις ανθρώπινες σχέσεις σου.

Θέλεις όταν πέφτεις σε λάθος να σε συγχωρούν; Να συγχωρείς ολόψυχα.

Ποθείς να σε εξυπηρετούν, να σε αγαπούν; Βοήθα εσύ πρώτος, αγάπα όσο μπορείς πιο πολύ.

Συχνά οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας μπερδεύονται, φθάνουν σε δύσκολες, κρίσιμες φάσεις. Η καλύτερη μέθοδος για να λύνονται οι πολύπλοκοι κόμποι, παραμένει αυτό που είπε ο Χριστός: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».

«Κι όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται;», μπορεί να πει κανείς. Μα δεν το κάνεις με τον όρο ότι ο άλλος θα συγκινηθεί. Κινείσαι εντελώς ελεύθερα∙ ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ο άλλος. Μέτρο δεν είναι η αμφίδρομη συμπεριφορά, η ελπίδα ότι θα προσφέρω μεν, αλλά και θα πάρω. Μέτρο συγκρίσεως για τον Χριστιανό δεν είναι πως ενεργούν ή αντιδρούν οι άλλοι, αλλά τι ζητεί ο Θεός, τι κάνει Εκείνος.

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί χάθηκε η ευτυχία από τον άνθρωπο?

Χάθηκε η ευτυχία από τότε που αυτός ο νόμος έπαψε να τηρείται.

Δύσκολο να αλλάξουμε τον κόσμο, άρα πως μπορούμε να αλλάξουμε εμείς;

Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι είμαστε η πιο δύσκολη “ζωική ομάδα” που υπάρχει σε όλον τον κόσμο.

Θέλει πραγματικά καθημερινή προσπάθεια, ειλικρινή εκτίμηση των πραγμάτων και πάνω απ’ όλα ειλικρινή εικόνα του εαυτού μας προς τους άλλους!

Δε χρειάζονται προσωπεία, ψεύτικες εικόνες και λέξεις προσπαθώντας να γίνουμε αρεστοί στους άλλους.

Κατ’ εμέ το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουμε καλό σε όλους (πραγματικά πιστεύω πως ο Θεός θα μας το ανταποδώσει κάποια στιγμή), ξέροντας τους και μη..

Να μην θέλουμε να πληγώσουμε τον άλλον για να ευχαριστηθεί το εγώ μας. Να μην σκαφτόμαστε εκδικητικά.  Να προσπαθούμε κάθε μέρα να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας στα παιδιά μας, στον σύντροφο μας, στον φίλο μας, στον συγγενή μας, στον πλησίον μας, σε κάποιον ξένο.

Δείξτε ειλικρίνεια, ενδιαφέρον, καλή  θέληση, μην αδιαφορείτε. Δείξτε λίγο σεβασμό, αγάπη, ακόμα και ένα ζωάκι που χρειάζεται βοήθεια. Βοηθήστε το!

Επίσης καμιά φορά, εάν  καταλάβουμε το λάθος μας καλό είναι να το παραδεχόμαστε. Όχι επειδή θα κάνουμε μόνο και στους άλλους καλό αλλά κυρίως στον εαυτό μας. Το να “ρίξουμε” τον εγωισμό μας καμιά φορά δεν κάνει κακό.

Κλείνοντας λοιπόν, δεν ξέρω εάν είμαι καλύτερος άνθρωπος ή εάν πληγώνω τους άλλους άθελα μου αλλά αρέσει να ακολουθώ αυτό που λένε:

“Μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν”!

Άρα λοιπόν εάν σήμερα είμαι καλύτερος άνθρωπος προς την ανθρωπότητα, αύριο θα είμαι καλύτερος άνθρωπος ,σύζυγος, γιος, αδελφός, φίλος.

Εδώ θα κλείσω με μια μικρή ιστορία.

Κάποτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είχαν πιάσει φιλία ένας αετός και μια αλεπού κι αποφάσισαν να κατοικήσουν μαζί.

 

– Εγώ, αλεπού μου, θα χτίσω τη φωλιά μου στην κορυφή του μεγάλου αυτού δέντρου και συ θα γεννήσεις τα αλεπουδάκια σου στην κουφάλα του, κοντά στη ρίζα του. Θα περάσουμε ζάχαρη!

 

Τα άλλα ζώα και τα πουλιά του δάσους δεν είδαν με καλό μάτι αυτή τη συμβίωση κι όλο σιγομουρμούριζαν:

 

– Σιγά μην τα βρουν οι δυο τους! Για να δούμε ποιος θα πάρει πόδι πρώτος!

 

– Τον αετό εκεί ψηλά και τα μικρούλια της αλεπούς στην κουφάλα χαμηλά, δεν τα βλέπω καλά, θα έχουμε θύματα!

 

Οι δυο γριές κουκουβάγιες τα λέγαν και τα ξαναλέγαν, μα είχαν δίκιο;

 

Mια μέρα που λέτε, που η αλεπού βγήκε για κυνήγι να ταΐσει τα μικρά της, ο αετός δεν έβρισκε τροφή για τα αετόπουλά του, που κρώζανε και είχαν σηκώσει το δάσος με τις τσιριξιές τους. Μια και δυο ο αετός αρπάζει ένα μικρό της αλεπούς να τους το δώσει να το φάνε μια και δε βρήκε άλλη τροφή.

 

– Ωχού, άρχισε το πανηγύρι, ψιθύρισε η γριά κουκουβάγια στη φιλενάδα της, μέσα στις φυλλωσιές του απέναντι δέντρου!

 

Να σου και η αλεπού που εκείνη την ώρα γύριζε από το κυνήγι και σπαρτάρησε η καημενούλα που είδε στο ράμφος του αετού το αλεπουδάκι της!

 

– Αετέ μου περήφανε, ικέτεψε, δώσε μου το παιδί μου πίσω, στο όνομα της φιλίας μας!

 

– Σιγά, καλέ, τα παρακάλια! Εκεί ψηλά ο αετός μια χαρά την έχει, σιγά μη σου δώσει το αλεπουδάκι! Κινδυνεύει μήπως;

 

Είχαν δίκιο οι κουκουβάγιες· του αετού δεν ίδρωνε το αυτί στα παρακάλια της αλεπούς, εκεί ψηλά που βρισκόταν. Αλλά η αλεπού μας δεν απελπίστηκε. Θα υπερασπιζόταν το παιδί της πάση θυσία. Έτρεξε λοιπόν σαν αστραπή σ΄ έναν βωμό εκεί κοντά, στον οποίο εκείνη την ώρα είχαν ανάψει φωτιά, για να κάνουν θυσία – έτσι το συνήθιζαν τα παλιά χρόνια οι αρχαίοι Έλληνες, για να τιμήσουν τους θεούς τους. Και η αλεπού μας αρπάζει από τον βωμό ένα αναμμένο δαυλί με το στόμα της και επιστρέφει γρήγορα στο δέντρο της.

 

– Ωχού, θα έχουμε πυρκαγιές!!!

 

Οι δυο γριές κουκουβάγιες ζάρωσαν η μια δίπλα στην πουπουλένια αγκαλιά της άλλης, καθώς έβλεπαν την αλεπού να θέλει να βάλει φωτιά στο δέντρο και βέβαια να απειλεί να κάψει την αετοφωλιά με τα αετόπουλα που ήταν στην κορυφή του!

 

– Στάσου κυρά γειτόνισσα, φίλοι να μείνουμε, σ΄ το δίνω, πάρε πίσω το παιδί σου!

 

Κι ο αετός απόθεσε το αλεπουδάκι στην κουφάλα του δέντρου, στη μάνα του την αλεπού.

 

– Ήθελες να κάνεις τον καμπόσο, ε;

 

-Φιλία σου λέει μετά! Πρώτα πρέπει να μάθεις να μην κάνεις στους άλλους ό,τι δε θέλεις να κάνουν σε σένα!

 

Δεν είχαν δίκιο οι γριές κουκουβάγιες;

ΒΙΝΤΕΟ  —  ΑΦΗΓΗΣΗ  ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

(ΠΑΤΑ ΕΠΑΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕΤΟ)

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ