ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ;

αναρτήθηκε σε: Ψυχωφελή κείμενα | 0

 

Κανένας δεν είναι πιο ξένος προς τον εαυτό του από τον εαυτό του. Δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, εμείς που αναζητούμε τη γνώση αγνοούμε τον εαυτό μας. Ποτέ δεν αναζητήσαμε τον εαυτό μας. Πώς θα μπορούσε να συμβεί να τον βρούμε μια μέρα;

 

«Ποιοί είμαστε τελικά;» Μένουμε κατ’ ανάγκη  ξένοι προς τον εαυτό μας, δεν τον καταλαβαίνουμε, συγχέουμε τον εαυτό μας με άλλους.  Για μας ισχύει ο νόμος στους αιώνες των αιώνων: «Κανένας δεν είναι πιο ξένος προς τον εαυτό του από τον εαυτό του», όσον αφορά στον εαυτό μας, δεν είμαστε από εκείνους που «αναζητούν τη γνώση».

 

Άραγε πόσοι από εμάς γνωρίζουμε πραγματικά κι ουσιαστικά τον εαυτό μας; Πόσοι από εμάς έχουμε μπει στη διαδικασία να ανακαλύψουμε το εγώ μας και να αναζητήσουμε τα αληθινά χαρακτηριστικά που μας συνθέτουν ως προσωπικότητες; Συχνά πιστεύουμε κάτι για εμάς που έρχεται σε αντίθεση με αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως εμείς έχουμε χαθεί ή μήπως παρουσιάζουμε στους άλλους κάτι που δεν είμαστε;

 

Ένας σημαντικός παράγοντας για μια ευτυχισμένη ζωή είναι η αυτογνωσία, γιατί μόνο στη βάση της δικής μας φύσης μπορούμε να οικοδομήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή. Όλοι διαπιστώνουμε καθημερινά ότι όσο περισσότερο η ζωή μας αντανακλά τα πραγματικά ενδιαφέροντα μας, τις αξίες μας, και την ιδιοσυγκρασία μας, τόσο πιο ευτυχισμένοι αισθανόμαστε.

 

Αλλά είναι πολύ δύσκολο να γνωρίσουμε πραγματικά τον εαυτό μας και πιο δύσκολο να τον χαλιναγωγήσουμε. Είναι εύκολο να αποσπαστεί η προσοχή μας από το πως  θέλουμε να ήμασταν, ή νομίζουμε ότι θα έπρεπε να είμαστε, ή τι σκέφτονται οι άλλοι ότι θα πρέπει να είμαστε, μέχρι να αποπροσανατολιστούμε στο τέλος  για το τι είναι πραγματικά αλήθεια. Υπάρχει μια θλίψη στην αυτογνωσία.

 

Η αυτογνωσία έχει αναγνωρισθεί από καιρό σαν το πιο δύσκολο εγχείρημα του ανθρώπου στην περιοχή της κατακτήσεως της πνευματικής ωριμότητας. Είναι αλήθεια, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ότι όσο πιο πολύ γνωρίζει το άτομο τον εαυτό του, υπό ορισμένους φυσικά όρους, τόσο περισσότερο ωριμάζει ψυχολογικά και πνευματικά. Κάθε πράξη και εμπειρία αυτογνωσίας είναι ένα βήμα προς την ολοκλήρωση της ωριμότητας.

Αλήθεια. Ποιοι πιστεύουμε ότι είμαστε; Που ανήκουμε; Τι επιθυμούμε από τη ζωή μας; Άραγε πως θα περιγράφαμε τον εαυτό μας; Εξωτερικά κι εσωτερικά, σωματικά και πνευματικά. Νοητικά και ψυχικά.

 

Κάποτε έρχεται η στιγμή που πρέπει να κάνουμε δραστικές αλλαγές στη ζωή μας για να πετύχουμε τη μεταμόρφωση του εαυτού μας σε κάτι ανώτερο και αυτό απαιτεί θάρρος, διαφάνεια και ειλικρίνεια. Πρέπει να αφήσουμε πίσω ό,τι δεν κάνει καλό πλέον στη ψυχή μας και να αναδείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό.

Και σε αυτό το σημείο  θα θέσω ένα σοβαρό ερώτημα.

 

Πως είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος να λέει ότι πιστεύει στο Θεό και να μην τον γνωρίζει;

Αποδεδειγμένα δεν τον γνωρίζει  γιατί δεν φρόντισε να γνωρίσει πρώτα τον εαυτό του.

 

Γνώρισε τον εαυτό σου πριν από όλα, διότι τίποτα δεν είναι δυσκολότερο από το να γνωρίσεις τον εαυτό σου, τίποτα επιπονότερο, τίποτα κοπιαστικότερο. Όταν όμως γνωρίσεις τον εαυτό σου, τότε θα μπορέσεις να γνωρίσεις και το Θεό και να εξετάσεις με το λογισμό τα κτίσματα, όπως ταιριάζει.

Όλοι νομίζουμε ότι αν ήμασταν «κάτι παραπάνω», η ζωή μας θα ήταν καλύτερη. Η πραγματική ευτυχία, όμως, έρχεται πρώτα  καταφέρεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου και δεύτερον  όταν αποδεχτείς αυτό που πραγματικά είσαι και σταματήσεις να κυνηγάς το άπιαστο σε όλους τους τομείς.

 

Η αποδοχή του εαυτού μας δεν έχει να κάνει με την υψηλή αυτοπεποίθηση, δηλαδή με το πόσο πολύτιμοι πιστεύουμε ότι είμαστε ή με τα προσόντα μας. Έχει να κάνει με μια πιο σφαιρική αντίληψη για τον εαυτό μας. Αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες, τα όρια, τις ιδιορρυθμίες μας και τις αποδεχόμαστε χωρίς να μας κρίνουμε.

Κλείνοντας άγνωστε φίλε και άγνωστη φίλη το άρθρο θα σου πω το εξής.

Ο Ιησούς, μας έχει πει:

«Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας· ὃς εὑρὼν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην ἀπελθὼν πέπρακε πάντα ὅσα εἶχε καὶ ἠγόρασεν αὐτόν.» (Ματθαίος, ιγ΄, 45-46)

Αυτό το πολύτιμο μαργαριτάρι είναι μέσα μας, γιατί μας έχει διαβεβαιώσει πως «ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν. (Λουκάς, ιζ΄, 21).

Η ανακάλυψη του πολύτιμου μέρους του «είναι μας» εξαρτάται από τη διάθεσή μας να σκάψουμε μέσα μας, να βαθύνουμε, να προχωρήσουμε σε ενδοσκόπηση. Να υλοποιήσουμε την επιταγή: «άνθρωπε, γνώθι σ’αυτόν».

Γνωρίζοντας σε βάθος τον εαυτό μας, η απελευθερωμένη από τα στεγανά σκέψη μας, θα μας οδηγήσει να γνωρίσουμε το Σύμπαν και τον Θεό. Θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι εμείς είμαστε ένα μικρό μέρος του Σύμπαντος και ταυτόχρονα η εικόνα Θεού. Ότι τα πάντα είναι Ένα!

«Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τον Θεό.»

 

«Για ν’ ανεβείς στον Θεό, χρειάζεται να βυθιστείς μέσα σου»

Πόσοι από ‘μας μπορούμε να ενεργήσουμε και να  αδειάσουμε από τα περιττά κι ανώφελα και να σκάψουμε να βρούμε την πραγματική πηγή της ζωής; Να καταλάβουμε πως ποιότητα δεν δίνει στη ζωή μας η πολυτέλεια της μεζονέτας, του εξοχικού, του ακριβού αυτοκίνητου, των γκουρμέ εστιατορίων, των πανάκριβων διακοπών σε επτάστερα ξενοδοχεία ή εξωτικά μέρη. Δεν μας προσδίδει πραγματική ακτινοβολία το ακριβό ή το εκκεντρικό ντύσιμο, η εμφάνιση σαν να ήμασταν κινητό κοσμηματοπωλείο με πολλά καράτια πολύτιμων λίθων και χρυσού. Αυτή είναι παροδική και τεχνητή ακτινοβολία. Η πραγματική ακτινοβολία βγαίνει από την απλότητα της συμπεριφοράς μας, την γεμάτη αγάπη καρδιά μας και την γενναιόδωρη ψυχή μας. Για να ακτινοβολήσει η καρδιά μας πρέπει να γδυθούμε από τα περιττά. Για να λάμψει η ψυχή μας πρέπει να αποβάλλει τα φτιασίδια του σώματος.

 

Να σκάψουμε μέσα μας, για να βγει το νερό που θα δροσίσει τους γύρω μας και θα κάνει ανθόκηπο το περιβάλλον μας. Να σκάψουμε όπως έκαναν οι μεγάλοι Δάσκαλοι της ανθρωπότητας κι οι μύστες. Αυτοί που έδωσαν χωρίς φειδώ το νερό της γνώσης, τη δροσιά της αγάπης τους. Οι Δάσκαλοι που μας πήραν κάτω από την σκέπη τους, κάτω από την αύρα τους. Αυτοί που δρόσισαν τα διψασμένα χείλη μας για γνώση και σαν το φτωχό Λάζαρο ανταποκρίθηκαν στην παράκλησή μας:

 «ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ.» (Λουκάς, ιστ΄, 24).

 

Να σκάψουμε μέσα μας, γιατί μέσα μας βρίσκεται η πηγή του καλού απ’ όπου θα αναβλύσει η καλοσύνη και η αρετή. Το σκάψιμο θέλει κόπο και έχει μεγάλο πόνο. Γι’ αυτό το αποφεύγουν οι πολλοί. Κι αφού πονάει το σκάψιμο, γεμίζουν με ανώφελα πράγματα. Με πράγματα που ξεγελούν το μάτι, που χαϊδεύουν τ’ αυτιά, που εξαπατούν την αφή, αλλά είναι σαν τις Σειρήνες στο μεγάλο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη. Πράγματα, τα οποία επιβραδύνουν το ταξίδι κι άλλοτε κάνουν την πυξίδα της ψυχής μας να γυρίζει τρελά και να μας δίνει λανθασμένη ρότα.

Σκάβοντας στο εσωτερικό μας θα ανακαλύψουμε πως δεν είμαστε ο εαυτός μας. Είμαστε κάτι ανώτερο, κάτι θεϊκότερο.  Μέσα σου βρίσκεται η πηγή του καλού και μπορεί να αναβλύζει πάντοτε, αν πάντοτε σκάβεις.

 

Απλοϊκά αν σκεφτούμε, όσο πιο βαθειά σκάψουμε, πόσο περισσότερο νερό θα βρούμε. Γιατί η υπόγεια δεξαμενή, που παρέχει το νερό, γίνεται μεγαλύτερη. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τον εσωτερικό μας κόσμο. Όσο περισσότερο σκάβουμε, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε τις ανεξάντλητες δυνάμεις, με τις οποίες μας προίκισε ο Δημιουργός. Γι’ αυτή την τεράστια δυναμική που υπάρχει μέσα μας, ο Ιησούς μας έχει μιλήσει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια:

«αμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει» (Ιωάννης, ιδ΄, 12).

 

Το θλιβερό είναι ότι όσο στοιβάζουμε μέσα μας ανούσια πράγματα, όσο θέλουμε να διευρυνόμαστε σε πλάτος και όχι σε βάθος,  θαρρούμε ότι είμαστε αδύναμοι.

Αν βαθύνουμε το σκάψιμο στην ψυχή μας, θα ανακαλύψουμε ότι επικοινωνούμε,  ότι είμαστε πνεύματα στην αγκάλη του μεγάλου Πνεύματος. Παιδιά του ίδιου Θεού. Έτσι, «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.» (Παύλος, επιστ. προς Γαλάτας, γ΄, 28)

 

Διαμέσου της αυτογνωσίας έχουμε καλύτερη και αποτελεσματικότερη επικοινωνία τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους άλλους γύρω μας. Δημιουργούμε καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις και κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Η αυτοεκτίμησή μας και η αυτοπεποίθηση αυξάνονται. Κατευθύνονται στη γνώση και στη μάθηση που είναι ο δρόμος για την σοφία. Απολαμβάνουμε την εσωτερική γαλήνη και την ηρεμία του πνεύματος και της ψυχής φτάνοντας στην ευτυχία. Αισθανόμαστε πλήρωση, ευδαιμονία και οδηγούμαστε σταδιακά στην τελείωση. Για να πετύχουμε την αυτογνωσία χρειάζεται το σκάψιμο μέσα μας.

 

Υπάρχει μέσα σου μια δύναμη που σου δίνει ζωή. Αυτή ψάξε. Υπάρχει στο σώμα σου ένα ανεκτίμητο πετράδι. Αυτό ψάξε.

 

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.

ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟShare on Facebook
Facebook
Share on Google+
Google+
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Pin on Pinterest
Pinterest

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια