ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 2

Αναπολώντας τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων , την σκέψη μου κεντρίζουν, οι σχέσεις που είχαν τότε οι άνθρωποι μεταξύ τους! Σχέσεις τις οποίες χαρακτήριζαν οι λέξεις ανθρωπιά, αγάπη, ενδιαφέρον, αθωότητα.. λέξεις που στην σημερινή εποχή είναι τόσο γνωστές αλλά και τόσο άγνωστες συνάμα! Οι άνθρωποι ήταν περισσότερο δεμένοι και οι γειτονίες ξεχείλιζαν από γέλια από τις καθημερινές συγκεντρώσεις τους στα μπαλκόνια, τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια! Τους διέκρινε η αγάπη προς το συνάνθρωπο και έδιναν ένα χέρι βοηθείας απλόχερα σε όποιον το χρειαζόταν! Σήμερα , οι άνθρωποι έχουν μάθει μόνο να κρίνουν! Είναι του ’’ φαίνεσθαι ‘’και έχουν χάσει την ουσία σε άσκοπες και ανούσιες συζητήσεις! Είναι κακεντρεχής και αν συναντήσουν έναν καλό άνθρωπο τον βλέπουν με καχυποψία και αποσκοπούν μόνο στο προσωπικό τους όφελος! Η ραγδαία αύξηση του διαδικτύου τους έχει αποξενώσει σημαντικά αφού την οποία ανάγκη να επικοινωνία και αν έχουν την καλύπτουν πίσω από έναν υπολογιστή!

 

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου, ότι κι αν ακούσεις, «συναντάς» προτροπές να βοηθήσεις τον συνάνθρωπο. Να δώσεις ένα πιάτο φαγητό, λίγα ευρώ, ένα παλιό ρούχο, σε εκείνους που τα έχουν ανάγκη.

 

Έχω θυμώσει, γιατί αναρωτιέμαι: πώς όλοι εμείς, που δεν στεκόμαστε στην ουρά του συσσιτίου για ένα πιάτο φαγητό, που δεν παίρνουμε ρούχα από ιδρύματα και εκκλησίες, έχουμε αποφασίσει ότι έχουμε υποχρέωση να βοηθούμε τους άλλους μόνο μια φορά τον χρόνο;

 

Έχουμε βολευτεί στον μικρόκοσμό μας και χρησιμοποιούμε αυτήν την «ετήσια προσφορά» μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε ένα… άλλοθι ότι είμαστε καλοί κι εμείς, ότι δεν είμαστε απάνθρωποι.

 

Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι. Όχι όλοι όμως, ευτυχώς όχι όλοι. Υπάρχουν κι ας είναι ελάχιστοι.

Ζω σε μια χαμένη γη, σε μία γη που μεγάλωσα αλλιώς. Ανάμεσα σε κόσμο που δεν καταλαβαίνω, που δεν ταιριάζω, που δε με εκφράζει, που βλέπω ότι καταστρέφει και καταστρέφεται.

ΟΙ Άνθρωποι γεννήθηκαν κι έψαχναν μια ελπίδα στον κόσμο να βρουν για να συνεχίσουν να ζουν.

 

Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ο εγωϊσμός μας χωρίζει!

 

Η αντίληψή μας για καθετί ζωντανό και μη γύρω μας, αμβλύνει τις σχέσεις μας.

 

Ντυνόμαστε με χρώματα τάχα για να αλλάξουμε τον κόσμο ετούτο κι όμως τελικά καταστρέφουμε κάθε ζωντανή αλήθεια μέσα μας.

 

Φταίει που δεν ξέρουμε τι θέλουμε, για ποιο λόγο προσπαθούμε, φταίει που νομίζουμε ότι ο καθένας μας προσφέρει κάτι με την προσπάθειά του, ενώ στην πραγματικότητα δεν προσφέρει τίποτε από τη στιγμή που δε βελτιώνει πρωτίστως τον εαυτό του!

 

Μου είναι τόσο δύσκολο να χαμογελάσω απ’ την καρδιά μου βλέποντας ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν πώς να είναι άνθρωποι!

 

Όλα είναι συμφέρον. Έχουμε κι εμείς προβλήματα, δε μπορούμε να ασχοληθούμε με τα προβλήματα των άλλων. Σε τούτη τη σκέψη πάψαμε να είμαστε άνθρωποι.

 

Θέλω  όταν πεθάνω μια μέρα , τουλάχιστον να πεθάνω άνθρωπος!

 

 

Στην ουσία, ξέρετε τί είμαστε; Όμοιοι με εκείνους, που υβρίζουμε. Με εκείνους, που λέμε πως «μας πίνουν το αίμα».

 

Μα δεν μπορεί σκέφτομαι!! Δεν μπορεί να χάθηκε η ανθρωπιά που φημιζόμαστε σαν λαός πως μας διακρίνει ! Ζητούνται άνθρωποι να αγαπούν, να ακούν, να εκτιμούν, να νοιάζονται, να προσφέρουν! Όπως παλιά! Στα χρόνια της αθωότητας! Ξέρω πως υπάρχουν ακόμη! Το μόνο που χρειάζεται είναι να νιώσουν για λίγο και πάλι παιδιά ώστε να δώσουν ώθηση στα χαρίσματα τους αυτά να βγουν και πάλι στην επιφάνεια! Γι’ αυτό, ας πάμε όλοι μαζί!!!Μην στέκεστε! Ελάτε να γίνουμε και πάλι παιδιά! Τρέξτε στην αλάνα….Εκεί στην παλιά την γειτονιά…. όπου αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα!!!

 

 

Ξέρετε, όμως, και κάτι άλλο; ΜΠΟΡΟΥΜΕ να είμαστε διαφορετικοί!

 

Εάν το θελήσουμε μπορούμε να γίνουμε πάλι άνθρωποι.

Μέσα σε αυτή την ζοφερή πραγματικότητα, όσο ουτοπικό και αν ακούγεται, υπάρχει ελπίδα και η ελπίδα λέγεται Ιησούς Χριστός! Μόνον Αυτός έχει τον τρόπο και την θαυματουργική εξουσία να ανατρέπει τα δεδομένα και να δίνει ελπίδα στις καρδιές των ανθρώπων για ένα καλύτερο μέλλον.

 

Το σκοτάδι, εξαφανίζεται μέσα από τις καρδιές μόνο με την παρουσία του φωτός. Και φως είναι μόνο ο Χριστός! Το ψέμα, που καταδυναστεύει τις ψυχές, καταπολεμάται μόνο με την αλήθεια. Και αλήθεια είναι μόνο ο Χριστός! Η αμαρτία, και οι θανατηφόρες συνέπειές της νικώνται μόνο με την καθαρότητα και τον αγιασμό που εργάζεται η δύναμη του Θεού στη ζωή των γνήσιων παιδιών του.

 

Μια τέτοια λοιπόν κοινωνία, που διαρκώς φθείρεται μέσα στις λανθασμένες κατευθύνσεις και επιλογές της, χρειάζεται επειγόντως την λυτρωτική παρέμβαση του Θεού. Και εδώ αρχίζει η μεγάλη ευθύνη και αποστολή των Χριστιανών όλης της γης, τους οποίους ο Θεός χαρακτηρίζει «φως του κόσμου και άλας της γης». Υπηρετούμε όμως, ως Χριστιανοί, αυτή την ευθύνη και εκπληρώνουμε την αποστολή που μας ανέθεσε ο Κύριος;

 

Είναι κατεπείγουσα και επιτακτική ανάγκη, ο συνειδητοποιημένος Χριστιανικός κόσμος όλης της γης, να συστρατευθεί, να ενώσει τις δυνάμεις του και τις προσευχές του, να πολεμήσει το κακό, ο κάθε ένας από το δικό του μετερίζι, όχι με όπλα, αλλά να κηρύξει, να ζήσει και να εμπνεύσει την Αγάπη και την Ελπίδα. Αντί να διχάζεται και να διαιρείται διαρκώς, αντί να στρέφεται ο ένας κατά του άλλου, και να μέμφεται ο ένας τον άλλον, διεκδικώντας την αποκλειστικότητα στη γνησιότητα της πίστεως, είναι πιο ελπιδοφόρο και οπωσδήποτε πιο αποτελεσματικό, να θεωρήσουμε ως μοναδικό εχθρό μας τον κατήγορο όλων ημών, τον διάβολο, και να τον πολεμήσουμε γιατί αυτός δημιουργεί τη σήψη, τη διαφθορά, τη διαστροφή και την αδικία. Η αδράνεια και η αδιαφορία μας να πολεμήσουμε το κακό που συμβαίνει γύρω μας, με τα όπλα τα πνευματικά, που είναι δυνατά συν Θεώ, μας καθιστά ενόχους.

 

Ο τρόπος λοιπόν να πολεμηθεί το κακό είναι μοναδικός. Πρέπει να στραφούμε σ’ Αυτόν, και να Τον ζητήσουμε με όλη μας την καρδιά. Να ταπεινωθούμε μπροστά Του, να παραδεχθούμε ότι αμαρτήσαμε, ανομήσαμε, και δεν επράξαμε το ευθές ενώπιόν Του. Είναι βέβαιο ότι θα βρούμε χάρη και θα κάνει έλεος σε μας και στην πατρίδα μας και θα αναθαρρήσει η πραγματική και αληθινή ελπίδα μέσα μας. Χωρίς ελπίδα ο άνθρωπος μαραζώνει! Χωρίς Θεό, ελπίδα δεν υπάρχει!

 

Δεν χρειάζεται να στερηθούμε εμείς για να βοηθήσουμε κάποιον άλλον. Ελάτε να μπούμε στην αποθήκη μας και να ξεχωρίσουμε τα αντικείμενα, που δεν έχουμε χρησιμοποιήσει εδώ και δύο χρόνια. Προφανώς μας είναι άχρηστα πια. Θα τα κάνουμε δώρο. Ελάτε να ανοίξουμε την ντουλάπα μας, να βγάλουμε τα ρούχα, που δεν θα φορέσουμε ούτε αυτόν τον χειμώνα. Κάποιος τα έχει ανάγκη. Κάποιος αδιαφορεί, εάν είναι της μόδας ή όχι. Ελάτε να αδειάσουμε το κουτί με τα παιχνίδια των παιδιών μας. Κάποια δεν θα τα θέλουν πια. Άλλα είναι για μικρότερη ηλικία. Αυτά θα δώσουν χαρά σε παιδάκια γύρω μας.

 

Μην το κάνουμε μόνο τώρα, επειδή είναι Χριστούγεννα. Να επαναλαμβάνουμε αυτήν τη διαδικασία μέσα στη χρονιά. Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ, όταν ψωνίζουμε, μπορούμε να πάρουμε επιπλέον ένα πακέτο μακαρόνια και να το αφήσουμε το στο καλάθι για τους απόρους. 0,59€ θα μας κοστίσει, αλλά κάποιος, που δεν έχει τίποτα, θα φάει. Φανταστείτε κάτι παρόμοιο να το κάνουν οι εκατοντάδες πελάτες…

 

Ελάτε, λοιπόν, να αφήσουμε το πνεύμα των Χριστουγέννων να μας κυριεύσει! Όχι μόνο τώρα, στις γιορτές, αλλά όλον τον χρόνο. Ελάτε να μείνουμε Άνθρωποι  και μην γίνουμε ανθρωπάκια, μόλις περάσουν οι γιορτινές μέρες.

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ