ΤΙ ΑΦΗΣΑΜΕ; ΤΙ ΠΗΡΑΜΕ; ΤΙ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ;

 

Η ζωή του ανθρώπου είναι  συνδεδεμένη με δυσκολίες και προβλήματα, με αντιξοότητες και εμπόδια, που άλλοτε μας εγγίζουν και μας πλήττουν ως άτομα, άλλοτε πάλι ως οικογένεια, ως κοινωνία, ως χώρα και ως οικουμένη.

 

Αν αναλογισθούμε το πρόσφατο αλλά και το απώτερο παρελθόν, θα ανακαλύψουμε και θα ξαναθυμηθούμε πολλές τέτοιες οδυνηρές καταστάσεις που αντιμετωπίσαμε είτε εμείς είτε οι πατέρες μας, καταστάσεις που ξεπεράσθη­καν και λησμονήθηκαν από τις ευχάριστες στιγ­μές που τις διαδέχθηκαν.

 

Όλοι το γνωρίζουμε πως η ζωή και η ιστορία του ανθρώπου δεν είναι μία ευθύγραμμη πορεία. Η ζωή του ανθρώπου και του κόσμου είναι σαν ένα ταξίδι σε ένα άγνωστο πέλαγος και  κανείς δεν ξέρει τί του επιφυλάσσει ένα ταξίδι στην ανοιχτή θάλασσα, όπου η γαλήνη διαδέχεται την καταιγίδα και η τρικυμία τη νηνεμία, το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας τόσο την προσωπική όσο και τη συλλογική. Γαλήνη διαρκής δεν υπάρχει ποτέ, και συχνά καλούμεθα να αντιμετωπίσουμε μικρότερες ή μεγαλύτερες τρικυμίες και φουρτούνες, που κάνουν το πλοίο της υπάρξεώς μας να κλυδωνίζεται και να κινδυνεύει να βυθισθεί. Οι αιτίες είναι πολλές και διαφορετικές,  άλλοτε είναι εξωτερικές και άλλοτε πάλι έχουμε και εμείς  τη δική μας ευθύνη για την θύελλα στην οποία βρεθήκαμε.

 

Και μέσα σε μιά τέτοια θύελλα, σε μιά τέτοια καταιγίδα  αυτή την περίοδο, βρισκόμαστε όλοι, βρίσκεται η πατρίδα μας, βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Θύελλα και καταιγίδα οικονομική που αγγίζει όμως και την ίδια μας την ύπαρξη.  Θύελλα και καταιγίδα οικονομική που φθάνει να αγγίζει και τα εθνικά μας συμφέροντα. Θύελλα και καταιγίδα που μας κάνει να διερωτώμεθα πώς συνέβη, πώς φθάσαμε εδώ, ποιοί έφταιξαν, τί θα κάνουμε, τί θα γίνουμε.

 

Ερωτήματα δικαιολογημένα αλλά και αναπάντητα πολλές φορές.  Αντιδράσεις οργισμένες αλλά και οδυνηρές,  ανάλογα με το θυμικό του καθενός μας. Και μπορεί όλες αυτές οι αντιδράσεις να δικαιολογούνται, αλλά δεν μας βοηθούν να βγούμε από τη θύελλα και να σωθούμε από την καταιγίδα.

 

 

 

Ασφαλώς τα λάθη είναι πολλά και διαχρονικά.   Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάναμε  είναι η εγκατάλειψη και η απομάκρυνση από τον Θεό και από την Παναγία. Πολλοί λέμε ότι είμαστε χριστιανοί . Πόσοι όμως είμαστε  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;  Συνηθίσαμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους και προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη. Συνηθίσαμε  να βλέπουμε και να καταδικάζουμε τις αμαρτίες των άλλων χωρίς να παραδεχόμαστε και να καταδικάζουμε τις αμαρτίες τις δικές μας.   Για την εξομολόγηση τι να πω? Εξομολογούμαστε  φανερώνοντας  τις αμαρτίες των άλλων και με αυτόν τον τρόπο καλύπτουμε τις αμαρτίες τις δικές μας παριστάνοντας τους αναμάρτητους. Αλήθεια, τι υποκρισία!!!!!!!    Το μίσος στο πρόσωπο του Χριστού φθάνει σε επίπεδα σχιζοφρένειας. Είδατε τέτοιο πόλεμο σε άλλες θρησκείες; Όχι βέβαια! Ξέρει ποιον φοβάται ο διάβολος! Φοβάται τον ένα και μοναδικό Θεό, τον Θεό της αγάπης!

Αυτός που θα αρνηθεί ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον Υιό, αυτός θα είναι ο αντίχριστος.

 

Αποκ. (2,18) Κατά την έσχατη ώρα πολλοί θα είναι και οι λειτουργοί του αντιχρίστου που με πλάνη, ψέμα, ύπουλες μεθοδεύσεις, απάτες θα παρασύρουν τον κόσμο στην απώλεια και άρνηση του Χριστού.   Αυτά τα λάθη έκαναν το σκάφος μας να μην αντέχει στη θύελλα που κάποια στιγμή θα ερχόταν  και το βλέπουμε ότι δεν πλήττει μόνο εμάς αλλά και πολλούς άλλους.

 

 

Στραφήκαμε προς ξενόφερτα πρότυπα ζωής, στα οποία έχει αντικατασταθεί ο Χριστός με τον χρυσό. Πιστέψαμε ότι είμαστε ισχυροί και χωρίς την πίστη, πιστέψαμε ότι είμαστε επαρκείς και χωρίς τη βοήθεια και την προστασία του Θεού, της Παναγίας και των αγίων μας. Και αυτό είναι το πιό ανησυχητικό και το πιό επικίνδυνο.

 

Ως κοινωνία αποδεχτήκαμε ένα μοντέλο πολιτισμού το οποίο μας παραπλάνησε και μας έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις. Τώρα πληρώνουμε το κόστος. Υπάρχει λύση. Να ψάξουμε ποιοι είμαστε και σε Ποιον και τι πιστεύουμε. Και να ξαναβρούμε προσανατολισμούς.

 

Μετακόμιση και μετακομίσεις χρειαζόμαστε. Αρκεί να έχουμε την ταπείνωση να παραδεχθούμε ότι κάναμε ή κάνουμε λάθη. Και το νέο ξεκίνημα θα είναι ευκαιρία για γνήσιες αλλαγές. Ας το παλέψουμε από την εφηβεία και τα μαθητικά χρόνια, μέχρι κάθε ανθρώπινη σχέση, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Κάθε στιγμή νέο ξεκίνημα. Με μεράκι και αφοσίωση. Και η πίστη θα μας βοηθήσει. Γιατί δεν είμαστε μόνοι μας. Αν πιστεύουμε στο Χριστό, Εκείνος μας δίνει δύναμη και φώτιση. Και θα μας στηρίξει στις επιλογές μας.

Λίγο καιρό πριν σταυρωθεί ο Χριστός μας έδειξε έναν δρόμο μοναδικό στη ζωή μας.

Ο δεκαπενταύγουστος της Παναγίας πέρασε. Τι πήραμε και τι κρατήσαμε;

Ας πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε τη ζωή μας, που πήραμε λάθος, να αλλάξουμε την πορεία μας, και να βάλουμε και πάλι τον Θεό, την Παναγία, τους αγίους και την Εκκλησία στη ζωή μας.

Ας επικαλούμεθα την Παναγία μας διαρκώς.  Ας της ζητούμε να σπεύσει να μας βοηθήσει και να μας σώσει.

 

 

Ας πιστεύουμε στον Θεό, γιατί η πίστη είναι αυτή που μας δίνει την ελπίδα. Και έχουμε ελπίδα, γιατί έχουμε πίστη, και γιατί η Παναγία μας, τη σκέπη και την προστασία της οποίας επικαλεσθήκαμε με θέρμη, δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΧΟΛΙΟ

Σχόλια