ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ

αναρτήθηκε σε: ΨΥΧΩΦΕΛΗ ΚΕΙΜΕΝΑ | 0

 

Μάθαμε να κρίνουμε τους πάντες εκτός φυσικά απ΄τον ίδιο μας τον εαυτό. Βλέπετε, η αυτοκριτική είναι επίπονη και γι΄αυτό επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο της κριτικής των άλλων. Εντοπίζουμε τα λάθη των διπλανών, γνωστών ή αγνώστων, τις άτυχες στιγμές τους, τις δημόσιες τοποθετήσεις τους και τότε ως τιμητές των πάντων τους χτυπάμε αλύπητα.

Αποδεικνύεται ότι αντί να διορθώνουμε τα δικά μας λάθη, κρίνουμε τα λάθη ή τις συμπεριφορές των άλλων, γιατί προφανώς μας είναι πολύ πιο εύκολο και ψυχικά ανέξοδο.

Όμως η αληθινή ζωή και η πραγματικά ανθρώπινη στάση δεν είναι αυτή. Η αγάπη είναι αυτή που δίνει νόημα στο σύντομο πέρασμά μας από τούτο τον κόσμο. Επιλέγουμε να σπαταλούμε τη ζωή μας σε ανούσιες αντιπαραθέσεις χάνοντας ταυτόχρονα το αληθινό νόημά της. Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω και πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι αυτό που προέχει είναι να προσπαθούμε να κάνουμε τους γύρω μας ευτυχισμένους και χαρούμενους και όχι να τους πικραίνουμε ωθώντας τους στη δυστυχία.

Δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους ή να μας αρέσουν όλοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να λιθοβολούμε τους άλλους, να τους στήνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα και να τραβάμε αβασάνιστα τη σκανδάλη, επειδή απλά δεν μας αρέσουν, να προσπαθούμε να τους μειώσουμε ή να τους επικρίνουμε επειδή διαφωνούμε. Ας ζήσουμε αρμονικά με αγάπη για τους συνανθρώπους μας κι ας κάνουμε την αυτοκριτική πρώτα απ΄ όλα έτσι ώστε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ας διορθώσουμε πρώτα τα δικά μας λάθη κι ας αφήσουμε τα λάθη των διπλανών μας.

Όλοι έχουμε πέσει στην παγίδα να κρίνουμε τους άλλους και τις περισσότερες φορές να τους κατακρίνουμε. Η κριτική βρίσκει χώρο και μπαίνει σε κάθε μας σχέση και την καταστρέφει, την τρώει σιγά σιγά.

Μια σύντομη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω για να σε αποτρέψω από αυτό το λάθος είναι αν δεν αγαπάς τον άλλον για αυτό που είναι τότε δεν αγαπάς αυτόν.  Επιπλέον το να αγαπήσεις τα προτερήματα κάποιου είναι πολύ απλό και εύκολο και δεν έχει και μεγάλη ουσία , γιατί για τα προτερήματά του τον αγαπούν και τον θαυμάζουν πολλοί.  Η πρόκληση είναι να αποδεχτείς τις ατέλειες του , να αγαπήσεις τα μειονεκτήματά του .

Πέρα από το γεγονός ότι μόνο ο Θεός είναι ο αλάνθαστος Κριτής.

Ποιος άλλος στα αλήθεια μπορεί να μας κρίνει;

Με τι κριτήρια και τι δεδομένα κρίνουμε και μας κρίνουν;

Γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος;

Και πολύ περισσότερο γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό και το λάθος

για τον άλλον;

Γιατί λοιπόν κρίνουμε και πολύ περισσότερο πρόχειρα πολλές

φορές τους άλλους;

Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κριτική ….και ειδικότερα

χωρίς να επικρίνουμε;

Κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα.

Χωρίς να είμαστε σε θέση  ,να ξέρουμε όλες τις παραμέτρους ,καταλήγουμε εμείς σε δικά μας συμπεράσματα ,και κάνουμε τις δικές μας υποθέσεις, για έναν άνθρωπο και τις ενέργειες του. Και μεταξύ μας, σπάνια κρίνουμε καλοπροαίρετα κάποιον. Πάντα έχουμε στο στόμα μας ,εύκαιρη μια κακία να πούμε, ενώ η καλή κουβέντα δύσκολα βγαίνει. Εκτός βέβαια ,εάν αυτός που κρίνουμε ,είμαστε εμείς. Εκεί ξαφνικά θα βρούμε ένα σωρό δικαιολογίες, και ελαφρυντικά για να κρίνουμε την στάση μας ,απέναντι στους άλλους. Και έτσι περνά η ζωή, δηλητηριάζοντας τις σκέψεις μας ,με κακία για τους άλλους, αρχίζει το δηλητήριο της κακίας ,να ρέει στο αίμα μας ,και ποτίζουμε από κακία τελικά. Φυσικά δεν το καταλαβαίνουμε. Η κακία έχει γίνει μέρος του εαυτού μας, και νομίζουμε ότι όλα είναι μια χαρά. Και όλα αυτά, επειδή δεν βλέπουμε καλοπροαίρετα ,τους άλλους ανθρώπους, και καταλήγουμε σε δικά μας συμπεράσματα ,που 95 φορές στις 100 θα είναι λάθος. Ναι, λάθος.

«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς; ή πως ερείς τω αδελφώ σου, άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου; υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου.» (Μτ. 7, 1-5).

 

Μήπως η κρυφή ευχαρίστηση που μας γεμίζει, όταν ασχολούμαστε με τις ζωές και τη συμπεριφορά των άλλων δεν είναι παρά οι σκιές που ρίχνουμε σε ανικανοποίητα κομμάτια του εαυτού μας, τα οποία αρνιόμαστε κατά βάθος να δεχθούμε;

Η ευχαρίστηση να κριτικάρει ο άνθρωπος  εμποδίζει να απολαμβάνει το ωραίο.  Αληθινή ανδρεία είναι η ικανότητα η αντίσταση  στην αποδοκιμασία των γύρω ανθρώπων. Ο ανόητος ψάχνει τα λάθη των άλλων, ο έξυπνος, του εαυτού του, αλλά ο σοφός όλους συγχωρεί. Οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τα λάθη των άλλων. Λίγοι βλέπουν τις αρετές των άλλων. Δυο τρεις βλέπουν και τα δικά τους λάθη. Οι άνθρωποι σπεύδουν να ασκήσουν κριτική για να μην κριθούν οι ίδιοι. Από τη στιγμή που θα αρχίσει ο άνθρωπος  να ασχολείται με τα καλά και τα κακά των συνανθρώπων του, ανοίγει μια πόρτα για να μπει μέσα η κακία. Το να ελέγχει ο άνθρωπος , να ανταγωνίζεται και να κριτικάρει τους άλλους τον  αδυνατίζει και τον  νικά. Όσο περισσότερο επικρίνει, τόσο λιγότερο αγαπά. Όταν κρίνει  τους άλλους, δεν τους χαρακτηρίζει, χαρακτηρίζεις τον εαυτό του.

 

Μην κρίνεις για να μην κριθείς!

ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΤΟ